Meteen toen ik voet in het kamp zette, voelde ik een hand mijn schouder pakken. Geschrokken keek ik op, en ontmoette de ogen van Barker. ‘Kom even mee, wil je?’ Ik knikte schuchter en liep achter hem aan. ‘Waar was je vandaag?’ Hij klonk een beetje dreigend, maar niet boos, gelukkig. ‘B-Bij vrienden. Dat is oké, toch?’ Hij knikte. ‘Natuurlijk is dat oké, jongen. Wil je het voortaan wel eerst even melden? Ik heb de hele middag naar je lopen zoeken.’ ‘Ja meneer.’ ‘Kom maar meteen mee, oefenen met de honden.’ ‘Kan ik eerst avondeten, meneer?’ Barker keek me een beetje tweifelend aan, zijn blik over mijn lichaam gaande. Hij tuitte zijn lippen en zei: ‘Ik denk dat je wel een keertje avondeten kunt missen.’
Ondanks mijn honger, was ik weer helemaal opgevrolijkt toen ik mijn hondjes even kon knuffelen terwijl Barker de spullen haalde. Ik had mijn hondjes, Milo en Sky, al als puppies gekregen. Dat was ondertussen al drie jaar geleden, en nu waren ze een stuk groter geworden. Alsnog waren ze lief, schattig, en maakten ze me altijd blij. Zoals men vaker wel zegt: een hond is de man zijn beste vriend.

Het was al donker toen we klaar waren met oefenen en ik de deur van de woonwagen open gooide. ‘Het Em.’, zuchtte ik. ‘Hey Leo.’, zeiden drie stemmen terug. Ik keek op en zag dat Brian en Tyler ook in de wagen waren. Emily lag op mijn bed, Tyler zat aan de tafel met zijn voeten op tafel en Brian lag languit op de bank. Er stond een grote bak popcorn op de tafel en net toen ik binnenkwam gooide Tyler een popcorn in de lucht en ving die in zijn mond.
‘We waren op je aan het wachten, waar was je?’, vroeg Emily. ‘Trainen met de honden.’ ‘Heb je avond gegeten bij je vrienden? We zagen je nergens.’ Brian keek op van de back. ‘Ehm, ja.’, loog ik. Ik had geen zin om Emily’s gezeur of Brian en Tyler hun reacties te moeten horen als ik zou vertellen dat Barker me er van weerhouden had.
‘Waarom zijn jullie hier eigenlijk?’, vroeg ik terwijl ik naast Brian op de bank ging zitten. ‘Filmavond!’, zei Brian alsof dat zo klaar was als een klontje. Ik kleurde een beetje omdat ik dat vergeten was. ‘N-Natuurlijk.’, zei ik alsof ik dat wel wist. Emily sprong van het bed en rolde Brian van de bank af zodat ze zelf kon gaan zitten. Die duwde haar weer aan de kant en plofte neer. Aangezien er nu totaal geen plaats meer was voor Tyler, sprong die op mijn schoot. ‘Ahh, Tyler!’, piepte ik, en duwde hem van me af. ‘Je bent zwaar.’, pufte ik tegen de lange jongen. Hij wiebelde met zijn wenkbrauwen en liet zijn spierballen zien. En grijnsde en duwde hem weg zodat hij naast Emily op de bank kon gaan zitten. We zaten een beetje samengeperst, maar het paste.
Het duurde een tijdje totdat we eindelijk besloten hadden welke film we zouden gaan kijken. Tyler wou een actiefilm, Brian wou een horrorfilm zien en Emily vond dat allemaal niks en stond er op dat we een comedy couden kijken. ‘Wat vind jij nou, Leo?’, vroeg Emily, hopend op steun. ‘Mij maakt het niks uit.’ ‘Jij bent echt geen help hier.’, klaagde ze. ‘Ja Leo, hak de knoop door.’, deed Brian een duid in het zakje. ‘Goed dan, we kijken wel een actiefilm.’ Brian en Emily kreunden en Tyler juichte. ‘Tik ‘m aan.’ Hij hield zijn vuist naar voren en ik stootte die van mij er met een grijns tegenaan.
Tijdens de film ging de schaal met popcorn steeds langs, maar elke keer als ik het eten zag werd ik misselijk en dacht ik aan Barker. ‘Nee dank je, ik heb geen honger.’, zei ik stijfjes. Tyler haalde zijn schouders op en ging verder met Emily popcorn voeren. ‘Vies stel.’, grimaste Brian. ‘Laat ze lekker.’, grinnikte ik terug, en ik porde hem. ‘Je bent gewoon jaloers dat jij geen vriendin hebt.’ Hij snoof. ‘Echt niet. Ik heb geen vriendin nodig, hoor. Ik ben hartstikke zelfstandig en totaal niet alleen.’ Tyler begon te lachen alsof zijn broertje zojuist de grappigste grap in de wereld verteld had. ‘Zegt de gozer die op zijn zestiende zijn eigen brood niet eens kan smeren en tegen zijn paarden praat.’ Brian werd rood. ‘Ik praat helemaal niet tegen mijn paarden!’, stamelde hij. Tyler woelde door zijn haar en grijnsde. ‘Als jij het zegt...’ ‘Nou Leo heeft anders ook geen vriendin hoor!’, ging Brian door met zichzelf verontwaardigd verdedigen. ‘Ik heb geen vriendin nodig.’, imiteerde ik hem. ‘Dat zeg je alleen omdat je nog steeds verliefd bent op Leah!’ Ik kleurde vuurrood. ‘Dat was twee jaar geleden! Ik ben al lang over haar heen hoor!’ Dat was niet gelogen. Ondanks dat ik het soms nog steeds balen vond om Leah met haar vriendje rond te zien lopen, was ik er compleet overheen. En ja Leah was prachtig, met een grote bos zwarte krullen en chocoladebruine huid die haar tanden nog witter leek te laten schitteren, en ja ze was aardig en grappig en behulpzaam. Maar ze was buiten mijn bereik, en ik accepteerde dat. Ik was nou eenmaal geen kleuter.
‘Wacht Leo vind ene meisje leuk?!’, riep Emily. Ik werd nog roder. ‘Vónd!’ ‘Dude ik dacht dat je gay was!’, riep ze terug. ‘Hoezo dat nou weer?’, vroeg ik uit het veld geslagen. ‘Nou ja..-‘ Ze proestte. ‘Je bent altijd al wel een beetje “apart” geweest.’ ‘Hee! Wat moet dat nou weer betekenen?!’ ‘Ja Emily, zitten we hier nou homofobisch te wezen?’, deed Tyler een duid in het zakje. ‘Ja Emily, niet zo Leofobisch doen.’ Ik gaf Brian een harde por. ‘Ik ben helemaal niet homofobisch!’, zei Emily verontwaardigd. ‘Wat beodel je dan met dat ik apart ben, huh?’ Ze zuchtte. ‘Wat ik probeer te zeggen is dat Leo er gewoon nooit over heeft gepraat dat hij iemand leuk vond en dat ik daarom misschien dacht dat hij iets anderhield, meer niet.’ Ik snoof. ‘Alsof ik het jou zou vertellen als ik iemand leuk vond.’

Reacties (1)

  • IrisThePiris

    Nice hoofdstuk, jij schrijft zo goed!
    Gauw verder(hoera)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen