Foto bij Als de uitbraak begint...

tijdens de uitbraak

'Hey Jess!,' Mijn 19 jarige zus kwam aan rennen. Lucy, heette ze. Ze was super lief. Ik wilde haar alles vertellen. 'Luc, vandaag hebben we het gehad over monsters. En Mevrouw Oog, jeweetwel, die stommen scheikunde leraar, zei dat de wereld over wordt genomen door zombies,' Ik lachte terwijl ik dat zei. 'En ze zei dat we die zombies walkers moeten noemen! Gewoon weg DOM! Ook zei ze dat het dit jaar gaat gebeuren. Maa...' Ik maakte mijn zin niet af. Lucy was bleek. Ze keek mij met grootte ogen aan. Ik voelde een koude rilling op mijn rug. alsof iemand met een ijs blok mijn rug masseerde. Mijn zus was nooit bang. zelfs niet toen pap stierf...
'Mevrouw Oog had gelijk Jessica,' Zei ze langzaam. Ik fronste mij wenkbrauwen. Maakte ze een grapje? Lucy ging veder. 'Walkers zijn zombies. een uur geleden was er een uitbraak bij ons in de buurt. Jou vriendin Fenna en haar buur jongen Max zijn gebeten. En mama...' Lucy boog haar trieste hoofd. 'Ook.' Ik zag tranen over haar wangen biggelen. Hier maakte niemand grapjes over. zeker Lucy niet. Toch moest ik weten hoe die walkers eruitzagen, en of Mam, Max en Fenna echt dood waren.

Met mijn hoofd in mijn armen gebogen, huilend op de hobbelige weg zat ik in de camper. Een man genaamd Dale reed. Lucy en ik waren na dat het zeker was dat mam dood was zij we gevlucht. we vonden mensen. veel mensen. Carol, Ed en hun dochter Sophia, Lori en haar zoon Carl, Jacky, Dale, Shane, Amy en Daryl.
Ik keek naar Amy. Zei was -na de kinderen natuurlijk- de jongste. Ongeveer net zo oud als Lucy. Bijna de hele tijd was het stil. Tot Amy de stilte verbrak. Stop Dale, we zijn bij ons kamp. Ik keek uit het open raam. Een walker Maakte een geluid een kwam op mij af. Dale was al zachter gaan rijden. Ik schroen trok het pistool uit Lucy's zak. Jessica! geef hier!' riep ze, maar ik lette niet op. Ik schoot. Eerst mis. de 2de keer raak. BATS! Recht in het gezicht van het wezen. Ik grijnsde. Opeens zei een meisjesstem: 'IK schiet nooit raak.' Carols dochter Sophia keek mij bewonderd aan. Toen veranderde haar blik. Angst. Een bange blik van een bang meisje. In Sophia's ogen zag ik dat er dingen gingen gebeuren. Erge dingen. Maar waar, wanneer en hoe wist ik niet. Maar er gingen mensen sterven...

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen