Zijn hand houdt die van mij stevig vast terwijl hij naar de groep roept dat wij later komen. Ik haal mijn wenkbrauw op, maar word al meegetrokken.
‘Plannen Malfoy?’
Draco glimlacht enkel waarna hij zijn stap nog wat verstevigt, mij meenemend.
We lopen door de gangen van Hogwarts, voornamelijk trappen omhoog nemend. Ik merk dat we richting één van de hoogste torens van Hogwarts klimmen. Het laat me glimlachen. Nooit gedacht dat Draco romantisch was, maar misschien gaat hij mij vanavond verbazen.
Eenmaal helemaal boven stopt Draco zijn bewegingen voor een nog dichte deur. Hij draait zich naar me om met een glimlach dat gefladder in mijn buik veroorzaakt. Hij brengt mijn hand naar zijn lippen, waar hij een zacht kusje op drukt. ‘Dit is voor jou.’
Hij opent de deur en ondanks dat het nacht is, is het licht op het balkon waar Draco me mee naar toe trekt. Lantaarntjes die branden zijn behekst zodat ze in de lucht zweven. Het zorgt voor het licht op het balkon waardoor het lijkt alsof ik net een sprookje ben binnen gestapt. Mijn droomprins heeft zijn blik nog steeds op mij gevestigd met een warmte in zijn ogen dat ook gelijk warmte bij mij creëert.
‘Waar heb ik dit aan verdiend?’ Ik laat mijn blik nogmaals over het dromerige balkon gaan.
‘Je bent van ver gekomen Jaylinn. Ondanks dat ik niet alles weet,’
Ik draai me om naar Draco en vang zijn grijze kijkers.
‘je hebt veel meegemaakt en alles alleen gedaan. Ondanks dat ik nog steeds je manier van doen niet goed keur,’
We glimlachen beide.
‘bewonder ik je er tegelijkertijd ook om. Je bent zo sterk Jay en je hebt uit deze hele situatie nog meer kracht geput. Ik weet dat je mij niet nodig hebt om sterk te blijven,’ Draco zijn stem is enkel nog een fluistering. ‘maar ik ben blij dat ik een thuis voor je kan zijn, waar je altijd veilig zult zijn.’ Het laatste zegt Draco twijfelachtig en tegen de grond onder ons. ‘Ik hoop tenminste dat je mij als een thuis ziet.’
Hij kijkt weer op, waardoor onze blikken elkaar terug vinden. ‘Ik zie jou zo Jay. Altijd al gedaan. Jij was het huis waar ik altijd naar terug kon, waar ik mij comfortabel voelde. Ondanks de twee jaar die Luke van mij gestolen heeft, is dat nooit veranderd. Al was je nog zo weerzinwekkend, zo irritant als maar kon, je was thuis.’
Ik ben ondertussen naar de jongen, die zo net mijn hart heeft laten ontploffen met liefde, toegelopen en streel zijn wang. ‘Draco, jij bent ook thuis voor mij.’
Draco glimlacht, zijn ogen zie ik fonkelen. ‘Oké, genoeg geklef,’ lacht hij. ‘Ik ben weer open genoeg geweest voor het aankomende jaar.’
Het laat me ook lachen. De net zo serieuze sfeer is weer luchtig gemaakt. ‘Je mag het anders best vaker doen en dit,’ ik gebaar naar het prachtig versierde balkon. ‘ook.’
Draco grijnst en zet een stap dichter naar mij toe. De geringde afstand die Draco heeft overbrugt door dichter bij mij te komen staan, bouwt een spanning op die door de lucht heen te voelen is. Er ontstaan schokken die mijn lichaam alert maken. De jongen voor mij laat mijn blik niet gaan, evenals ik die van hem niet los laat. De wenteling van zo serieus naar dit, is net zo welkom als het serieuze gedeelte was. Eigenlijk is elk moment met Draco meer dan welkom.
Hij brengt zijn hand naar die van mij. Zijn vingers strelen langs de bovenkant van mijn hand langzaam naar beneden. Zijn ogen laten die van mij niet los, terwijl hij voorzichtig, teder mijn handen in die van hem legt.
‘Is dit ook iets wat ik vaker mag doen?’ Zijn stem is enkel een fluistering.
Ik knik, want het vertrouwen in mijn stem is op dit moment weg. Zijn grijze kijkers hebben de lichtste kleur die ik tot nu toe bij hem gezien, of ooit bij mij is opgevallen. Ik bezwijk onder zijn blik en het effect dat de voorzichtige aanraking op mij heeft. Ik voel hoe ik hunker naar meer. Hoe ik zijn gezicht wil aanraken, zijn schouders, zijn borst, zijn lippen. Hoe ik wil dat hij míj aanraakt. En hij wilt het ook.
Zonder enige waarschuwing heeft hij het aller laatste beetje ruimte tussen ons laten verdwijnen. Zijn lippen heeft hij op die van mij geplant, teder, maar vol verlangen. Mijn hand heeft hij losgelaten en in plaats daarvan houdt hij mijn gezicht deels vast. Ik voel zijn warmte, zijn geluk en tegelijkertijd voel ik dat van mij. Het ontploft in mijn hart en vult zich daar, maar niet volledig. Ondanks dat ik vol ben van Draco, compleet verloren ben in hem, ben ik ook nog vol van mijzelf. Liefde zal mij niet meer blind maken, maar liefde zal mij alleen nog maar versterken. Ik heb overwonnen en ik win nog steeds.
Ik ben sterk.
Ik ben thuis.


THE END.


I don’t want to have you
to fill the empty parts of me
I want to be full on my own
I want to be so complete
I could light a whole city
and then
I want to have you
cause the two of us combined
could set it on fire
- rupi kaur




Reacties (3)

  • Slughorn

    Wauw!! Leuk!! Lief (:

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Geweldige quote, die eronder. Dat wordt mijn nieuwe levensmotto/quote

    2 jaar geleden
  • Azriel

    N'AAAAAAWWWHHHHH(H)(H)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen