Foto bij 081

Taylor Lancaster

Tevreden kijk ik rond. Mijn slaapkamer is volledig klaar en heb ik mijn kleding intussen weer wat uitgebreid. In plaats van twee verschillende lampen op de nachtkastjes, staan er nu twee dezelfde lampen. Een normaal beige overtrekset op het bed. Samen met een mooie, warme en een rijk bewerkte Thaise quilt ligt half over het bed. Een cadeau van Dominic voor mijn huis. Zelfs het schilderij, dat er eerst hing, is vervangen voor twee foto's vergroot in posterformaat. Een van ons als Fugite samen. De ander is een foto met Dominic samen.
Als ik terug ga naar de woonkamer, sta ik stil. Elk schilderij heb ik vervangen. Zo hangen er nu drie posters boven de bank van team Farang, Storror en Nightscape. Voor de rest zijn het actiefoto's, die ik vergroot en in wissellijsten opgehangen heb. In de vitrinekast staan de spullen van Canon en de GoPro Hero uitgestald en klaar om te pakken. Waarvan ik gisterochtend nog de Hero 5 met de post gekregen heb want het was een verrassing dat GoPro zeker me wilt sponsoren. Dat bericht heb ik snel gekregen en sindsdien is elke video voorzien van het Nike en GoPro logo en slogan.
'Het voelt aan alsof je IKEA leeg gekocht heb,' grinnikt Dominic en komt hij uit de keuken. 'Heel je uitzet van de keuken komt daar wel vandaan.'
Ik neem het glas aan. 'Dat komt omdat het daar goedkoop is en alles onder een dak. Ideaal als je nog wat nodig hebt.' Goedkeurend ga ik dan op het balkon zitten. 'Ga jij nog wat doen vandaag of niet?'
Nadenkend kijkt hij wat omhoog. 'Ik denk dat ik Anan even lastig ga vallen en daarna zwemmen,' antwoordt hij. 'Hou je maandag vrij?'
Ik knik naar hem. 'Natuurlijk, dat is onze dag.' Op maandag hebben we twee maanden een relatie. Waarvan we een dag volledig voor ons samen is en gaan we wat doen. 'Heb je al een idee wat we kunnen doen? Gaat wel snel, twee maanden een relatie en ik ben tien weken in Thailand.'
'Ja, dat gaat soms snel. Nog maar iets van tien dagen en mijn visum verloopt,' zucht hij en zet hij zijn glas op de tafeltje, die inklapbaar is. 'Ik was hier al een paar dagen voordat jij kwam.'
Ik schiet in de lach om zijn gezicht. 'Wat is er? Ben je bang dat je toch alleen naar Sydney gaat omdat ik dan nog twee dagen over heb?'
Wat zielig kijkt hij mij aan en knikt dan. 'Ja, of ga je tegelijk met mij mee?'
'Als je zo gaat doen, mag je wel een paar dagen wachten,' zeg ik dan en kijk ik naar het uitzicht over de stad. Waar ik nooit genoeg van krijg. Dan zeggen ze dat New York de stad is die nooit slaapt, maar Bangkok kan er ook wat van.
Even wilt hij wat zeggen maar klapt dan zijn mond dicht. 'Het is ook nooit goed,' moppert hij zachtjes.
Iets wat ik toch kan verstaan. Toch negeer ik de opmerking. In die acht weken dat we bijna echt samen zijn, hebben we nog niet een keer ruzie gehad. Eerlijk gezegd delen we ook het bed niet. Niet op seksueel gebied in ieder geval. Het is wel gebeurd dat hij soms een nacht naast me in bed lag maar meestal gaat hij naar de logeerkamer. Ik heb namelijk wel aangeboden dat de logeerkamer vrij is voor hem en dat scheelt weer in geld bij MeStyle voor hem.
'Ik dacht er aan om naar Cambodja te gaan. Tempel Bayon?' Dominic kijkt vragend. 'Het is weliswaar onze dag maar als we Anan met ons mee krijgen, hoeven we geen taxi te nemen. Het is wel bijna zes uur rijden dus we zouden vroeg weg moeten.'
'Lijkt me heerlijk.' Het idee alleen al.
Alsof hij hyperactief wordt, springt hij op en gaat naar binnen. 'Gaan we ergens trainen of wil je zwemmen?' Dominic is nog niet uitgepraat of mijn telefoon gaat.
'Met Tae,' antwoord ik en komt hij terug het balkon op.
'Met mij,' zegt de stem van Anan. 'Wij gaan naar Pattaya, de verlaten tempel op zee. Ontspannen en voor een fotosessie. Gaan jullie mee of niet?'
Lachend kijk ik naar Dominic. 'Wat denk je van allebei. De verlaten tempel in Pattaya.'
'Ik ga mijn zwemshort aantrekken.' Gelijk is Dominic van het balkon af.
Hoofdschuddend kijk ik hem na. 'We staan over vijf minuten wel voor je deur.'
'Oké, tot zo.' De verbinding is dan verbroken en pak ik alleen mijn tas in met een handdoek. Mijn ondergoed is prima als een bikini en bied zelfs meer ondersteuning. Alleen de Canon deze keer. Morgen weer wat opnemen met de Hero5. 'Sinds wanneer heb jij een zwemshort nodig als we ook nog wat aan freerunning gaan doen?' vraag ik als hij terug komt.
'Nu kan ik me er beter op voorbereiden,' schudt hij zijn hoofd.
Ik geef hem een kus. 'Moet je nog wat meenemen of niet?' wil ik weten en stop ik nog een anderhalve liter fles water in mijn rugtas.
'Ja, dit.'
Voor ik nog kan reageren, heeft hij mij over zijn schouder gelegd en pakt hij de rugtas. 'Dom, er zit maar een handdoek in. Wil jij niet je camera meenemen?' Wel kan ik in het voorbijgaan nog zien dat hij de sleutels pakt en op de gang de deur op slot doet. Zelfs in de lift, houdt hij mij over zijn schouder.
'Mijn camera krijgt een keer een dagje vrij,' zegt hij en klopt hij op Anans deur.
Zodra Anan op doet en ons zo ziet, heeft hij er eerst, lachend en wel, een foto van gemaakt. Om daarna te vertrekken.

'Eigenlijk mogen wij totaal niet klagen want we hebben de beste baan die er is,' hoor ik Anan zeggen.
Klagen mag ik inderdaad niet want de plannen zijn toch weer verandert en zijn we in Chatuchak park. Voor zowel de fotosessie en om wat te kunnen doen. Daarbij heb ik net nog wat gedaan om te trainen. Net als dat ik met Dominic aan de slag ben gegaan voor nieuwe foto's van hun kleding. Wat Anan weer met Jason doet, die weer terug is. Emily schijnt bij haar familie te zijn en komt zij later. Al lig ik nu nog uit te buiken van onze lunch. 'Zou je denken?' lach ik. 'Wij hebben van onze hobby, onze passie, onze baan gemaakt maar ook dat kan soms hard werken zijn hoor.' Mijn telefoon maakt geluid dat ik overeind ga. 'Ik lag net zo lekker.'
Jason schudt weer zijn hoofd. 'Zou je denken?'
'Je ligt ook gewoon met je hoofd op Dom's buik,' vult Anan aan.
Juist terwijl Dominic zijn schouders op haalt. 'Straks zijn de rollen omgedraaid.' Hij wiebelt met zijn wenkbrauwen.
'Yes!' roep ik blij uit en laat ik me achterover vallen. Recht in een paar armen.
'Wat?' Hij pakt ook mijn telefoon over.
Dan merk ik dat Anan en Jason mij vreemd aan kijken. 'Ik ben...'
'Gefeliciteerd,' onderbreekt Dominic mij. 'Ik weet hoe hard je daarvoor getraind heb.' Hij knuffelt me gelijk. Samen met een kus.
'Wat?!' klinkt het in koor van Jason en Anan.
De emoties lopen zo op dat ik gewoon huil van blijdschap. 'Bericht van Red Bull, ik zit in de finale van Art of Motion!'
'Ik ben zo blij voor je,' reageert Jason dan en omhelst hij me even blij. 'Geloof me, als je daar ben, sta je vanzelf te stuiteren van energie en de kick die het geeft om daar aan mee te doen. Ik weet nog wel dat ik even emotioneel was toen ik voor het eerst bericht kreeg dat ik door ben naar de finale.'
Dominic knikt. 'Klopt, voor mij ook. Wij zullen het dan ook snel genoeg weten,' knikt hij naar Jason.
Tegelijk omhelst Anan mij. 'Ik wist het al maar ik moet mijn mond houden over dat soort dingen. Doordat ik jurylid ben, geeft me dat wel privileges maar hun zitten dan in spanning af te wachten en soms proberen ze mij zo ver te krijgen.'
'Helaas heeft hij nog nooit iets losgelaten daarover,' zucht Jason.
Dominic haalt zijn schouders weer op. 'Dus één ding staat voor mij vast. Ik zal hoe dan ook naar Santorini gaan. Of ik nou mee doe of niet, ik ben er om jou aan te moedigen. De wedstrijd is in oktober.'
'Ja, dat weet ik. Ik kijk altijd de wedstrijd via televisie.' Ik heb serieus het idee dat mijn glimlach gewoon niet meer weg gaat. Wel kijk ik hoe laat het is. Net drie uur geweest. Bekijk het maar. Ik bel gelijk.
'Met Deanna,' klinkt het wat slaperig.
'Ik ben door naar de finale van Art of Motion in oktober,' zeg ik gelijk.
'Echt waar!' Ze is gelijk wakker.
Althans, dat denk ik. 'Ja, ik krijg net bericht van hen,' ga ik verder. 'Maar het is negen uur, waarom ben je nog niet uit bed?'
Er is een zachte plof te horen. 'We zijn gisteravond nog wezen stappen. Ik lag pas om drie uur vannacht op bed...'
'En ik maar denken dat ik altijd wel kan bellen. Net als dat een redelijke tijd is.' Ik trek een gezicht.
'Nee, nee, nee, je kan altijd bellen. Ik moet alleen even wakker worden,' geeuwt ze nu. 'Zal ik de rest in lichten voor je, want anders bel je hun ook wakker.'
'Ja, is goed. Doe maar. Al ga ik vanavond wel uit.' Ik wil dit zeker vieren.
Dominic knikt en wrijft hij, nagenoeg niet zichtbaar voor de anderen, in mijn rug. 'We gaan zeker ergens wat drinken. Nest?' vraagt hij aan de anderen.
Tegelijk begroet ik Deanna nog en verbreek ik de verbinding.
'Tae, de wedstrijd is op zeven oktober en het is een vlucht van minstens zestien uur met een overstap. Je moet op tijd weg,' vertelt Anan.
Waarop ik slechts naar de man kijkt naast me.
'Ja, wij zijn er dan al om daar te trainen. Jij bent jurylid dus jij kunt wat later komen,' rolt hij met zijn ogen. Om te gaan liggen en trekt hij mij met zich mee. 'Jij bent er in ieder geval doorheen. Nu vingers gekruist dat ik ook mee doe,' grinnikt hij. 'Grote kans dat ze nog gaat stuiteren.'
Dat laatste is voor Jason en Anan bedoeld, weet ik en leg ik mijn hoofd in zijn nek. 'Het is echt ongelofelijk,' fluister ik.
'Ik weet het.' Hij knuffelt me terug. 'Ik ken het gevoel.'

Reacties (1)

  • Malikx

    Zo schattig

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen