Foto bij 099

Taylor Lancaster

De rustdag was ook echt een rustdag want hoewel de meiden allemaal zijn gekomen, waren we vooral op onze laptop bezig. In de avond hebben we weer een film op gezet. Nu ben ik weer opgehaald, met een BMW, om naar Nike te gaan. Ten minste, dat was een paar uur geleden en heb ik intussen de tweede outfit aan. Eerst een comfortabele grijze joggingbroek met een wit truitje erop. Deze tweede outfit is bijna geheel zwart, afgezien van de paarse sportschoenen. Net als dat we nu buiten zijn voor wat foto's. Blijkbaar is er toestemming gevraagd want we zijn zelfs op een bouwterrein en gaan mijn ogen naar de rode kraan. Ver weg zijn we niet van Nike Town.
'Taylor, zou je de kraan in willen?' vraagt de fotograaf. Wat deze keer een ander is.
Ik knik gelijk al. 'Geen probleem.'
De fotograaf, die zich voorgesteld heeft als Dave, loopt naar een man toe. 'Kan ze de kraan in? Moet ze nog...'
'Taylor, alsjeblieft,' komt Michelle er tussen.
Wat niet zo vreemd is omdat ik de kraan op ga. 'Michelle, je bent een leuke en aardige vrouw maar voor iemand met hoogtevrees, hoor je hier niet te zijn. Dave?' Ik roep hem nu want ik hoef echt niet voor alles dat ik doe, toestemming te vragen. Dat heeft hij al gedaan want anders mogen we niet hier komen. 'Zo lang hebben we toch niet?'
'Ja.' Dave komt dichterbij. 'Hoeft ze niet verzekert te zijn.'
'Oké, één, je bent tijd aan het rekken en twee, toevallig ken ik haar. Ze is een professionele atleet dus ze weet wat ze wel of niet kan. Schiet nou maar op want mijn mannen willen weer aan het werk,' zucht de man en slaat hij zijn armen over elkaar.
Gelukkig heb ik zelf wat inspraak voor de foto's dat ik aan de kraan ga hangen in een cat en leun ik wat naar buiten.
'Ja, netjes. Kun je ook normaal staan maar dan met je gezicht naar mij toe?' Dave houdt de voorman in de gaten, terwijl ik me omdraai voor de foto.
Daarna klim ik, voordat iemand me tegen kan houden, verder omhoog. Ik kan het echt niet helpen en ga ik net zo ver omhoog tot ik niet verder kan. Om dan mijn telefoon te pakken, die ik verstopt heb en maak ik een foto.
With thanks to @Nike 4 the photoshoot I can make this photo. Gotta be quick. (:
Vlug zet ik de foto op Instragram met een link naar Twitter en doe ik mijn telefoon terug in mijn beha. Even snel klim ik terug naar beneden. Waar ik Dave hoor praten met de voorman.
'Als zij naar beneden valt is dat jouw schuld,' klinkt Dave.
De voorman schudt zijn hoofd. 'Helemaal niet, jullie hebben toestemming gevraagd voor de fotosessie en je kan het haar niet kwalijk nemen dat ze er gebruik van maakt door omhoog te klimmen,' zucht de voorman. 'Behalve dat, wiens verantwoording is het als zij valt? Haar eigen verantwoording en op dit moment heb ik meer respect voor haar. Schiet op want je hebt nog beperkt tijd over.' De man kijkt op zijn horloge.
Na nog een paar foto's gaan we weg en kan ik me omkleden voor de derde keer. Tevens de laatste keer. Gelukkig blijven we nu binnen en geeft hij me soms aanwijzingen hoe ik moet staan. Daarna kan ik zelf series van sprongen en flips maken, dat hij alleen maar de foto hoeft te maken.

Oké, ik doe echt niks meer vandaag. Niet aan parkour en freerunning in ieder geval. Zeker omdat ik ook nog eens twee fotosessies erop heb zitten. Juist daarom heb ik Phil, Max en Drew gevraagd of ze langs konden komen. Dat de anderen weg zijn, maakt mij niet uit. Hiervoor heb ik mijn rol als management.
'Waarom alleen ons?' vraagt Drew terwijl ik net drinken op tafel zet.
Glimlachend ga ik zitten. 'Omdat ik een vraag heb, namens de anderen, maar hun zijn ergens buiten en ik doe niks meer. Ik heb een uitgebreide fotosessie gehad met Nike.'
Phil haalt zijn schouders op. 'Sponsors, je moet wel wat terug doen voor ze.'
Dat weet ik. 'Klopt.'
'Welke vraag?' Drew pakt een glas van de tafel.
Vanzelf ga ik beter op de bank zitten. 'We willen onze kledinglijn meer aandacht geven door een normale foto's te maken en zelfs een video. Daar hebben we jullie hulp bij nodig want als je het shirt aan ziet bij iemand, heb je meteen een beeld erbij van hoe het shirt valt, hoe lang het is en alles. Dus vandaar de vraag aan jullie of je model wilt zijn voor ons?'
Max knikt al. 'Geen probleem.'
'Waarom vraag je dat speciaal aan ons?' wilt Drew weten.
Phil schudt kort zijn hoofd en neemt een slok. 'Om de lengte, denk ik zo. Ik moet een XL maat nemen omdat ik wat langer ben dan jullie.'
'Juist daarom,' geef ik aan. 'Zo is makkelijker het verschil te zien. Waar Phil een XL moet hebben, kan dat voor jou aanvoelen als een jurk.' Ik knik naar Drew. 'Jij bent ook iets kleiner als Max, het scheelt niet veel, maar het helpt enorm als jullie ook niet dezelfde maat hebben.'
Max grijnst. 'Welke maten hebben jullie dan met je kleding?'
Iets wat hij vraagt als ik een slok neem. 'Het gebruikelijke als een small, medium, large, extra large en zelfs extra extra large is mogelijk. Tot nu toe worden vooral de maten medium, large en extra large besteld. Maar we willen vooral dat alles gewoon goed te zien is voor op de website. Een T-shirt of een trui uitleggen op een tafel, kun je moeilijk inschatten of het lang genoeg is of dat het wijd genoeg valt. Dat valt dan niet te zien maar bij een foto van Phil zou je zien, en als we ook mogen vermelden hoe lang je bent, kun je beter voor jezelf inschatten hoe lang het bij jou zou vallen.'
Drew schiet in de lach. 'Ja, waar Phil een XL T-shirt heeft, is dat bij jou een jurk.'
Ik moet er zelf om lachen. 'Precies, en ik heb zelf de maat medium.'
'Wanneer is de fotosessie en wanneer wil je de video opnemen?' vraagt Max.
'Een locatie hebben we al, Wembley Red Parking, maar een datum en een tijdstip willen we in overleg met jullie doen zodat we het goed af kunnen stemmen. Wel doen we het apart met de meiden zelf want ik ben zelf ook model. Samen met Serina, want zij heeft maatje small,' vertel ik. 'Wat komt voor jullie uit? Het liefst rond het weekend en als twee van jullie wel kunnen en de ander niet, dan kunnen we nog twee aparte afspraken maken.'
Phil zet zijn glas neer. 'Fijn om te weten dat Fugite weer een doorstart maakt want ik had de indruk dat alles stil lag.'
Verbaasd kijk ik hem aan. 'Waarom dat dan?'
'Nou, ze zijn lang bezig geweest voordat er een website was en ja, dat gebeurd vooral achter gesloten deuren maar ik wist echt niet waar jullie mee bezig waren. Jij bent terug en Fugite is weer in beeld,' vervolgt Phil.
Ik wrijf over mijn voorhoofd. 'Ik weet dat Keri en Misha daar lang mee bezig zijn geweest maar hebben ze dan niet de mening gevraagd aan Toby of Sasha?'
Max en Drew schudden hun hoofd.
'Niet dat ik weet,' haalt Max nog eens zijn schouders op.
Drew kijkt naar Max. 'Ik zou het ook niet weten. Anders zouden wij het ook wel weten want alles wat we doen, vertellen we aan elkaar.'
Hm, ook dat nog. 'Ehm, een ding tegelijk. Als je mij voor een week je planning door wilt geven, zal ik het naast elkaar leggen om een afspraak te maken en dan hoor je van me.'
'Je ziet er wat moe uit.' Phil zakt wat onderuit.
Ik weet het. 'Ik heb ook betere nachten gekend,' zucht ik. 'Zelf vind ik het raar dat ze geen advies of de mening van Toby gevraagd hebben want hij heeft daar meer ervaring mee als het gaat om een website op te zetten.'
'Doe jij dat wel dan?' Drew kijkt me aan over zijn glas heen.
Ik knik gelijk. 'Ja, toen ik in Mittagong Maltings was voor van alles, we waren daar wel voor twee dagen, heb ik een video opgenomen. Misschien heb je die al gezien,' glimlach ik. 'Bij het opnemen ervan, rende Dom mee terwijl Carl en Lokey het filmden met de Canon en de Hero. Ik was weliswaar zelf de regisseur maar als hun een tip hadden of net iets anders in gedachten hebben, hebben ze dat gewoon gezegd. Dom had ook leuke ideeën en een paar daarvan zijn in de video verwerkt. Ik vind het fijn dat er iemand mee kijkt en ik stel de mening van een ander op prijs. Helemaal als ik weet dat de ander daar meer ervaring mee heeft.' Mijn telefoon maakt een geluidje. Om dan te lezen dat Ally en Rikke weg zijn uit mijn appartement en hebben ze Anan de sleutel terug gegeven.
'Wat lach je?' Max kijkt half nieuwsgierig naar mijn telefoon.
'Ally en Rikke hebben mijn sleutel weer bij Anan ingeleverd, dus mijn appartement staat weer te huur voor andere freerunners,' antwoord ik.
Drew rolt met zijn ogen. 'Zelfs als je niet thuis ben, verhuur je het voor anderen?'
'Jij kan moeilijk stil zitten, is het niet?' lacht Phil. 'Ben jij nou manager of een ondernemer?'
Met een glimlach haal ik mijn schouders wat op. 'Ondernemer dat beslaat wel een groot gebied.'
'Dat zeker.' Drew staat op. 'Ik stuur wel de planning van twee weken. Je hebt dan meer ruimte en kun je het beter plannen dat we maar één dag bezig zijn.'
Ik kom overeind. 'Ik hoop het maar misschien worden het alsnog twee dagen. Dat weet ik pas als ik de planning heb. Geniet van het mooie weer nu het nog kan. De herfst staat voor de deur.' Ik laat ze dan uit.
'Jij ook.' Phil geeft me een knuffel.
Om in de lach te schieten. 'November, december en januari zit ik in L.A. om een film op te nemen. Ik ben een stuntdubbel voor iemand,' haal ik mijn schouders op. 'Ik heb geen last van de winter.'
'En daarna dan?' wilt Max weten.
Ik grijns om hun reactie. 'Terug naar huis in Bangkok. In juni zitten we met Fugite in Amerika voor Camp Woodward.'
'Je staat in ieder geval snel op de kaart,' glimlacht Phil. 'Ik ben weg. Heb nog met Kie en Eric afgesproken. Hopelijk kan ik de planning morgen naar je sturen.'
'Ik zie het wel verschijnen.' Ik denk wel dat ik de planning van hen krijg binnen een paar dagen.

Reacties (1)

  • Malikx

    Gaat ze snel weer op reis? En wil zr ooit een gezin?

    2 jaar geleden
    • Writex83

      Dat valt wel mee. Sponsorwerk hoort erbij en daar reist ze soms voor. Wilt ze een gezin, ja. Ze heeft alleen geen haast. Ze is pas 22 jaar.

      2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen