||Diana Cassandra Volturi

‘En jij moet dus Cass zijn?’ vraagt de opgetogen vrouw achter de balie. Ze rommelt wat door een nogal onoverzichtelijk magazijn, met haar rug naar mij gekeerd. Voor een moment ben ik blij met mijn vampiergehoor, want anders zou ik haar ongetwijfeld niet gehoord hebben.
      ‘Ja, miss,’ antwoord ik beleefd. Met mijn nagels tik ik nerveus op het houten blad voor de balie en ik bijt zachtjes op mijn wang.
      Ik haal mijn hand door mijn blonde haren en veeg een plukje achter mijn oor. Vanuit mijn ooghoeken kan ik zien dat ik van elke mogelijke hoek word aangestaard. Ik val ook wel erg buiten het standaard boekje met mijn bleke huid, blonde haren en blauwgroene ogen. Ach ja, ik heb geen reden om nerveus, niet zelfverzekerd of angstig te zijn. Ik leef al sinds voor de elfde eeuw en ik heb zoveel beklemmende situaties meegemaakt, dat dit appeltje eitje zou zijn. Alleen heb ik nog nooit op een echte middelbare school gezeten, laat staan in deze tijd, en het lijkt wel hoe langer ik in mijn mensenvorm ben, hoe menselijker ik me ga gedragen.
      De enorme stapel aan papierwerk die voor me wordt neergesmeten haalt me uit mijn gedachten en ergens geschrokken kijk ik op de stapel neer. Natuurlijk heb ik hogere stapels aan papieren gezien, maar dat zoiets als school zoveel papierwerk vereist, verbaast me.
      ‘Okay, dit is je rooster, dit is een plattegrond, dit zijn papieren die je ouders moeten ondertekenen en je volgende week mee moet nemen en dit zijn schoolregels,’ zegt de vrouw. Ze wijst van stapeltje naar stapeltje als een sneltrein en opnieuw ben ik blij met mijn gaven als vampier.
      ‘Okay, dank u wel,’ glimlach ik naar de vrouw, terwijl ik het bundeltje in mijn armen neem. Ik gun de vrouw nog een laatste bescheiden glimlachje, voordat ik mijn weg zoek naar mijn kluisje. Paul is er helaas niet om me te helpen, aangezien hij zich om acht uur moest melden om corvee te doen, maar als ik hem verderop met een bezem zie lopen, kan ik het niet laten om te glimlachen.
      Het lijkt misschien een beetje stalker-ish om een jongen van een afstandje te observeren... oh wie houd ik ook voor de gek, ik ben misschien wel een van de beste stalkers op aarde, dankzij mijn tracker-gave en ik maak er soms maal al te graag misbruik van.
      Paul, die op een of andere manier mijn blik heeft gevangen, schenkt me een grijns en nadat hij de bezem pal in het midden van de gang heeft losgelaten, komt hij op een langzaam tempo op me afgerend.
      Zonder blikken of blozen drukt hij een kus op mijn wang, waarna hij mijn rooster en kluisnummer uit mijn handen haalt, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Direct valt het me op hoe iedereen begint te staren en ongemakkelijk kijk ik met Paul mee op mijn rooster.
      ‘Trek je niets aan van het staren, het verdwijnt vanzelf,’ fluistert Paul zo zachtjes dat alleen ik het kan horen. Vervolgens kijkt hij even op en geeft hij me een glimlach die ervoor zorgt dat ik even niet weet hoe ik me moet voelen.
      ‘Laten we eens je kluisje zoeken.’

Reacties (1)

  • Butterflygirl

    Elke keer als ik begin te lezen en cass wordt genoemd, denk ik aan heeeeeel iemand anders...❤
    Ik ben niet verslaafd aan mijn serie hoor, neee helemaal niet...
    Heb ook totaal geen crush op Castiel, Cas...zucht😍

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen