Foto bij 29 I would do it for love

Oké oké ik haal jullie uit de spanning.
Jullie ideeën waren wel echt hilarisch om te lezen haha

Zijn kamerdeur was nog niet eens dicht of zijn handen gleden over mijn lichaam. Ik wist al waar dit op uit ging komen, een typische one-night stand: ieder voor zich. Als uiting van pure lust startte we onze zoen. Zijn ruwe lippen gingen over de mijne. Zijn handen begonnen mijn shirtje los te knopen. Ik had mijn hoofd er niet bij. Mijn armen hingen levenloos langs mijn lichaam. Ik liet alles toe wat hij deed, mijn hoofd was bij heel iemand anders. Dit was niet zoals mijn vorige afscheidsavond. Dit zou niet eens in de buurt komen. Met elke seconde ging ik steeds meer twijfelen. Dit was niet de man bij wie ik wilde zijn. Dit was niet de man met wie ik mijn lichaam wilde delen. Ik kreeg een naar gevoel in mijn buik. Moest ik dit wel doen? Nee. Dit voelde niet goed. Niet zoals de vorige afscheidsavond.

Plots verbrak ik onze zoen. Tranen liepen over mijn wangen. De alcohol maakte me emotioneel. “Sorry, ik kan dit niet”. Ik pakte mijn shirt van de grond. De tranen drupte over mijn wangen op de grond. Ik wist niet hoe snel ik weg moest komen. Mads stond daar maar. Ik keek me heel verbaasd aan maar deed geen aanstalten om me te stoppen. Mads was niet de man bij wie ik wilde zijn en Mads zelf wist dat ook.

Ik droogde mijn tranen en rende door de gangen naar het managementkantoor. Het was drie uur ‘s nachts, maar ik was dronken genoeg om toch op de deur te kloppen, zelfs te rammen toen er niet snel genoeg open gedaan werd. Slaperig stond meneer HogePiefJames in zijn oude mannen pyjama in de deuropening.
“Wat heeft dit te betekenen?! Weet je wel hoe laat het is!” Slaperig wreef hij in zijn ogen. Hij leek plots een stuk ouder, dat verklaarde waarom hij nooit op uitzending was.
“Ik heb me bedacht. Ik wil naar Irak.” Ik werd heel verbaasd aangekeken, maar mijn blik straalde niets dan vastberadenheid uit. De man die ik wilde zat in Irak. Als het betekende dat ik mijn leven moest geven om bij hem te zijn, dan moest dat zo zijn. Ik zou niet gelukkig worden voordat ik Alexander op zijn minst nog een keer in mijn armen kon sluiten.

71 uur later stapte ik het vliegtuig uit, de brandende Irakese zon in.

Reacties (4)

  • Magicsongzz

    Yesssss

    2 jaar geleden
  • Butterflygirl

    Plottwist

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Arme made hahahaha
    Daar gaat je hormonen aan val nergens heenxD
    Ik wist het gewoon!!
    Ze kan niet zonder der kononel!!
    En met der vrienden zit ze er ook
    Moet goed komen
    Kan ze hem hellen als die gewond is
    Hihihihi
    Snel verder

    2 jaar geleden
  • AmeranthaGaia

    Ik snap dat ze best naar Irak mag. Niemand wilt graag naar Irak, dus als er een vrijwilliger is, denk ik niet dat iemand “nee” zegt.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen