‘U wilde oefenen?’ Emily en ik stonden bij de ingang van de tent toen Barker eindelijk aankwam. ‘Jij niet, Emily. Ik wil alleen even dat Leo gaat oefenen.’ Ik liep achter Barker aan de tent in en groette Ten, mijn mede-acrobaat en leraar. Ten was negen jaar ouder dan mij, maar we waren goede vrienden. Zo ging het nou eenmaal in het circus, als je geen leeftijdsgenoten had, moest je maar vriendschappen sluiten met oudere mensen met wie je anders nooit te maken zou hebben gekregen. ‘Oké Leo, we hebben vanavond een show en ik wil dat je je uiterste best doet. En..’ Hij liett zijn blik weer even over mijn lichaam gaan, wat nu ondertussen bijna gebruikelijk werd. ‘Sla lunch maar over.’ ‘Ja meneer.’, zuchtte ik. Gelukkig hoorde Ten Barkers opmerking niet, anders zou hij alleen maar gaan zeuren.
‘Zullen we beginnen met een warming-up?’, vroeg Ten. Ik knikte gauw en volgde hem naar een geschikt plekje. We konden niet midden in de piste trainen, aangezien Tyler daar bezig was met motorrijden en Poppy voor een laatste keer haar vogels door de tent liet vliegen. Ten was aardig, maar tijdens het trainen kon hij behoorlijk fanatiek worden. ‘Twintig pushups!’, riep hij meteen nadat ik tien rondjes achter de tribune langs had gerend. ‘Zeventig sit-ups!’ Ik was al kapot na de warmup, en we waren nog niet eens begonnen. Toen Ten mijn uitgeputte gezicht zag, leek hij wel een beetje bezorgd, en liet hij zijn rol als fanatieke trainer even vallen.
‘Gaat alles wel goed? Je lijkt veel sneller moe dan normaalgesproken. Heb je wel goed geslapen?’ ‘Ja.’, hijgde ik. ‘Goed gegeten?’ ‘Ja.’, loog ik. ‘Goed gedronken?’ ‘Zeker. Maak je maar gewoon geen zorgen, ik heb denk ik gewoon mijn dagje even niet. Wat gaan we nu doen?’ ‘Ik zat eigenlijk er aan te denken om op de trapeze te oefenen, maar Tyler is nu in de weg... Laten we eerst de choreografie nog een keer doornemen en dan kijken of hij weg is.’
‘Leo!’ Ik keek op van de grond en zag Tens bezorgde gezicht naar me neer kijken. ‘Gaat het?’ Ik klemde mijn tanden op elkaar en probeerde op te staan, wat meteen een scheut van pijn door mijn enkel stuurde. Ik had mijn voet verkeerd neergezet tijdens het dansen, en was door mijn enkel gegaan. ‘Kun je lopen?’ Ik probeerde wat te hinken, wat wel lukte, maar het deed wel zeer. ‘Een soort van.’ ‘Kom, ik neem je mee naar mijn pa.’ Carlos, Tens vader, werkte als een soort verzorger in het circus. Hij maakte eten, verzorgde zieke of zwakke artiesten, gaf de dieren eten en maakte schoon. Hij was al oud, maar vervulde zijn taak in het cursus nog altijd even goed.
‘Ach jongen, wat heb je nouw eer gedaan?’, vroeg Carlos bezorgd bij het zien van mijn dikke enkel. ‘Ben ik weer beter voor vanavond?’, flapte ik er meteen uit. ‘Je hebt je enkel flink bezeerd, jongen. Als je gelukt hebt kun je er vanavond weer normaal op lopen, maar of je op kunt treden is me nog maar een vraag.’ ‘Maar ik moet optreden!’ ‘Leo kalm aan, Emily en ik kunnen het best een avondje zonder jou regelen. En Barker kan je show met de honden best overnemen, niks om je druk over te maken.’ ‘Ik kan jullie niet zomaar mijn taken laten doen! Jullie hebben het al zo druk, ik wil niemand tot last zijn door mijn eigen domme fouten.’ ‘Maak je nou maar gewoon geen zorgen, alles komt goed. Je moet nu gewoon uitrusten terwijl pa je verzorgd.’ Ik zuchtte trillend en knikte verslagen. ‘Oké. Bedankt voor alles, en het spijt me.’ ‘Geen sorry zeggen, man. Zoiets overkomt de beste.’
Carlos verbond mijn enkel stevig en maakte er daarna een zakje met ijsklontjes aan vast met ducktape. ‘Kom maar naar me terug als je weer last krijgt.’ ‘Zal ik doen.’ ‘En’ Hij keek me streng aan over zijn bril. ‘Niet overbelasten.’ ‘Nee meneer. Dank u wel voor alles.’ ‘Geen probleem, jongen.’

In de plaats van terug te gaan naar mijn wagen om uit te rusten, hinkte ik terug naar de piste. Barker zou woedend zijn als hij me lui in mijn wagen aan zou treffen in de plaats van oefenend in de tent. Er was heus wel een reden waarom Emily niet hoefde te trainen en ik wel, en dat was vast wel omdat ik die extra training nodig had, en dan kon ik niet zitten niksen. Zeker niet als we die avond nog een show hadden.
‘Hee Leo, wat doe je hier? Heeft pa niet gezegd dat je uit moest rusten?’ Ik keek geschrokken op en zag Ten. Ik duwde mezelf gauw omhoog van de grond waar ik pushups op aan het doen was. ‘Ik belast mijn enkel ook niet. Zie? Ik kan prima opdrukken op één been.’ ‘Zolang je maar voorzichtig bent.’ Ik glimlachte en keek hem even na toen hij weer wegliep.
Ik wist niet of het de zomerse temperatuur was, maar voor mijn gevoel zweette ik veel meer dan gewoonlijk. Het was alsof mijn spieren plotseling zo veel slapper waren geworden, maar ik kon niet zomaar opgeven en bleef vechten. Toch, naar mate ik door bleef trainen (nog steeds wel oplettend op mijn enkel), leek mijn keel steeds droger te worden, en ik werd langzaamaan light in mijn hoofd. Water, dacht ik vermoeid, toen ik op probeerde te staan om wat te drinken te pakken. Maar tegen het moment dat ik op stond, leek het licht uit te gaan. Het laatste wat ik voelde was de hade bons waarmee ik terug op de grond plofte.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen