Foto bij 43 Hekkensluiter

Het finale hoofdstuk!:D

“Ik ben zo blij dat Andrea eindelijk iemand gevonden heeft. Haar wanhoop bereikte net geen hoogtepunt.” Liam glimlacht en trekt me met zijn arm rondom mijn rug dichter naar hem toe.
“Je bent gewoon jaloers dat ik zoveel aandacht van haar krijg.” Ik schud mijn hoofd en duw hem plagend richting de rand van het pad. Zijn mannelijke kracht komt net op tijd tussen.
“Bedoel je dat ik je te weinig aandacht geef?” Ik geef hem een zijdelingse blik en merk zijn geamuseerdheid op. Hij laat zich echter niet verder van het bospad duwen en met een galante beweging bevinden we ons weer in het midden van het pad.
“Dat heb ik nooit gezegd.” Zijn grijns is duidelijk nep, maar zijn ogen blinken van tevredenheid. Onze bosmomenten zijn altijd zo uitdagend en lief tegelijkertijd.
“Mh… Te veel zeker niet.” Ik wil geen plakker zijn. Mijn ogen vinden de zijne; hij bevestigt heel stiekem diezelfde gedachte.
“Oh wacht…Wie heeft je gisterenavond haar volle aandacht aangeboden?” Ik trek mijn wenkbrauwen toch plagerig op en ga over de onzichtbare lijn. Liam glimlacht scheefjes en geeft me een blik. Gisterenavond was zeker even goed als andere keren. “En vanmorgen…of wat dacht je van nu?” Liams armen rond mijn middel en zijn buik tegen mijn rug verrassen me en slaan de lucht uit mijn longen. Zijn lippen vangen mijn verrastheid op door me zachtjes bij mijn linker oorschelp te kussen.
“Je bent echt de beste. En daarom…” Waar doelt hij op? Hij heeft toch geen verrassing? Oh nee, ik weet totaal niet hoe ik me dan moet gedragen.
“Is dat Niall?” Waarom wandelt Niall daar? Ik draai me half om in zijn armen en geef Liam een blik. Liam lijkt het echter allemaal enorm leuk te vinden. “Wat doet Niall hier? Ik dacht dat je mijn volledige aandacht wou.” Liams grijns verraadt niets terwijl de blonde man me een ongemakkelijke blik geeft en een keer diep inademt.
“Speciale levering voor een speciaal meisje.” Zijn ogen zijn op Liam gericht terwijl hij de woorden uitspreekt, een rietenmand neerzet en er een overdreven knikje aan toevoegt.
“Wauw, dankjewel. Wie is de afzender?” Niall glimlacht, zijn blauwe ogen en vlijtige tong kunnen de kans om met Liam te lachen niet laten liggen.
“Een of andere gekke man die verschrikkelijk luid is ’s avonds… Als je hem kent, geef hem de tip om het geluidsdichtscherm er even voor te schuiven?” Oh nee… Niall begint te grijnzen en wandelt weg.
“Niall! Dat meen je niet? Toch niet iedereen…” Liam begint kei hard te lachen, ik voel alleen maar het schaamrood naar mijn wangen stijgen. “Hoe vind je dat zelfs grappig?” Ik pruil bijna terwijl ik wil lachen en huilen tegelijkertijd. Oh nee, Li heeft echt de slappe lach. Zijn donkerbruine ogen zijn tranig terwijl hij zijn handen gierend op zijn knieën zet en naar lucht snakt.
“Oh God, dat wist ik zelf niet.” Hij lacht nog even na waarna hij zijn armen spreidt en me erin wil vangen.
“Nee, dit is echt gênant.” Liam negeert die opmerking en slaat zijn armen toch rondom mijn nek om me kusjes op mijn voorhoofd te geven en me met pretoogjes aan te kijken.
“Een klein beetje.” Liam vindt het niet alleen hilarisch, maar voelt ook wel een bepaalde trots als hij zijn verbaasde meisje plagerig nog een kus geeft en dan de rietenmand in zijn linkerhand neemt. “In ieder geval, je hebt een pakje.”
Zijn donkerbruine ogen vinden de blauwe van Abbey. Ze lijkt niet helemaal blij te zijn met de verrassing, maar is wel duidelijk nieuwsgierig. Liam glimlacht en wandelt tot aan een van de weinige bankjes in het verlaten bos waar ze elkaar ontmoet hebben.
“Dan zal ik het maar openmaken zeker?” Ze geeft Liam een plagerige blik terwijl haar fijne vingers de mand openen. Er zit geen eten in. Jammer, want Abbeys maag liet een halfuur geleden al horen dat ze leeg was. Liams blinkende oogjes houden echter iets anders in het oog: het gezicht van zijn geliefde. “Is…”
“Ik zit niet op één knie, dat is het niet.” Abbeys gezicht weet niet helemaal hoe het nu precies moet kijken, maar ze is wel gecharmeerd door de ring in het doosje. “Het is een oude attentie.” Ze vraagt niet naar de leeftijd of waarde. De ring bevat geen grote, blinkende steen.
“Het is prachtig. Waar haal je deze zelfs vandaan?” Liam glimlacht mysteries en neemt de ring aan om die over haar fijne ringvinger te schuiven. Hij past, misschien een beetje aan de kleine kant, maar hij gaat ook weer uit.
“Ik had hem nog ergens liggen in de familieschatkist.” Haar blik doet Liam lachen. Abbey slaat zelf haar armen rondom zijn hals en kust hem kort.
“Dankjewel, je bent een schatje.”
“Jij ook, Ab.” Liam streelt zachtjes door haar bruine haren, “jij ook.”

En ze leven nog lang en gelukkig...of niet?

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen