Foto bij 094

Taylor Lancaster

'Hey guys, daar ben ik weer. Met een nieuwe speellijst en dit is nog maar het begin.' Het is te zien dat ik goed in beeld ben. 'Voordat ik door ga naar de normale video's die jullie gewend zijn, een kleine... geen idee of ik het eigenlijk een waarschuwing moet noemen. Wel wil ik kwijt dat je met dit soort dingen toch voorzichtig moet zijn. Het schijnt een trend te zijn en ik heb het al een paar keer gedaan, maar nu met de beelden erbij voor iets nieuws. Geniet er verder van en als je het zelf ook doet, ga niet alleen want dit wil je gewoon met anderen delen en niet alleen met een camera. Goed, dan gaan we gewoon beginnen. Surf's Up.' Voor de transitie heb ik mijn pet over de camera gegooid. Daarna begint de video van het treinsurfen hier in Tempe naar Sydney. Allemaal bewerkt en waar het net te hard waaide, heb ik er nog ondertiteling bij gezet.
'Surfen in Sydney,' lacht Reuben en kijkt hij naar de video, welke ik net online gezet heb.
Ik haal mijn schouders op. 'Een beetje in de stijl van de stad of het land waar ik ben.'
'Hoe lang speelde je met dit concept?' wilt Lokey weten.
Dominic draait mijn hoofd terug. 'De eerste reactie.'
'I didn't know that Dom does this too. Love the video,' lees ik hardop voor. Hoe verder de video komt, hoe meer reacties er komen.
'This is insane and proves that girls can do it too. Can't wait to see more,' zegt Marx dan wat weer een andere reactie is. 'Hoe vaak wil je dit gaan doen dan?'
Zelf zie ik een reactie van Deanna. 'Misschien dat er een of twee keer in de maand een video voor deze speellijst komt. Ten slotte wil ik wel eerst uitzoeken of ik makkelijk op een trein kan komen ergens en uiteraard naar een andere stad. Niet dat het elke keer dezelfde rit is naar Londen of zo.' Ik steek mijn vinger omhoog. 'Tae, sweety, next time here when we go to London. Miss you. Deanna.'
'Moet je deze horen. Fucking crazy, but I love it at the same time. I wish I had friends to do things like this. If you ever come to Paris, let me know,' klinkt Carl.
Ik noteer juist de naam van diegene. 'Geen idee wanneer ik naar Parijs ga. Voorlopig zit ik volgeboekt tot volgend jaar.'
Dominic zet me opeens op zijn schoot met mijn laptop nog altijd op mijn eigen schoot. 'Dit scheelt wel in ruimte. Lokey, van de grond af.'
'Dank je.' Lokey komt er gelijk bij zitten op het bed. 'Maar als je naar Parijs zou gaan, hoe zou je dan je video noemen?'
Oh, shit, er werd net wat gevraagd omtrent het concept voor deze lijst. 'Sorry, ik speelde al met het concept want het staat in mijn boekje. Maar ik kwam er niet helemaal uit. Nu heb ik het concreter kunnen maken en je kijkt naar het resultaat,' geef ik antwoord.
'Ziet er geweldig uit,' mompelt Dominic. 'Misschien soms met mensen doen, buiten de meiden om.'
'Hoe zou je het noemen als je dit doet met de trein naar Londen,' denkt Reuben hardop na.
Ik neem even een slok drinken. 'Geen idee, misschien iets als Lazy to Londen.' Eigenlijk vind ik het niet slecht gevonden, dat ik het gelijk op schrijf. Zo kan ik wel bijhouden welke titels ik al gebruikt heb en voorkomt het dat ik geen dubbele dingen doe. Het houdt alles ook overzichtelijk.

Oké, dan heb ik alles. Mijn tas staat weer ingepakt en klaar om te vertrekken. Eerder heb ik afscheid genomen van Dominics grootouders en zijn moeder. Lieve en hartelijke mensen. Als ik beneden kom, zie ik mijn vrienden staan. Welke ik stuk voor stuk beter heb leren kennen en dat in slechts twee weken tijd.
'Als jullie ooit naar Engeland gaan of naar Thailand komt, laat het weten. Er is plek voor je,' verzeker ik hen en omhels ik ze een voor een.
Heesoo knikt. 'Dank je, het is leuk om je te ontmoeten en zeker fijn om te weten dat je zo gek bent als een deur. Via YouTube hou ik je in de gaten.'
'Absoluut, je bent altijd welkom,' is Lokey het er mee eens.
Pas als iedereen geweest is, kijk ik naar Reuben. De enige die geen knuffel wilde of wat dan ook.
'Ik breng je naar het vliegveld met Dom,' wijst hij dan. 'Zijn moeder is al naar haar werk gegaan en je hoeft niet te gaan treinsurfen om naar het vliegveld te gaan. Dat is weer overbodig.'
Dominic legt mijn rugtas in de kofferbak. 'Ga je mee? Je hebt een vlucht te halen.'
Ja, dat is het enige waar ik tegenop kijk. Ik moet hem hier achter laten. Nog minimaal een week dat hij les geeft, als dat niet meer wordt, en hij gaat over vijf dagen naar China om jurylid te zijn. Ik glimlach naar de anderen en stap dan in de auto van Reuben.
Het is even stil tot Reuben de radio zacht aan zet. 'Vergeet even dat ik een vriend ben en neem afscheid verdorie. Dat hoeft echt niet te wachten tot op het vliegveld.'
Alsof Dominic niet meer nodig heeft, zit ik zo op zijn schoot en met zijn armen om me heen. 'Ik zal je wel missen.'
'Ik jou ook,' mompel ik en leg ik mijn armen om zijn nek. 'Maar ik zie je toch snel weer?'
Wat hij gelijk beloofd. 'Daar ga ik zeker mijn best voor doen. Ik hoop naar Engeland te kunnen gaan en niet dat ik moet wachten tot ik je op Santorini zie.'
Ik geef hem een kus op zijn wang. 'Dat hoop ik ook. De nachten zullen even lastig worden want ik ben er haast aan gewend om naast je te liggen.'
'Hmm,' humt hij tevreden, 'dat is wel goed gegaan in mijn bed. Je hebt dat matras op de grond niet één keer gebruikt. Mijn moeder dacht dat je elke keer daar sliep in plaats van naast me.'
Glimlachend kus ik hem op zijn lippen. Wat ik nog een keer doe. Bij de derde keer word ik opgewacht en voel ik zijn tong om de mijne. Een zoen die me alles beloofd. Dat hij zo snel mogelijk komt, dat hij van me houdt en daardoor gaan de vlinders ongehinderd flink tekeer. Tevens dat de passie en de liefde te merken is aan de zoen. Een heerlijk gevoel dat ik hem vanzelf dichterbij trek. Opnieuw dat ik kan voelen wat het met hem doet en toch zoeken we geen verdere toenadering. Het is echt moeilijk te geloven dat we zo lang kunnen wachten. Bijna vier maanden samen.
Dominic verbreekt de zoen en ligt zijn hand strelend in mijn hals. Daarbij mij diep in de ogen aankijkend. 'Ik hou van je,' fluistert hij.
Serieus, het verliefde gevoel houdt maar niet op. 'Ik hou ook van jou,' adem ik en verbind ik mijn lippen weer met die van hem. Toch moet ik langzaam echt afscheid nemen. Ik weet dat ik overdag wel bezig gehouden wordt. De nachten zullen wat moeilijker zijn, denk ik zo. Knuffelend blijven we op de achterbank zitten. Hoe kon ik vroeger nou denken dat ik verliefd was? Wat ik nu met Dom heb, heb ik nooit voor mogelijk gehouden. Dit, dit met hem is pas echt. Zolang ik hem heb, kan ik de hele wereld aan. Daardoor doet het zelfs wat zeer omdat ik hem voorlopig een paar weken moet missen. Woorden zijn niet eens nodig tussen ons en weet ik dat hij hetzelfde voelt want hij trekt me strakker in een knuffel. Alsof hij er net zoveel moeite mee heeft om mij te laten gaan. Tegelijkertijd weten we beide dat het vliegveld steeds dichterbij komt.
'We redden het wel. Voor je het weet zie je mij weer,' glimlacht hij flauw. 'Je bent in ieder geval niet alleen en ik ook niet. We bellen, mailen, Skypen, Whatsappen,' beloofd hij mij.
'Weet ik ook wel, maar daarom zal ik je toch wel missen,' zeg ik en met, verrassend genoeg, een dikke stem.
Een zucht volgt. 'Ja, ik heb er al langer over gedaan maar over ongeveer vijf minuten parkeer ik de auto voor de deuren van het vliegveld.' Reuben dus.
'Dank je wel,' reageert Dominic voor ons beide.
Tegen de tijd dat we bij de deuren staan, heb ik het idee dat de tranen achter mijn ogen branden. Dit is anders voor het eerst dat ik hem serieus een paar weken moet missen en dat ik hem zelfs op een ander continent achter laat.
'Tae, lieverd,' Dominic trekt me nog in een laatste knuffel, 'het is niet voor altijd. Je weet heel goed dat ik zo snel mogelijk naar je toe kom en dan gaan we samen naar Santorini. Ik mag mijn sponsors ook niet in de steek laten. Daardoor kan ik wel mooi de dingen doen als haast overal naar toe vliegen.' Hij geeft me een kus. 'Straks trainen we samen op Santorini voor Art of Motion. Waar jij in de finale staat.'
'Oké, Dom, wacht jij maar in de auto. Ik breng je naar binnen. Zij heeft een vlucht te halen en anders gaat het nog langer duren.' Reuben bemoeit zich ermee en kan ik het hem niet kwalijk nemen. Hij trekt me met zich mee het vliegveld in. 'Hoe langer je blijft staan, hoe moeilijker het wordt. Straks in Engeland heb je overdag genoeg te doen maar als ik je één tip mag geven,' vervolgt hij, 'ga een rondje rennen voor je naar bed ga. Dan val je nog redelijk snel in slaap.'
'Mijn relatie met Dom kan ik niet vergelijken met mijn exen. Dit is heel anders maar ik weet zelf ook wel dat ik het zal overleven,' glimlach ik.
Reuben knikt. 'Mooi, het was zeker leuk om je te leren kennen. Je maakt Dom gelukkig en dat is het belangrijkste.'
Na een korte omhelzing loop ik naar de balie met mijn ticket en paspoort. Wat allemaal goed gaat en krijg ik te horen naar welke gate ik moet. 'Dank je. Het is ook leuk om jullie te ontmoeten.'
'Zeker, de deur staat altijd open voor je,' verzekert hij me.
'Zowel in Engeland of Thailand staat de deur ook open voor jullie.' Ik hoor dat mijn vlucht omgeroepen wordt.
'Fijne vlucht, ik ga gauw terug voordat hij nog mijn auto afbreekt,' knipoogt Reuben. 'Succes en laat af en toe wat van je horen.'
Ik zwaai hem na. 'Zal ik doen. Jij ook.' Ik draai me om en loop dan door de gang naar het vliegtuig zelf, dat klaar staat om aan boord te gaan.

Reacties (1)

  • Malikx

    Op naar een nieuw avontuur

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen