Foto bij 108

Taylor Lancaster

Ik zie dat Dominic met een aanloopje over de muur gaat. Suicide wall, zo heet de plek waar we zijn, is het in Brighton. Zelf heb ik het voor hem gedaan en zit ik nu op de leuning, met Madeira café, onder mij. Af en toe hoor ik wel geluiden daar vandaan komen maar het doet me niet veel. Het is een sprong die ik kan maken met een front flip. Ik kan best iets doen en op Instagram zetten. Ja, omhoog rennen, een palm spin, terug omlaag en dan met een front flip helemaal omlaag.
'Ik zie je denken, Tae,' grijnst Keri.
Daar kennen ze me te goed voor. 'Een kleine run,' knik ik. 'Omhoog, palm spin, terug omlaag en met een front flip naar beneden.'
'Toch niet dat je de weg op spring,' reageert Sacha.
Ik schud mijn hoofd snel. 'Nee, ik ga die kant op,' wijs ik naar mijn rechts. 'Dat is veiliger.'
'Dan is het goed,' schijnt Dominic het met Sacha eens te zijn. 'Het is dat er nog een weg is want ik weet dat je het toch kan.'
Misha grijns erom. 'Daar heb je wel een punt.' Ze kijkt omlaag. 'Echt druk is het niet op de weg daar beneden. Wil je dan wat mensen laten schrikken en je sprong opnemen?'
Ik kijk zelf omlaag. Nauwelijks verkeer inderdaad. 'Op zich wel maar dan wil ik toch dat een paar van jullie op de weg staan om er zeker van te zijn dat eventuele auto's, die er aan komen, op tijd stil staan.
Keri haalt haar schouders op. 'Dan zeggen we tegelijk dat we iets opnemen. Daar hebben ze meestal wel begrip voor, als we ze maar niet te lang ophouden.'
Zo gezegd, zo gedaan en gaat Keri naar beneden om het op te nemen terwijl Misha boven blijft om het vanaf hier op te nemen.
Dominic blijft juist in de buurt om het met mijn Hero 5 op te nemen.
'Klaar?' Ik kijk van Misha naar Dominic en knikken ze beide.
Sacha steekt zijn duim op naar Keri, Callum en Max, die weer beneden op de weg staan. 'Je weet hoe snel het gaat!'
Ik ga dan zelf van start vanaf de leuning en ren ik de schuine kant op om naar boven te gaan. Als ik niet eerst wat gedaan had, had ik een normale warming up nodig. Omhoog klimmend, bereik ik de groene leuning en ga ik er overheen. Gevolgd door een palm spin en een flare. Alvorens glij ik omlaag en zet ik me op tijd af om met een front flip te landen. Tijd voor de finale. Ik ren door naar Madeira café en spring over de leuning met een dive front flip naar beneden. Het heerlijke gevoel van de adrenaline is te voelen. Samen dat mijn hart weer in mijn keel zit. Het zorgt ervoor dat je echt scherp en alert bent op alles dat je doet en oplettend op je omgeving. Zodra ik op mijn voeten kom, rol ik door. Gewoon voor de zekerheid. Als ik echt weer normaal sta, geeft Deanna mij een high five, met beide handen, en Dominic geef ik een boks.
'Jullie zijn beide niet menselijk,' schudt Sacha zijn hoofd. 'Fucking hel.'
Deze keer doet Dominic niet moeilijk en knuffelt hij mij kort. Zelfs dat hij in de vlugheid een kus steelt. 'Wat kan ik zeggen dan dat ik trots ben op je,' fluistert hij in mijn oor.
Als ik Dominic los laat, kijk ik naar mijn publiek. Waardoor mijn ogen blijven hangen op een paar donkere ogen, die boos kijken. Riley. Wat de fuck! Oké, ergens ben ik hier wel blij mee want ik weet dat Dominic achter hem aan wilt gaan.
'Taylor, waarom doe je dat nog!' roept Riley.
'Wat is jouw probleem!' reageer ik vanzelf en zie ik Dominic meteen met een rechte rug naast me komt staan. 'Dat is Riley,' zeg ik zachter naar hem.
Onmiddellijk kijkt Dominic woedend naar de man, die nu dichterbij komt. 'Als jij in leven wilt blijven, blijf je uit haar buurt.'
Andere geluiden zijn te horen en hoef ik me niet om te draaien om te weten dat iedereen nu achter me staat. 'Ik ben je gedrag meer dan zat, Riley,' begin ik. 'Nooit, maar dan ook nooit heb ik jou het idee gegeven dat ik interesse heb dus waarom val je me nog lastig?' Ik sla mijn armen over elkaar.
Dominic wijst naar de man. 'Begin met rennen want ik haal je zo in. Een vuist is genoeg dat je of in het ziekenhuis beland, of tussen zes planken,' dreigt hij hem.
Iets dat mij niet verbaasd.
'Dus laat ik niet horen dat je mijn vriendin nog beledigt of zelfs nog maar lastig valt.' Zijn stem klinkt lager dan ooit tevoren. 'Je bent nu al nergens meer veilig. Wij hebben overal vrienden.'
Riley schudt zijn hoofd. 'Dan emigreer ik toch,' lacht hij.
'Noem een land,' zegt Max boos.
'Rusland.' Riley lijkt vol van zelfvertrouwen te zijn.
Ik schud mijn hoofd. 'Stas, Vladimir en Sheva.' Leuk geprobeerd maar wij, als freerunners, kennen mensen over de hele wereld.
'Griekenland, nog wat warmer ook,' grijnst Riley.
'Mag ik je een tip geven, ga rond eind september want dan wordt daar Art of Motion georganiseerd in Santorini. Eén minuut op het eiland en je wordt ter plekke leven begraven,' geeft Benj dan aan.
Riley's ogen worden even groot. 'Een ander warm land, Australië...'
'Daar kom ik zelf vandaan, rotzak,' onderbreekt Dominic hem. 'Als je daar heen gaat, en ik ben er niet, krijg je Lokey, Marx, Heesoo, Carl, Reuben, Joey en nog tien anderen achter je aan.'
'Thailand dan,' rolt Riley met zijn ogen.
'Daar woon ik zelf tegenwoordig maar ook Anan. Zijn handen jeuken al om achter je aan te gaan,' weet ik.
'Duitsland.' Riley lijkt wat angstig te worden.
Keri schiet in de lach. 'Ik zal Jason alvast een seintje geven.'
'Californië,' klinkt het dan voorzichtig.
'Daar zitten heel wat vrienden van ons. Jesse, Luci, Frosti, Cory, Josh, Alfred, Calen, Joel, Ryan, Jesse, Nicolas, Josh en nog wel meer,' somt Drew op.
Riley lijkt het niet te geloven. 'Dan ga ik naar Nederland...'
Dominic knikt. 'Doe dat en zal ik Bart bellen dat je onderweg bent.'
'Zweden, lekker weer en...'
Spottend lacht Callum. 'Daar werkt Shaun tegenwoordig in Bounce dus daar ben je ook niet veilig. Geef het op.'
'Oostenrijk dan, of kouder en ik ga naar Latvia,' reageert Riley en tegelijk is het wat op een soort toon dat hij het toch begint te geloven dat we overal vrienden hebben.
'Alex komt oorspronkelijk uit Oostenrijk en hij heeft daar wat vrienden,' weet ik. 'Maar als je naar Latvia wilt gaan, kom je bedrogen uit want daar komt Pasha vandaan. Als hij achter je aan gaat, belandt je wel zeker tussen zes planken.'
Misha zucht er om. 'Joh, zelfs al emigreer je naar een onbewoond eiland, zullen we je nog vinden. Je moet gewoon weg blijven.'
Ik ga voor Dominic staan. 'Van de weg af,' zeg ik en kijk ik hem aan. 'Ik zal je verder niet in de weg staan want ik weet dat je achter hem aan wilt.'
'Zeer zeker wel...'
'God, als jij al nummer negen bent, wil ik wel nummer tien zijn. Taylor hoeveel reken je normaal per nacht,' vraagt Riley dan brutaal. Alleen maar om in zijn nek gegrepen te worden en sleuren Max en Drew de man mee het strand op. 'En wie ben jij, haar pooier?'
Max en Drew duwen de man dan zodanig dat hij valt.
'Dom, doe me een lol en sla hem bewusteloos,' gromt Drew. 'Wij hebben hem al twee keer in het ziekenhuis geslagen.'
Ik hoor dat sommige hun knokkels laten kraken. Toch hou ik Dominic eerst tegen. Daardoor hoor ik Riley lachen maar dat is totdat ik hem zelf een harde vuist geef. 'Je allergrootste fout is om mij zo beledigen waar Dom bij is, laat staan dat ik nog vrienden bij me heb.' Ik ga dan aan de kant.
Een simpel gebaar is alles dat Dominic nodig heeft want, terwijl Riley overeind gekrabbeld is, slaat hij de man zo hard, dat ik wat hoor breken.
Geschrokken kijk ik naar Dominic. Nooit geweten wat hij echt kan doen als hij kwaad is, maar dit is het bewijs. Vanuit mijn ooghoeken zie ik Riley achterover vallen en ligt hij bewegingloos op de grond. 'Dom?'
'Hij moet gewoon met zijn klauwen van je afblijven, maar zijn grootste fout is om jou beledigen in mijn gezicht.' Woedend schieten zijn ogen naar Riley, die ik nu niet kan zien.
'Hé, ik ben hier en schelden doet me niet veel.' Ik trek zijn hoofd wat omlaag.
Zijn gezicht ontspant zich wat en knuffelt hij mij. 'Dan nog. Je weet hoe ik ben.' Hij drukt nog een kus op mijn voorhoofd. 'Kom mee.'

Reacties (1)

  • Malikx

    Ze zijn schattig

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen