Foto bij 23 You made me angry

Ik werd rood van woede. Hij wist dit! Hij wist dit al veel langer maar koos om het mij niet te zeggen! Had ik daar geen recht op inmiddels? Samen met de opgenoemde soldaten liep Alexander mee de eetruimte uit. Even keek hij mij aan. Tussen al deze mensen had hij mij toch weten te vinden. Ik week mijn blik af en liep boos weg. Hij had mij best kunnen voorbereiden op dit moment. Al die weken waren voor niks geweest.
“Jill! Jill! Waar ga je heen? Moet je niet eten” riep Sienna.
“Geef maar aan Mads, die eet altijd alles op.” Ik beende de ruimte uit richting het bos om tot rust te komen. Ik liep zeker wel een uur boos rond zonder iemand tegen te komen. Het was al donker geworden, zonder verlichting was het niet verstandig om hier te blijven. Het was pas weer in de buurt van de basis dat ik andere mensen hoorde. Natuurlijk kwam ik mijn minst favoriete persoon tegen op het moment dat ik het echt niet kon hebben.
“Moet je me geen gedag zeggen?” Ik herkende de stem uit duizenden. Elke keer als hij begon te praten dacht ik aan mijn aanranding en ontvoering met de zak op mijn hoofd.
“Moet je niet gewoon een heel end oprotten Thomas!” Ik was nog steeds ontzettend Kwaad. Thomas maakte het er absoluut niet beter op…
“Kom op schatje, ik weet dat je het wilt. Het is afscheidsavond, vanavond doet iedereen het, je hoeft je niet te schamen”. Hij pakte mijn hand en trok me naar zich toe. Dat was het. Ik ontplofte van woede. Ik hief mijn hand op en ramde hem volop op zijn gezicht terwijl ik hem op hetzelfde moment een knie gaf midden in zijn ballen. Ik mocht dan gevechtstraining gehad hebben, een knietje was het de meest effectieve manier om iemand niet te vermoorden maar wel heel veel pijn te doen. Luid kermend viel Thomas op de grond met zijn hand over zijn pijnlijke geslachtsdeel. Stiekem was ik best trots, ik had hem goed geraakt. Ik zakte op neer tot ik hurkend naast de kronkelende man zat. “Nou moet je eens goed luisteren naar mannetje, ik ben jouw gepush helemaal zat”. Ik was zo laaiend, het maakte me niet eens uit dat bij elk woord het speeksel mee vloog. “Je mag blij zijn dat ik je de vorige keer in het bos er niet bij gelapt hebt bij de kolonel. Nu ga je opstaan als een grote jongen, ga je genieten van je feest en hierna wil ik je nooit meer zien!!!” Thomas was helemaal flabbergasted. Hij verroerde zich niet en staarde mij alleen met grote ogen aan.

Reacties (4)

  • Butterflygirl

    Kijk zie je? JE BENT EEN SOLDAAT BITCH

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Goed zo. Volgende stap: doe ongeveer hetzelfde bij Kolonel Spareribbakker en laat hem weten dat hij eerlijk tegen je moet zijn!

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Go meid!
    Laat hen het maar een keer voelen
    En bu die kolonel nog een keer goed laten voelen

    2 jaar geleden
  • Mariet1994

    Haha you go girl

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen