Foto bij H21 - 8 sept.

Hier is dan een nieuw hoofdstukje!

Ik steek mijn Athame in mijn achterzak van mijn broek en doe dan zo stil mogelijk mijn raam open aan de oostelijke muur. Buiten was het koud en vochtig en de avond leek mijn plan op te merken. Want deze avond waren er geen fonkelende sterren en geen ronde maan te bekennen, enkel de dikke, donkere wolken.

Alaïs Spiorad pov. (8 september)

Ik klim via de regenpijp naar beneden en land met een zachte plof op het gras. Ik sluip naar mijn auto en doe dan de koffer open om te zien of ik een schroevendraaier en twee verschillende nummerplaten bij me had. Als ik ze zie liggen, sluit ik de kofferbak met een zachte klik en stap dan in. Ik draai de sleutel om, start de motor en doe de koplampen aan. Ik maak dan dat ik weg ben, hopend dat het plan zal werken.

Ik kijk voor de tiende keer op de klok in mijn auto: 02.14 Nog één minuut en dan kan ik uit de auto stappen. Ik had mijn voertuig geparkeerd aan de rand van het park, onder de straatlampen, zodat ik niet te veel moest slepen. Ik overloop nog snel het plan in mijn hoofd. Als ik zie dat het 02.15 is, stap ik uit. Om 02.20 zou de bezetene, McBen, om de hoek komen van het zandweggetje. En in die hoek stond er een hoge boom. Dus ik had dan 5 minuten de tijd om er in te klauteren. Ik sluip tussen de struiken tot de boom die al eerder in mijn vizier was en klim er dan in tot ik tussen de bladeren zit.

Als ik iemand zie stappen, herken ik meteen McBen. Ik maak me klaar om uit de boom te springen als hij onder me is en ik stoot me dan af van de dikke tak. Met een mooie salto kom ik op de grond terecht en snij zijn keel in één houw over. Hij valt met een doffe klap neer op het pad en het zanderige weggentje wordt al snel een zee van bloed. Ik blijf op een afstandje staan, zodat mijn schoenen niet onder het bloed zouden zitten, maar langzaamaan begin ik me zorgen te maken. Misschien was hij helemaal niet bezeten, er kwam niets uit zijn lichaam. Geen demon, geen bloed meer, geen geest… Ik kijk zenuwachtig om me heen.

Na een paar tellen zie ik de demon schreeuwend en krijsend uit het lichaam komen van de biologie leerkracht en met volle kracht duwt ze me naar achteren. Ik val met een klap tegen een vuilbak aan en sta dan zo vlug mogelijk weer recht om me af te weren tegen haar scherpe nagels. Haar puntige, vlijmscherpe nagels weten me toch te raken waardoor ik onder de schrammen zit, maar uiteindelijk weet ik de handen van de vrouwelijke demon af te snijden met mijn Athame. Ze krijst van de pijn en doet een stap achteruit terwijl ze ongeloofwaardig naar haar bloederige stompjes kijkt waar zwart bloed uit stroomt. Ik maak meteen gebruik van haar onoplettendheid en doe dan een klein stapje achteruit. This… is… Oxford! Ik geef met mijn rechtervoet een krachtige stomp in haar maag waardoor ze achteruit vliegt, recht tegen een boom die dan versplintert. Ik zie hoe ze terug overeind komt met een onnatuurlijke houding. Ik moet maken dat ik haar nu uitschakel, anders zal ze haar krachten terug krijgen. Ze komt naar me toe gestrompeld en als ze binnen een straal van één meter is, haal ik uit met mijn Athame. Maar ze doet plotseling een onverwacht manoeuvre en steekt een scherp stuk hout in mijn rechter bovenbeen die ze van de versplinterde boom moest hebben gepakt. Ik klem mijn kiezen zo hard ik kan op elkaar. Niet schreeuwen Alaïs, geen aandacht trekken. Tranen springen in mijn ogen, ondanks dat de adrenaline in mijn lijf het grootste deel van de pijn tegen houdt. Ik draai me met een ruk om en steek mijn Athame in haar borst en voor ze ook nog maar geluid kan uitbrengen, verdwijnt ze alsof ze er nooit was geweest.

Ik steun meteen tegen een lantaarnpaal. Vol afschuw kijk ik naar mijn bovenbeen waar het stuk hout recht door mijn broek is gegaan en wel voor 17 centimeter uit mijn been steekt. Ik steek een stuk mouw in mijn mond en bijt erop alsof mijn leven ervan afhangt. Alle opgehouden pijn uit ik niet, uit angst om aandacht te trekken. Eerst het plan afmaken, dan pas naar het ziekenhuis. Ik laat mijn mouw los en voel met mijn vingers voorzichtig aan het stuk hout. Maar wanneer ik het ook maar even aanraak, gaat er enorm pijnlijke en onverdraagzame steek door mijn hele been en lichaam.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen