Foto bij 26 I never said goodbye

Vandaag weer een stukje!
Laten jullie een reactie achter? En misschien een kudo? ^^

Met zijn deken om mij heen geslagen liep ik richting de spiegel.

Lieve Jill,
Ik heb vanochtend vroeg afscheid van je genomen. Je lag zo diep te slapen, ik wilde je niet wakker maken. Eer je dit leest ben ik een heel stuk opweg naar Irak. Dit is geen gedag, maar een tot ziens. Over 6 maanden komt er weer een groep soldaten naar Irak. Zorg je dat je erbij zit? Met mijn T-shirt schurend over de krassen op mijn rug zal ik vannacht niet snel vergeten.

X Je Kolonel



Hij was gewoon al weg! Ongelofelijk! Weken lang had ik zoveel moeite voor hem gedaan, en nu was hij weg. Één fantastische nachts was alles wat me was gegund….
Vaag herinnerde ik de kus die ik vanochtend vroeg op mijn voorhoofd had gekregen. Ik had me toen helemaal nooit beseft dat dat het laatste kon zijn wat ik misschien wel van deze man zou zien. Wilde ik mee naar Irak? Het is daar gevaarlijk en mijn eigen doel was eerder Afrika geweest. Als ik naar Irak ging zou ik dan doen voor hem. Wat als hij dood was voor ik daar aankwam?

Maar dat was niet het eerste probleem. Het eerste probleem was wegraken uit deze kamer, zonder dat ik gezien werd. Het zou mijn opleiding zeker niet ten goede komen als ik gesnapt werd terwijl ik uit de kamer van de kolonel liep. Oke, deze kamer komt uit in een gemeenschappelijke mannenruimte, dat was niet echt een optie. De bunker is drie etages hoog, ook niet echt een optie als ik mijn enkels wilde behouden. Toen ik naar mijn legerkleding keek kreeg ik een idee. Ik stopte de mijne in eend as die ik vond in de hoek van de kamer. Die zit veels te strak voor een man. Ik trok een oud uniform van Alexander uit de kast en deed die aan. Mijn riem moest voorkomen dat de broek naar mijn knieën zakte. Het shirt was veels te groot, maar bedekte in ieder geval mijn vrouwelijk vormen. Mijn haar stopte ik in een petje. Met een hartslag van tenminste 180 slagen per minuut liep ik de deur uit met een telefoon aan mijn oor zodat ik geoorloofd naar beneden kon kijken en snel de gemeenschappelijke ruimte uit kon rennen. In mijn ooghoek zag ik dat ik raar aangekeken werd. Maar ze zouden me vast niet herkennen, ik herkende mezelf niet eens! Zodra ik op veilig gebied was deed ik het petje af en gooide mijn haar los. Ik had het overleefd, dat scheelde toch een boel roddels! De kleding hield ik als aandenken aan de kolonel. Het rook zelfs naar hem.

Ik moest nog 5 maanden voordat deze opleiding af was, daarna zou ik pas uitgezonden kunnen worden. We kunnen een voorkeurs locatie opgeven maar ik had al gehoord dat daar niet altijd naar geluisterd word. Er zijn altijd locaties waar liever niemand heen wilt. Een locatie zoals Irak.

Reacties (3)

  • Luckey

    Dat briefje is wel lief
    Geniale actie met die kleding!!
    Als je maar die kononel laat leven!!
    Anders .... verzin ik iets

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Oké, even een paar regels voor het verloop van deze storie.
    1: Alexander mag niet dood. Nee, echt niet. Doe maar gewoon niet.
    2: Hij mag een béétje gewond raken, maar echt maar een beetje. En pas als ze bij hem is.
    3: Ze mogen niet gesnapt worden, want dat zou echt heel, héél erg zielig zijn.
    4: Conclusie... als je aan het schrijven bent en denkt “kan AmeranthaGaia’s hart dit aan?” en het antwoord is “nee”, dan is het code rood.

    Nee, doe maar met het verhaal wat je wilt, ik lees het toch wel, maar gewoon.... please niet.xD

    2 jaar geleden
    • Scenario

      hahahahahahah. Ik heb al een beetje vooruit geschreven/ gedacht en kan je alvast vertellen dat het niet helemaal aan je regels voldoet haha. Maar veel wel hoor! Maarja, welke niet......

      2 jaar geleden
    • AmeranthaGaia

      Er gaan nu even allemaal horrorscenario’s door mijn hoofd.:|

      2 jaar geleden
    • Butterflygirl

      Same...

      2 jaar geleden
  • Draxo

    Nieuwe Abo! Ik vind het een geweldig verhaal:)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen