||Rosemary Tyler Ahotley
Een paar weken later…

‘Ben je er klaar voor?’ vraagt Paul over zijn schouder, zijn schitterende bruine ogen de mijne vindend.
      We staan op het hoogste punt van de heuvel van mijn achtertuin met de crossmotor waar we samen weken aan hebben gesleutel en gewerkt. Paul heeft al een paar oefenrondjes gereden om te kijken of het voortuig goed loopt, maar vandaag is de eerste dag dat ik sinds maanden überhaupt achterop op een gemotoriseerde tweewieler zit.
      Het is vandaag ook wel een geweldige dag om het voertuig uit te testen. Het is nog vroeg in de ochtend, maar de zon straalt overweldigend op ons neer. Vandaag is het de derde dag dat de temperatuur boven de vijfentwintig graden gaat en van de jongens heb ik gehoord dat dat nog eerder is gebeurd. We hebben dan ook twee luchtzwembaden en een sliding in de tuin gemaakt, aangezien deze toch heel groot is en iedereen van de pack hangt hier de hele dag rond. Al met al is het heel gezellig.
      ‘Zekers,’ antwoord ik met een grijns. Weken heb ik gewacht en verlangd naar dit moment en dan nu, eindelijk, wanneer Paul de motor aantrapt, gaat er een gevoel van genoegdoening door mijn lichaam.
      Zo soepel als wat rijdt Paul de heuvel op, het voertuig een flinke opdonder gevend. Ik gil het uit van plezier als Paul een paar rondjes rijdt om het zwembad waar onder andere Embry inzit, shirtloos om maar even te zeggen, en ik blaas de jongen van mijn dromen een handkusje toe.
      ‘Twee handen!’ schreeuwt hij direct bezorgt terug.
      Normaal is het meisje het moederpersoon in de relatie, maar bij Embry en ik is dat een beetje omgedraaid. Natuurlijk doet Embry weleens roekeloze en gevaarlijke dingen, maar hij is ervan overtuigd dat hij toch wel met zijn pootjes op de grond terecht komt. Maar o wee als ik iets probeer. Hoewel ik zelf van ben overtuigd dat ik het wel aan kan, denkt Embry daar altijd anders over.
      De motor houdt het precies drie rondjes scheuren vol, voordat er iets misgaat. Als Paul het voertuig over een zelfgemaakte helling stuurt, schiet er iets los en sproeit er een hete vloeistof over onze voeten heen. Paul vangt het meeste op, maar mijn voeten die alleen geheuld zijn in slippers krijgen er ook wat van langs.
      Ik gil het uit. Niet van pijn, maar van schrik en adrenaline en bijna direct daarna barst ik in lachen uit.
      Paul brengt de motor tot stilstand en ik stap soepel af. Paul volgt mijn voorbeeld en tegelijk kijken we naar de buis waar een roze vloeistof uitloopt.
      ‘De koelvloeistoftoevoer is losgeschoten,’ weet ik nog net de concluderen, voordat een paar natte armen om mijn middel slaan en me van de grond af lichten.
      ‘Kwam de koelvloeistof op je voeten?’ klinkt de stem van Embry bezorgt, terwijl hij mijn slippers uitdoet en me in het zwembadje neer zet. Als Embry me nog niet kletsnat had gemaakt dan is dat nu wel gebeurd.
      Opnieuw begin ik te gniffelen als ik Embry’s bezorgde gezicht zie, terwijl ik ondertussen met mijn handen over mijn brandende voeten wrijf. Het doet niet veel pijn, maar het brandt zeker wel een beetje.
      ‘Als ik jou was zal ik me zorgen maken om Paul, hij ving het meeste op,’ lach ik naar Embry. Ik pak zijn warme hand onder water vast en verstrengel onze vingers. ‘Het doet geen pijn, Embry, maak je niet zoveel zorgen.’
      ‘Ik heb goede genen, dus maak je ook maar geen zorgen om mij, Embry,’ roept Paul met een hoog stemmetje.
      Met rollende ogen kijk ik naar mijn broer, die al weer aan de motor staat te sleutelen, ondanks dat deze gloeiendheet moet zijn. Cass vergezelt hem, terwijl ze geïnteresseerd toekijkt. Ik wil ook meehelpen, maar Embry trekt me terug het water in.
      ‘Eerst koelen, anders krijg je straks blaren,’ zegt Embry met een stem die geen toespraak wenst. Hij kijkt me diep in mijn ogen en ik voel mijn hart een slag overslaan.
      Ik een opwelling druk ik een zacht kusje op zijn lippen en direct verdwijnt de bezorgde frons van Embry’s knappe gezicht. Hij slaat zijn gespierde armen om me heen en ik nestel me tegen zijn borstkas.
      ‘Ik hou van je, Embry,’ mompel ik glimlachend.
      ‘En ik hou meer van jou, Thorn.’

Reacties (3)

  • Butterflygirl

    Aaaawh. Waar koop je gespierde shirtloze jongens?

    2 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Met een goed karakter, en het liefst paardenliefhebber

      2 jaar geleden
    • LaLoba

      als je erachter komt, laat het mij ook weten ahaha

      2 jaar geleden
  • XHeroes

    I was not prepared for this but this is cute!
    Now give me more!😇

    2 jaar geleden
  • AroonCat

    Oooohhhh wat lieeefff, een perfect einde!! Kudo;)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen