Foto bij H22

Eerst het plan afmaken, dan pas naar het ziekenhuis. Ik laat mijn mouw los en voel met mijn vingers voorzichtig aan het stuk hout. Maar wanneer ik het ook maar even aanraak, gaat er enorm pijnlijke en onverdraagzame steek door mijn hele been en lichaam.

Alaïs Spiorad pov.

Ik hinkel naar mijn auto en doe de kofferbak open. Ik haal er de lijkzak uit. Ik strompel terug naar de dode man en rits de lijkzak open. Ik leg de zak dan over McBen, draai het lijk om zodat het in de zak ligt en rits het dan toe. Ik pak dan de voorkant van de zak en sleep die dan naar mijn auto. Daar aangekomen, haal ik de schroevendraaier en de twee nummerplaten eruit en vervang ze dan door het kadaver. Ik hinkel dan vermoeid terug en verspreid met mijn voet het zand over het bloed. Ik sleep mijn been dan achter me aan en als ik terug ben bij mijn auto vervang ik mijn nummerplaten. Ik klap de koffer toe en stap dan in, sluit het portier en slaag mijn hoofd achterover. Tuurlijk Fausto, een waterdicht plan. Nu nog zien dat ik kan rijden. Ik start de auto, maar wanneer ik het gaspedaal induw, begint mijn been harder te branden en kloppen. Hier gaan we dan. Ik klem mijn kaken op elkaar en rijd dan de weg op.

Wanneer ik bij de Wey ben, een rivier, stap ik uit aan de kade en doe mijn koffer open. De hele auto stonk naar McBen, wat normaal niet kan bij een lijkzak. Ik onderzoek de zak en slaak dan een diepe zucht. Een gat. Nu pas zie ik ook het bloed dat over heel mijn koffer is verspreid. Dat gat zal er waarschijnlijk zijn gekomen door het slepen ervan. Ik pak de lijkzak uit de auto en sleep die naar de rand van de rivier en leg hem daar dan neer. Ik hinkel terug naar de koffer en haal er een touw uit. Eerder deze dag had ik al een steen hier geplaatst, zodat het nu minder moeite zou kosten. Wat achteraf slim van me was. Eenmaal bij de lijkzak aangekomen, bind ik het touw rond de zak en rond de steen. Als ik er zeker van weet dat de knopen stevig zijn, rol ik het lijk van de kade, gevolgd door de steen die het lijk van McBen de diepte insleurt en doet verdwijnen onder water.

De weg van de Wey tot het ziekenhuis was 40 minuten rijden. Mijn been deed ontzettend veel pijn en mijn pols begon ook alweer lastig te doen. Gelukkig is de weg rustig en ben ik al gauw bij het ziekenhuis aangekomen. Ik parkeer de auto op de parking voor het ziekenhuis en ik kijk op mijn klok: 03.11 Hoe dom ben ik nu wel niet! Wie werkt er nu nog op dit tijdstip? Ik wil mijn auto weer opstarten als ik plots het ontgrendelen van een andere auto hoor. Ik doe meteen mijn cape uit en leg hem samen met mijn Athame onder mijn stoel. Ik kijk in mijn achteruitkijkspiegel en zie dan dokter Cullen. Ik zie hoe hij instapt in zijn eigen auto en mijn hart maakt een sprongetje van geluk. Door mijn overenthousiaste reactie stap ik iets te snel uit, waardoor ik mijn slechte been stoot aan de zijkant van de auto. Ik probeer niet de kermen van de pijn en als ik zie dat de andere auto gestart wordt, roep ik over heel de parking: “DOKTER CULLEN!” Ik blijf deze woorden een paar keer herhalen, maar de auto rijdt steeds meer achteruit. Tot de auto plots stopt. Dokter Cullen stapt meteen uit en als hij mij ziet, rijdt hij de auto terug op de parking en stapt dan terug uit. “Alaïs?”, vraagt hij dan, “Wat doe jij hier nog zo laat?” ‘Ik heb een probleempje.’, zeg ik en mijn gezicht vertrekt van de pijn als ik op beide benen probeer te staan. Hij ziet mijn gezicht en kijkt naar mijn been. “Godallemachtig. Kom mee, dan kan ik er beter naar kijken.”, zegt hij lichtjes in paniek en loopt dan naar de schuifdeuren en ontgrendelt ze met een sleutel. Ik probeer naar hem toe te hinkelen, maar het stuk hout lijkt bij iedere stap zich dieper in mijn been te boren en het zou me dan ook niet verbazen als mijn spieren ook al waren doorgesneden. Na drie stappen begint alles te draaien en wordt het me te veel en leun ik tegen mijn motorkap aan. Dokter Cullen lijkt dit niet te merken en loopt dan naar me toe en slaagt een arm om mijn middel ter ondersteuning. Ik slaag ook mijn arm over zijn schouder en hij helpt me zo door de schuifdeuren. Hij begeleidt me naar de lift en drukt dan, als we erin staan, op de derde verdieping. De deuren gaan toe. ‘Waarom gaan we naar het derde verdiep?’ “Daar is de operatiekamer.”, zegt hij enkel en we wachten dan tot de deuren weer opengaan. Niet beseffend dat hij zijn arm nog steeds om me heen had geslagen.

Reacties (2)

  • _Wanheda_

    Cuties!!!

    2 jaar geleden
  • Allmilla

    Ik wens haar alvast veel kuisplezier als ze het bloed uit haar auto moet krijgen...;)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen