Foto bij H23

Hij begeleidt me naar de lift en drukt dan, als we erin staan, op de derde verdieping. De deuren gaan toe. ‘Waarom gaan we naar het derde verdiep?’ “Daar is de operatiekamer.”, zegt hij enkel en we wachten dan tot de deuren weer opengaan. Niet beseffend dat hij zijn arm nog steeds om me heen had geslagen.

Alaïs Spiorad pov.

Als de deuren van de lift opengaan, helpt dokter Cullen me door de corridor om me vervolgens af te zetten bij de operatiekamer. Hij doet de lichten aan en zet me neer op de operatietafel. Dan loopt hij naar de deur en sluit deze. Hij pakt een bureaustoel en zegt dan tegen me: “Ga liggen alstublieft.” Ik ga dan ook meteen liggen en bijt op mijn lip als ik mijn been op de operatietafel leg. Mijn lip begint te bloeden en ik lik snel het bloed met mijn tong weg, terwijl mijn lip weer heelt. Hij komt naast me op zijn bureaustoel zitten en kijkt met wijd opengesperde ogen naar mijn wonde.

“Hoe is dit gebeurd?”, vraagt hij en ik verzin snel een smoes: ‘Het was middernacht… toen plots het licht van ons hele huis uitviel. Dus ging ik naar buiten om naar de verzekeringskast te gaan kijken. Toen ik het had gerepareerd, keerde ik terug naar binnen, maar het was echt ongelofelijk koud en donker waardoor ik zo snel mogelijk naar binnen wou. Maar ik stootte met mijn been tegen onze brandstapel, vandaar dat stuk hout. Au!’, roep ik als hij rond de plek begint te voelen. “Sorry, hoe komt het dan dat het er zo diep in zit?” ‘Ik botste daarjuist tegen de zijkant van mijn auto.’, zeg ik dan wel eerlijk. Hij lijkt het te geloven, staat op van zijn stoel om dan naar de instrumententafel te gaan. Hij pakt er een schaar op en komt terug voor mijn been zitten. “Ik moet in je broek knippen om beter bij het stuk hout te komen. Mag dat?”, vraagt hij en ik knik meteen. Zolang het er maar uit is. Hij knipt dan vier stroken die allemaal vertrekken vanuit het stuk hout. Hij legt de schaar dan opzij en plooit dan de vier stukken stof naar buiten.

“Dit heb ik nog nooit gezien…”, mompelt hij en staat dan weer op om vervolgens uit een kast een potje te pakken. Dan pakt hij een spuit van de instrumententafel en prikt dan in de dop van het potje. Als de spuit voor een kwart gevuld is, stopt hij het potje terug en stapt naar me toe met de spuit rechtop houdend in zijn rechterhand. “Ik moet je been verdoven als je wilt dat ik dat stuk hout eruit haal.”, zegt hij en ik slik dan. Daar komt mijn aichmofobie weer. ‘Doe maar, ik heb er geen bezwaar tegen.’ Hij duwt de vloeistof omhoog, waardoor het doorzichtige spul uit de spuit loopt. Hij pakt mijn bovenbeen vast en prikt er dan en haalt de spuit er weer uit. Hij wrijft over het minuscule gaatje. ‘Waarom testen dokters toch altijd hun spuitjes voor gebruik. Dat maakt het er niet beter op voor de patiënt hoor.’, zeg ik en knijp in mijn neusbrug. En zeker niet voor mij. Hij lacht dan en bergt het spuitje op. “Het is om te voorkomen dat er nog lucht in zit, want dat kan slecht zijn voor de bloedvaten.”, antwoord hij dan en komt terug met de instrumententafel naast hem. Hij gaat terug zitten en gaat dan wat onderuit zitten.

‘Waarom begint u al niet?’, vraag ik. “De verdoving moet nog inwerken, anders heeft het geen nut.”, zegt hij en als het een tijdje stil blijft, voer ik het woord weer: ‘Dokter Cullen.’ “Ja?” ‘Hebben dokters normaal gezien geen zwijgplicht?’ “Normaal wel ja. Waarom?” ‘Wilt u dan alstublieft niets meer zeggen tegen je zoon over mij?’, vraag ik en hij staat dan op. “Ik zal proberen, maar mijn kinderen zijn erg nieuwsgierig over de patiënten die ik over de vloer krijg. En Edward is vooral geïnteresseerd in jou.” Een kleine glimlach verschijnt op mijn lippen, maar verdwijnt dan weer. "Jij zit toch in dezelfde klas als Edward?", vraagt hij en ik knik dan: 'Ja, een jongen die veel meisjes aantrekt.' "En ook die van jou?”, vraagt hij en ik negeer zijn sprankje hoop in zijn ogen: 'Ik spendeer niet zoveel aandacht aan jongens.' Hij knikt dan schouderophalend: "Ik kon het proberen.", zegt hij en ik grijns. 'Wel, het lijkt erop dat het niet gelukt is.' "Inderdaad. Laten we aan de operatie beginnen en probeer vooral tegen me te praten en niet naar je wonde te kijken.", zegt hij dan. Hij ontsmet mijn wonde en doet dan witte latexhandschoenen aan. Hij pakt het mesje op, maar bedenkt zich dan en pakt er een schaaltje bij. ‘Bijna vergeten?’, plaag ik hem en hij lacht dan terwijl hij zijn mesje weer oppakt. ‘Het komt wel omdat u moe bent. Waarom trekt u het stuk hout niet gewoon uit mijn been?’ “Het is als een paraplu: als je de paraplu in een klein gaatje steekt en het er weer wilt uit halen, gaat dat niet. Dus als ik het stuk hout er zo uit trek, blijven er gegarandeerd nog stukjes hout achter, wat misschien nu ook al de zaak is.”, zegt hij en begint dan rond het stuk hout heen te snijden in mijn been.

Reacties (2)

  • _Wanheda_

    Oeeee, snel verder!

    2 jaar geleden
  • Allmilla

    Pfff, ik zou het niet aankunnen om te zien hoe iemand mij opereerd...:S

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen