Foto bij 093

Taylor Lancaster

'Je bent geweldig,' glimlach ik. 'Tot over vijf dagen.' Nou ja, zes dagen eigenlijk. Ik vertrek dan over vijf dagen en hoewel het een dag duurt, moet ik de klok nog negen uur terug zetten. Het lijkt net alsof alles op één dag gebeurd. Even een vlucht terug naar huis. Mijn moeder heeft echter net beloofd dat ze me op komt halen van Heathrow. 'Zie je dan mam.' Ik hang dan op.
'Alles gelukt?' vraagt Dominic terwijl hij de koelkast open trekt.
Ik knik. 'Ja, over vijf dagen ga ik terug naar Engeland.' Ik krijg een glas drinken van hem. Mijn telefoon maakt dan geluid. Een teken dat ik een e-mail binnen krijg. Aan tafel ontgrendel ik het scherm om te kijken van wie het is. Om dan te lezen dat de posters het goed doen en dat de nieuwe van Sydney, welke net vier dagen op de website staan, al besteld zijn door mensen. 'De posters lopen aardig,' zeg ik, 'er staan net sinds vier dagen posters van Sydney en het wordt al besteld.'
'Mooi toch, zo kun je toch de web winkel wat uitbreiden zonder dat het te veel wordt.' Dominic gaat terug naar boven naar zijn kamer.
Wat ik ook doe en maak ik het me makkelijk op het bed, leunend tegen het hoofdeinde en met mijn laptop op schoot.
Hij schudt zijn hoofd. 'Dat wilde ik dus ook gaan doen. We trekken echt veel met elkaar op.'
Ik ga er niet eens op in en zet ik mijn glas op het nachtkastje neer. Zodra ik op internet zit, ga ik naar onze website van Fugite. Op de home pagina zie ik de tabs met home, contact, about us en shop. Waarbij de kleding en posters keurig apart gesorteerd zijn van elkaar. Uiteraard komt er nog een soort fotoboek bij omdat we straks een fotosessie hebben bij de kleding.
'Waarom niet een lookbook, met daarin foto's van jullie beste werk,' stelt Dominic voor en kijkt hij duidelijk over mijn schouder mee. 'Je zou dat boek eventueel ook kunnen verkopen. Zeker met de foto's die jij soms maakt.' Een kus volgt en richt hij dan zijn aandacht op zijn laptop om een video te gaan bewerken.
Ik lach wat. 'Ik dacht aan een blog over iets maar dan wel over een serieus onderwerp dat ons allemaal interesseert.'
'Dat kan toch, kijk naar de vragen die mensen altijd stellen en haal op die manier een onderwerp eruit om over te schrijven. Ze vragen altijd wat zit er in je tas, hoe kun je voor weinig geld rondreizen en dat soort dingen,' vervolgt hij zonder op te kijken. 'Net zo iets als je “Essentials for traveling” video. Die kun je trouwens ook op de website van Fugite zetten. Doe er een blog bij hoe je low budget kan reizen en je hebt een goed begin.'
'Daar zat ik dus ook al aan te denken,' zucht ik nadenkend. 'Dat was ik als eerste van plan voor mijn eigen kanaal maar dit is wel een onderwerp waar inderdaad veel naar gevraagd wordt.' Iets wat ik met hem eens ben. Vanzelf klik eerst een venster open om een mail te versturen. Naar Keri in dit geval. Zij praat wel met de rest. Low budget reizen, dat heb ik ergens opgeschreven. Waar is mijn boekje? Welke ik dan snel uit mijn tas haal en kijk ik tussen wat ik opgeschreven heb. Om dan het lijstje snel te vinden. Goed, gewoon bij het begin beginnen. In een Word document typ ik eerst de titel; Low Budget Traveling. Daarop typ ik eerst over wat ik al heb aan onderwerpen hiervoor. Geen accommodatie plannen. Niet betalen voor openbaar vervoer. Boek de goedkoopste vlucht. Kies een bestemming waar het goedkoop is om te leven. Vermijd toeristische gebieden. Sponsors. Zet workshops op in het buitenland. Niet betalen voor bagage. Daarna met genoeg ruimte ertussen begin ik met de eerste; geen accommodatie plannen. Mijn vingers gaan vanzelf over het toetsenbord.
'Zo bekend,' lacht Dominic opeens. 'Plan geen accommodatie want je moet vooruit betalen en het kan heel anders uitvallen. Of zelfs tegen vallen. Op je plaats van bestemming gewoon rond vragen en naar de parken gaan. Je wordt vanzelf herkent doordat je aan parkour en freerunning doet, en je hebt zo een plek om te overnachten. Het kan gratis zijn of tegen een lage vergoeding,' leest hij hardop op. 'Deze is beter, waarom doe je aan parkour en freerunning? Om over die barrière te komen van poortjes bij het openbaar vervoer. Spring er overheen. Er zijn landen waar je er mee weg komt. Wees voorbereid dat er toch controle kan zijn maar een boete is relatief goedkoper dan iedere keer een kaartje kopen.' Hij kijkt naar mij. 'Hoe verzin je het?'
Ik schud mijn hoofd. 'Ik verzin het niet, het is de waarheid. Er zijn wel dergelijk landen waar je makkelijk over het poortje heen kan springen, of je loopt snel achter iemand anders aan. Ik doe het soms nog,' mijn vingers zijn alweer bezig bij het volgende stukje. 'Daarbij, ik weet waar het wel en niet kan. Maar er is echt niet altijd en in elke tram of trein controle. In Engeland kun je makkelijk op de trein komen en dat scheelt ook.'
'Je bent al wezen treinsurfen?' Hij is verbaasd.
'Jep, en gaaf, de kick en de adrenaline. Ik ga echt niet altijd met de auto naar Londen en pak dan liever de trein. Maar een abonnement op het openbaar vervoer is best prijzig dus als ik met de trein reis, zit of lig ik er bovenop.' Ik draai mijn hoofd naar hem. 'Heb jij het dan nog niet geprobeerd. Vrachtwagen surfen doe je dan weer wel.' Ik heb zijn video wel gezien.
Dominic krabbelt wat op zijn hoofd. 'Niet met regelmaat. Misschien moet ik het eens gaan proberen. Zullen we hier gaan treinsurfen?'
'En kijken hoe ver we komen? Deal,' glimlach ik.

Het is redelijk aan het schemeren en relatief rustig. Dit moet gaan lukken. Gelijk een nieuwe uitdaging erbij. In elk land of stad proberen te treinsurfen. Ik heb het al een paar keer gedaan dus ik weet wat ik kan verwachten. Toch is het nieuw voor Dominic en wilt hij het gelijk vanavond nog uit gaan proberen.
'Dit voelt toch anders aan dan wanneer ik in de trein zit,' zegt hij en staan we op de loopbrug naar het perron. 'De trein naar Sydney zou zo moeten komen.'
Ik grijns naar hem en richt ik de Hero 5 naar hem. 'Wat vindt je van het hele idee? Hoe ver denk je dat we komen voordat ze door hebben dat we op de trein zitten?'
Langzaam schudt hij zijn hoofd. 'Vraag me dat straks maar als we op de trein zitten. Hoe ver we komen? Ik vraag me af of we Sydney wel halen.'
Juist dan komt de trein naar binnen. Daardoor ben ik alert. 'Hoe lang staat de trein hier stil?'
'Iets van een minuut,' antwoordt hij. 'Je hoort het vanzelf door het fluitje.'
Ik leg mijn handen op de rails. 'Klaar om te springen?'
'Altijd,' grinnikt hij.
Op het moment dat de trein langzaam weg begint te rijden, spring ik met een kong er bovenop en hou ik me snel vast. De Hero 5 in mijn mond. Zo meteen beter gaan zitten en dan kan ik de dingen normaal opnemen. Even kijk ik opzij en is Dominic ook goed geland. Voorzichtig gaan we iets verderop zitten waar het dak meer vlak is. Ik haal de camera uit mijn mond en richt het op mijzelf. 'We made it,' lach ik en draai ik de camera naar de man naast me.
'Hm, ik moet toegeven dat dit beter is. Meer beenruimte,' wiebelt hij met zijn wenkbrauwen.
Ik rol met mijn ogen. 'Je bent ook zo lang.' Door het gezicht dat hij trekt, moet ik lachen. 'De huidige langste man is de Turkse Sultan Kösen met twee meter en eenenvijftig centimeter. Ik heb hem van een afstand gezien toen ik in Turkije was met de meiden. Hem kijk je niet zomaar over het hoofd. Juist doordat hij zo lang is, heb ik het op de een of andere manier onthouden. Maar goed, hoe bevalt het, behalve dat je meer beenruimte hebt.'
'Ik moet zeggen dat het wel wat heeft. Een soort kick, het is niet hetzelfde als vrachtwagen surfen maar goed. Als dit vaker lukt, kan ik wel mooi geld besparen op het openbaar vervoer.'

Bij de volgende halte komen er nog een paar bij.
'Goedenavond,' grijnst Marx, die er ook voor in was om te gaan treinsurfen naar Sydney. 'Ik heb het al een keer gedaan met Reuben en Lokey. Wat vindt jij ervan?'
Dominic steekt zijn duim omhoog. 'Top idee, moeten we vaker doen. Scheelt in openbaar vervoer en in parkeerkosten.'
Reuben knikt. 'Absoluut, jij was er niet toen wij waren gegaan. Volgens mij zat je in China of in Thailand.'
Zelf laat ik de camera over het landschap gaan terwijl we weer verder gaan. 'Hoe vinden jullie het?' Ik ga beter zitten en richt de camera even op de anderen.
'Dit blijft gaaf, of het nou de tweede keer is of de vijfde keer, maakt geen verschil,' schudt Reuben zijn hoofd. 'Je hebt je camera erbij. Ga je dit op je kanaal zetten?'
Juist omdat ik even niet in beeld ben, knik ik en gebaar ik dat hij zijn mond moet houden. 'Nog niet duidelijk,' zeg ik met een knipoog. Ik moet nog zien of we goed te verstaan zijn voor de camera. Het waait wel wat en wie weet dat ik het met ondertiteling kan aanpassen. Dat is voor morgen pas en niet nu. Ik ga op mijn buik liggen en richt de camera dan even naar Dominic, die eveneens languit ligt met zijn enkels gekruist. 'Kun je het hebben zo?'
Hij steekt zijn duim op. 'Door te liggen val ik in ieder geval niet op. Zo moeten we het toch wel redden naar Sydney, lijkt mij.' Hij draait zijn hoofd mijn kant op.
'Misschien wel maar we moeten ook nog terug komen. Dus als we nog wat in Sydney willen doen, is het handig om te weten hoe laat de laatste trein terug gaat,' reageer ik. Daarna wordt het stil en genieten we allemaal van de rit op de trein naar de stad.

Reacties (1)

  • Malikx

    Wel een lang verhaal eh hihi maar super

    2 jaar geleden
    • Writex83

      We gaan langzaam richting het einde. Xxx

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen