Foto bij 078

I am lost
and I am starving
but I will
wander
until I taste
her once
more.
- Christopher Poindexter

Harry Styles


Ik sloeg onrustig op de geribbelde garagedeur, terwijl ik mijn bloeddoorlopen ogen op de nachtelijke hemel boven me richtte. De maan scheen fel.
"Doe de fucking deur open!" schreeuwde ik, zonder medeleven voor de twee junkies die uitgeteld tegen de loods lagen te slapen. Ze schrokken wakker en keken me verward aan. Het duurde meer dan tien seconden voor ze een grip op de realiteit kregen. Het moment dat ze me herkenden, krabbelden ze recht en vluchtten ze struikelend en nog steeds high weg door het lange, onverzorgde gras. Lege blikjes en flesjes bier rinkelden onder hun wankele voetstappen.
"John!" bulderde ik, mijn vuist nu haast door het roestige ijzer beukend.
Net op dat moment hoorde ik voetstappen aan de andere kant. Ik stormde langs de ontzette man die de schuifdeur voor me had geopend, en beende de kille, onverzorgde ruimte binnen.
"Harry?" vroeg John verbaasd, toen ik de plastic doeken aan het hoge plafond ruw uit de weg duwde en rond de geïmproviseerde muur zijn zakenimperium binnen wandelde. Eindelijk was ik waar ik al sinds mijn afscheid met Lil deze ochtend gedoemd was om naar terug te keren.
"What the fuck doe jij hier? Ik dacht dat je onze deal had verbroken? En wat is er in godsnaam met je gezicht gebeurd? Je ziet er niet uit!" snauwde hij, terwijl hij zich afduwde tegen de smerige kussens in zijn aftandse sofa en wantrouwig recht ging staan. Hij hief zijn hand kalmerend op toen zijn hulpjes dreigend rond me heen begonnen te cirkelen.
"Ik heb coke nodig." ademde ik onrustig in en uit.
"Wat?"
"Coke. Nu!" snauwde ik ongeduldig. Kort kneep hij zijn ogen tot spleetjes.
"Ik dacht dat je wilde afkicken?" Ik duwde één van zijn junkies naast me aan de kant en stormde naar de gammele tafel in de hoek.
"Hey!" protesteerde hij. Hij snelde achter me aan en greep mijn arm ruw beet toen ik gretig naar de kartonnen dozen vol drugs reikte.
"Laat me los!" siste ik woedend. Geïntimideerd zette hij een stap achteruit, maar toen klemde hij zijn hand rond mijn schouder en draaide me naar hem om.
"Shit, wat is er met je aan de hand? Ik heb je nog nooit zo... wanhopig meegemaakt." Ik slikte moeizaam en liet mijn ogen tussen die van hem flitsen. De invloed van de sterkedrank in mijn bloed begon uit te werken. De ondraaglijke pijn kwam terug.
"Ik moet kunnen vergeten." gromde ik schor.
"Vergeten? Wat vergeten?" Ik brak.
"Ze is weg." prevelde ik met overslaande stem. Tranen sprongen in mijn ogen.
"Ze is weg en ik moet vergeten hoe verschrikkelijk het is zonder haar te moeten leven." stootte ik radeloos uit.
"Wacht... Je hebt het over je meisje?" vroeg hij ontzet. Met knikkende knieën greep ik de rand van zijn tafel beet.
"Geef me iets. Alsjeblieft, John." smeekte ik gebroken. Een tel bleef hij me ongelovig aanstaren, maar toen zuchtte hij verslagen en haalde een zakje uit. Hij trok zijn arm snel weg toen ik er gretig naar graaide.
"Niet zo snel, Romeo. Deze zijn niet goedkoop." siste hij. Ik klemde mijn tanden op elkaar.
"Wat wil je?"
"Je hulp."

Volledig high en dronken bonkte ik een uur later op Zacs voordeur. Hij deed open; de rest was er ook. Een feestje.
"Hmm, ben ik niet uitgenodigd?" vroeg ik schor, voor ik naar binnen struikelde. Met een ontzette vloek ving hij mijn gedesoriënteerde lichaam op.
"Wow, Harry! What the fuck heb jij gedaan?" snauwde hij. De rest van mijn groepje hief de ogen verschrikt op toen ze me opmerkten. Ik wankelde naar de sofa en reikte in mijn jaszak. De ruimte rook naar alcohol en joints.
"Hier." Ik gooide de drugs op tafel en liet me neervallen in de zachte kussens achter me. Dave keek met grote ogen naar de zakjes coke; een schaars gekleed meisje zat schurend op zijn schoot, maar hij duwde haar ongeïnteresseerd van zich af toen hij mijn geschenk opmerkte.
"Wat is...? Hoe heb je...?" stotterde Aaron over de luide, vulgaire rapmuziek heen.
"Van John." zei ik kortaf, voor ik voorover reikte en een gerolde joint van tafel griste. Ik ontvlamde hem met mijn aansteker en nam een gretige teug. Ik had geen keuze; als ik mijn lichaam niet vulde met verboden middelen, was er te veel plaats voor gedachten. Herinneringen aan mijn meisje, en aan hoe ze haar met geweld uit mijn leven hadden gerukt. Fuck, wat waren ze momenteel met haar aan het doen? Ik graaide met deze angst pompend door mijn aderen evenzeer een blikje bier van de salontafel.
"Shit, kalmeer! Wat is er aan de had met je? Waarom ben je naar John gegaan? Ik dacht dat onze deal over was." gromde Nick. Ik schudde mijn hoofd.
"Het is voorbij." zei ik enkel, voor ik een gretige slok van mijn bier nam. Twee dronken, amper aangeklede meisjes dansten even verder suggestief op de muziek. Een ander lag halfnaakt haar roes uit te slapen in Zacs bed.
"Wat is voorbij?" blafte Zac, terwijl hij ongelovig door de coke op zijn tafeltje rommelde.
"Lily. En ik." antwoordde ik slechts. Onmiddellijk keek iedereen me onthutst aan.
"Wacht, wat?" stootte Dave uit. Ik knipperde mijn tranen verwoed weg en nam nog een diepe trek van de joint.
"Ze hebben haar meegenomen. Ik mag haar nooit meer zien." antwoordde ik zielig, als een klein, jankend kind. De rook uit mijn mond hulde alles rond me in een mysterieuze wolk, scheidde me van de werkelijkheid. Weg van mijn pijn. Weg van haar pijn.
"Wie heeft haar meegenomen?" vroeg Zac verschrikt.
"Haar klotefamilie. Ik weet niet eens wat ze van plan zijn met haar, behalve haar uithuwelijken aan een rijke, fucked up gestoorde snob." Nick vloekte.
"Wacht... Heeft haar vader je zo toegetakeld?" leidde hij correct af uit mijn verhaal. Ik reageerde niet, maar nam nog een lange trek.
"Shit, Harry." mompelde Aaron. Ik schudde mijn hoofd en kneep mijn ogen stijf dicht; het maakte de beelden van een gillende, snikkende Lily in de armen van Marcus enkel levendiger.
"Waar is ze nu? Misschien kunnen we haar gaan hal..."
"Nee. En ik wil het er niet langer over hebben." blafte ik. Mijn grootste fout zou nu zijn haar impulsief achterna te gaan. Fuck, ik had gezien wat haar vader met haar had gedaan toen hij ons had ontdekt... De herinnering aan haar gesprongen lip joeg me al sinds deze ochtend op. Ze had er zo weerloos en angstig uit gezien, huilend op mijn vloer. Ik wilde die marteling nooit meer van mijn hele fucking leven meemaken. Tranen sprongen in mijn ogen toen ik eraan terugdacht.
Waar was ze nu? Geslagen en vernederd in haar grote, eenzame huis? In Marcus' fucking bed?
Ik kon er niet over nadenken... Niet als ik mezelf een kans wilde geven dit te overleven. Ik moest vergeten. Vergeten en alles verdrinken en versmoren.
"Je kan niet menen dat je haar zomaar opgeeft, na alles wat je..."
"Geen fucking woord meer, Dave!" vloog ik woedend uit. Woest klauwde hij zijn vingers in de kussens.
"Het gaat om Rose, Harry! Fucking hell, de liefde van je fucking leven! Je kan haar niet aan haar lot overlaten!" riep hij terug. Ik sprong recht; het flesje bier gleed uit mijn handen en spatte kapot op de grond.
"Haar familie maakt me af als ze me ooit nog in haar fucking buurt vinden! En haar erbij! De enige manier om haar enigszins veilig te houden is haar loslaten!" schreeuwde ik. De meisjes slaakten verschrikte gilletjes en hielden abrupt op dronken te dansen rond de kamer. Nick schakelde de muziek snel uit en ging preventief al recht gaan staan.
"Dus wat? Ga je haar laten trouwen met een fucking klootzak, terwijl jij jezelf kapot maakt met drugs en alcohol? Waar stopt het, Harry?" snauwde Dave. Een tel bleef ik hem woest aanstaren, maar toen vloekte ik radeloos en liet me weer neerzakken. Ik nam een nieuwe trek van mijn joint.
"Tot ik haar vergeet." fluisterde ik. Ik meende er geen fuck van. Nooit zou ik haar kunnen vergeten: haar blonde haar tussen mijn vingers, haar zachte mond op de mijne, haar zoete smaak op mijn tong... Haar gouden hart en verheven ziel. Haar fucking perfectie.
Ik had het heiligste, het reinste en puurste ter wereld ervaren. Ik had altijd geweten dat ze me ervoor zouden straffen... Verslagen liet ik mijn hoofd hangen.
Misschien zou ze haar weg naar de hemel terugvinden...
Niet meer neer mij. Niet naar de duivel die haar had gestolen. Ze zou nooit veilig kunnen blijven bij me; ik zou haar nog meer ruïneren dan ik al had gedaan. Als ik haar werkelijk wilde beschermen, moest ik uit haar fucking buurt blijven. Hoogstwaarschijnlijk zou ze het leven moeten leiden dat ze zo verafschuwde - tot mijn weerzin met fucking Marcus, maar ze zouden haar geen pijn meer hoeven te doen.
"Fuck, ik weet niet of dat..."
"Dave, hou je mond." onderbrak Aaron hem op waarschuwende toon. Ik reageerde niet. Zac zuchtte verslagen en plofte naast me neer.
"Oké, goed. Geen woord meer over Rose. Iets anders dan: waarom heeft John ons zoveel gegeven? We hebben genoeg voor twee fucking weken, shit." gromde hij. Ik opende mijn brandende ogen en nam nog een trek van de joint. Ik hoorde de dronken meisjes achter me giechelen in Zacs bed. Hun zachte kreunen vulden de ruimte; ik wilde niet weten wat ze aan het doen waren tussen zijn lakens.
"Jullie wilden de deal toch terug?" sneerde ik.
"De deal. Dus we werken weer voor hem?" Ik haalde mijn schouders op en schoof wat onderuit, zodat ik mijn hoofd tegen de rugleuning kon laten rusten.
"Hmm."
"En we hebben een opdracht gekregen?" drong Nick aan. Knikkend tikte ik wat as af, voor ik de joint weer tussen mijn lippen stak.
"Een belangrijke opdracht." zuchtte ik.
"Oh ja?" Ik knikte en liet mijn mondhoeken omhoog glijden in een humorloze grijns - ik kon immers geen oprechte blijk van amusement meer tonen nu al het kleur en geluk uit mijn leven gescheurd was door Lily's elitaire kutfamilie.
"We gaan full house vanavond, jongens."

Twee uur later parkeerde Nick, momenteel de meest nuchtere van de groep, de oude Ford voor 'Pulse', met verre voorsprong de gevaarlijkste club in de buurt. We bevonden ons in het midden van The South Bronx, in een smerige, gevaarlijke straat. In de verte hoorde ik een gevecht, het breken van glas en niet veel later het tieren van een woeste gewonde. Nog verder, enkele blokken noordelijker, weerklonk een vaag schot. Dave draaide zich om vanuit zijn positie in de passagierszetel en keek me kauwend op zijn lip aan.
"Zeker dat dit een goed idee is, Harry?" zeurde hij. Ik humde dronken.
"Honderd procent. Iedereen weet wie we zoeken?" Het was even stil, maar toen knikten de jongens rond me verslagen. Met een knikje gebood ik iedereen uit te stappen. Ik werd bijna onmiddellijk herkend toen ik het portier dichtgooide en mijn ogen fronsend over het vuile gebouw voor ons liet glijden: de muren vol graffiti stonden op instorten, en de goedkope neonlampen met de naam van de club flikkerden angstaanjagend. De buitenwipper en de rij feestvierders - niets meer dan goedkope sletten en wannabe crapuul, keken me met ingehouden adem aan. Fronsend wandelde ik naar het begin van de geordende menigte.
"Harry Styles." snauwde ik, al was het vermelden van mijn naam compleet overbodig.
"Juist. Ga maar naar binnen." stotterde hij nerveus. Ik wenkte de jongens en beende vervolgens langs de geïntimideerde man de smerige, vulgaire club binnen. Fronsend keek ik rond me naar de obscene praktijken: drugsgebruik, ladderzatte jongens die amper bij bewustzijn spuiten aan elkaar doorgaven, een amper aangeklede vrouw die zich in de donkere hoek achteraan schaamteloos liet nemen door een grote zwarte man op tafel. Walgend wendde ik mijn ogen af, voor ik naar de bar wandelde.
"Moeten we Paco niet vinden?" vroeg Nick wantrouwig, maar ik schudde mijn hoofd snel en wuifde naar de club rond ons.
"Drink eerst iets. Ik wil hier niet blindelings aan beginnen." snauwde ik. Ik volgde de rest van mijn groepje en tuurde terwijl door de dikke rook en massa bezwete gedrogeerden. Op het eerste gezicht zag ik niets dreigends in het smerige interieur. Geen andere gangsters met wie we problemen zouden kunnen krijgen, geen opgehitste criminelen, en geen bekende gezichten die onze voorlopig amper opgemerkte aanwezigheid bekend konden maken bij de laatste persoon die momenteel op de hoogte gebracht mocht worden van onze komst: El Paco, één van The Bronx' gevaarlijkste misdadigers. Als een fucking maffioso regeerde hij over het noorden van de buurt; imposante roddels over hem verhaalden over hoe er geregeld gewonden en doden vielen bij zijn eindeloze conflicten met andere bendes. Hij verleidde de gedesillusioneerde jongens in dit deel van de stad met een misleidend glamoureus beeld van het gokken, en inde erna alles wat ze hem door hun groeiende verslaving tegoed hadden. Het eindigde zelden goed voor de mannen in kwestie...
En blijkbaar waren de rollen nu omgedraaid: Paco stond op zijn beurt in de schulden. Bij John. En onze vaste dealer, zich perfect bewust van Paco's indrukwekkende reputatie, was te laf om de confrontatie zelf aan te gaan.
Het kon me allemaal geen fuck schelen op dit moment. Alles voor een lijntje. Ik zou de fucking hel binnengaan als dat betekende dat ik mijn ondraaglijke pijn en verdriet kon verdoven met drugs. Al stierf ik hier deze avond, al eindigde het allemaal: het deed me amper iets. Wat had ik nog over om voor te leven? Ze hadden mijn volledige hart afgenomen: mijn emoties, en dromen, en verlangens, en hoop. Allemaal meegesleurd, samen met het meisje van mijn dromen.
Ik leunde fronsend over de bar en bestelde een aantal shotjes, genoeg om een heel leger knockout te krijgen. Dave reikte in zijn zak en haalde een zakje coke uit.
"Om ons moed in te snuiven?" grijnsde hij. Ik wuifde snel met mijn hand en keek gretig toe hoe hij het opende en uitgoot op de toog. Nog voor hij alles in lijntjes had kunnen verdelen, had ik de eerste twee al opgesnoven met een verfomfaaid briefje dat ik in mijn jaszak had gevonden.
"Oh, fuck." kreunde ik genietend, met mijn hoofd achteruit gekanteld. Een rilling liep over mijn rug, terwijl mijn mond openviel. Nu wachten op de zalige roes. Het liet me Lily niet vergeten - niet onze mooiste momenten en jammer genoeg ook niet de traumatische herinnering aan hoe ze haar van me hadden afgenomen, maar het maakte de marteling net draaglijk. Het voelde alleszins niet meer alsof ik elk moment ineen kon storten onder de kwelling die me al sinds ons wrede afscheid deze ochtend in een wurggreep hield. IJskoud, leek het. Doods.
Zonder haar was ik dood.
Niemand kon me iets maken; ik was fucking onoverwinnelijk.
Toen ik mijn hoofd echter met een genietende grijns liet hangen en mijn oog op het papiertje in mijn hand viel, verstijfde ik onmiddellijk.
Huissleutel voor Lily.
Enkele dagen geleden had ik de nota als herinnering in mijn jaszak gestoken. Ik was van plan geweest haar een eigen sleutel te geven; ze had het meer dan verdiend. Helaas hadden fucking Marcus en haar vader er een stokje voor gestoken... Woest verfrommelde ik het blaadje in mijn bezwete palm. Ik kreeg het echter niet over mijn hart het weg te smijten en ramde het in de plaats in mijn achterzak.
Hoofdschuddend kapte ik twee shotjes naar binnen, voor ik langs mijn mond wreef en mijn vrienden met duistere ogen aankeek.
"Ik kijk even rond." knikte ik schor. Ik draaide me om en wandelde bruusk weg. De felle lichten hadden een extra hallucinerend effect, en al snel liep ik high en dronken door de opgezweepte, dansende menigte. Meisjes gooiden zichzelf op me, schuurden halfnaakt tegen mijn passieve, zielloze lichaam. Ik voelde het niet eens. Eén van hen gooide haar mollige armen rond mijn nek en begon wild tegen me te bewegen, maar ik duwde haar met een onoplettende zwaai van mijn arm van me af; ze viel gedesoriënteerd neer. Alles draaide en tolde en zwierde rond me, als kleurrijke kolken van vuur en leven; een scherp contrast met wie ik was. Ik besefte amper waar ik liep, wat ik deed, wie ik zag... Graaiende handen en vervormde grijnzen en half aangeklede lijven smolten samen tot een droomachtige realiteit, waar ik geen vat op leek te hebben. Plots werd ik hard tegen enkele tralies geduwd. Gedrogeerd keek ik op. Ik stond middenin een verzameling kooien, waarin schaars uitgedoste meisjes sensueel stonden te dansen, voor de ogen van de verlekkerde mannen rond hen. Met wazig zicht fronste ik; ik omklemde de ijzeren spijlen steviger. Ik viel. Ik viel en viel en viel en viel en viel... Ik landde nooit.
Lily's betoverende ogen en mond en golven en handen tuimelden door mijn hoofd. Ik greep naar haar, maar ze glipte door mijn vingers en stortte met een doodskreet neer. Hijgend boog ik voorover; ik zag enkel de grond. Geen Lily.
"Fuck." siste ik. Duizelig keek ik weer op, en met een abrupt scherp beeld versteende ik toen ik het meisje in de kooi die ik omklemde zag. Het leek alsof iemand ijskoud water over me heen gooide. Abrupt helder staarde ik het serpent voor me aan.
"Harry." fluisterde ze verleidelijk, met haar angstaanjagend magere armen naar me reikend. Onmiddellijk graaide ik met ongecoördineerde bewegingen tussen de tralies. Met een harde ruk trok ik haar naar me toe, tot ze met een angstig gilletje tegen de spijlen geramd werd. Slechts het ijzerwerk beschermde haar tegen mijn gevaarlijke furie. Geïntimideerd staarde ze me aan; ik zag de doodsangst in haar levenloze ogen.
"What the fuck doe jij hier?" gromde ik moeizaam. Ik kreeg de woorden amper uitgesproken. Met knikkende knieën verstevigde ik mijn greep op haar pols. Ze kermde gepijnigd toen ik haar arm ruw draaide en mijn ogen walgend over de blauwe plekken op haar haast doorzichtige huid liet glijden. Compleet plat gespoten...
"Neem me mee." smeekte ze. Ik bracht mijn gezicht dichterbij en boorde mijn nagels in haar arm. Het kon me niet eens schelen dat ik haar pijn deed.
"Vandaag is je ongeluksdag." grijnsde ik sinister.
"Nee, alsjeblieft. Vergeef me. Vergeef me, Harry." prevelde ze als bezeten. Ze leek al haar verstand verloren te zijn. Zenuwachtig likte ze over haar lippen, voor een schel, hysterisch lachje aan haar lippen ontsnapte.
"Ik kan je goed laten voelen. Zoals vroeger. Neem me. Neem me, Harry. En neem me dan mee. Weg van hier." Haar ogen draaiden weg, terwijl ze haar uitgemergelde gezicht door de tralies duwde en me met hete adem hijgend probeerde te kussen. Ik graaide in haar zwarte, ongewassen haar en gaf een ruk aan de smerige plukken. Haar bevende vingers reikten naar mijn broek.
"Ik maak je kapot." sneerde ik. Fel schudde ze haar hoofd.
"Nee! Nee!" krijste ze.
"Ze is niets! Niets, Harry! Ze glipte zo uit onze handen. Als lucht! Water! Je kan haar niet houden!" Met piepende ademhaling raaskalde ze verder. Ik verstijfde.
"Je hebt haar in de val gelokt. Weggegeven aan fucking Finn om te doen met haar wat hij wilde." blafte ik woedend. Ze kromp in elkaar.
"Je hebt mijn meisje gebroken!" tierde ik nu.
"Nee. Nee! Nee! Ze kan niet breken!" Ik snoof onrustig en klemde mijn tanden op elkaar. Ik drukte me nog wat dichter tegen de kooi, als een wanhopige poging erin te kunnen verdwijnen, zodat ik haar kon vernietigen.
"Ik droom over haar. Elke nacht." Ze stortte in elkaar, maar ik rukte haar rechtop met mijn hand in haar haar.
"Jaagt me op, Harry. Verplettert me." siste ze nu. Onrustig ademhalend liet ik mijn ogen over de gestoorde verslaafde in mijn greep glijden.
"Met haar vleugels." piepte ze nog, graaiend naar mijn pijnlijke greep op haar zwarte plukken. Ik greep haar keel in de plaats en verstevigde mijn greep dreigend.
"Waarover heb je het?" De lichten in de club flikkerden, brandden, knetterden. Het was allemaal te veel. Mijn interactie met Mia, het effect van de drank en cocaïne, het verdriet en de kwelling... God, kon iemand me verlossen?
"Engel. Ze is een engel." mompelde ze moeizaam en schor door mijn grip op haar hals. Mijn bloed stolde in mijn aderen. Abrupt liet ik haar los, alsof ik me geschroeid had aan haar duivelse huid. Ze zakte door haar knieën en greep de tralies radeloos zuchtend vast.
"Ze probeerden haar vleugels te stelen. Nu nog steeds. Iedereen probeert ze te stelen. Ze is gevangen." Ze wiegde zichzelf heen en weer. De fucking hoer was compleet krankzinnig door alle heroïne in haar lichaam. Ze stond op een afgrond, klaar om verloren neer te vallen. Ik kon enkel van harte hopen dat niemand klaar zou staan om haar op te vangen.
"Je bent fucking gestoord!" snauwde ik, terwijl ik de spijlen vastgreep en voorover boog. Met zwarte ogen keek ze me aan.
"Je weet het! Je weet het, Harry! Ze maken haar kapot!" Onrustig schudde ik mijn hoofd. Hoe kon ze...? Fuck, dit was niet mogelijk... Maar was het niet exact wat ze momenteel met haar aan het doen waren? Was het niet precies wat Marcus met mijn Lily - mijn engel - van plan was?
Mia lachte rusteloos en klauwde in de grond.
"Ik hoop dat ze het doen. Dat ze haar verwoesten. Dan ben ik vrij." siste ze nog. Woest spuwde ik in haar gezicht. Ze leek wakker te schudden, alsof ze in een trance had gezeten, en bracht haar hand naar haar wang. Ontzet staarde ze naar haar vingertoppen, toen keek ze me aan en krabbelde recht.
"Harry! Neem me mee! Neem me mee, weg van hier!" begon ze opnieuw te smeken. Ik struikelde verafschuwd achteruit. Ze was compleet gek geworden.
"Fucking slet!" gooide ik nog furieus in haar gezicht, voor ik me wankelend omdraaide en met bonkend hoofd wegliep. Ik moest mensen rond me vastgrijpen om niet te vallen.
Engel. Ze is een engel.
Toen ik draaierig naar mijn vrienden wandelde, die allemaal verwikkeld waren in een orgie met amper aangeklede meisjes, graaide ik naar mijn lege borstkas.
"Lily. Baby..." ademde ik onrustig in en uit.
Ik greep de tafel het dichtst in mijn buurt met een paniekerige vloek beet en kneep mijn ogen stijf dicht. Onmiddellijk zag ik haar voor me, gevangen tussen Marcus' brandende, rode lakens, versmacht en wanhopig huilend in zijn hand over haar zoete mond. Of gillend vallend uit de lucht, met gebroken zilveren vleugels en ijle lucht glijdend door haar graaiende handen. Eenzaam en doodongelukkig op haar huwelijk met die gestoorde klootzak; een gebroken prinsesje. Maar altijd diezelfde blauwgroene ogen, onschuldig en jong en zo vol pijn en radeloosheid dat het me van binnenuit verteerde.
Rottend en stervend hing ik over het tafelblad, tot ik me met haperende ademhaling afduwde en naar buiten struikelde. Ik zakte onmiddellijk ineen tegen de vuile muur van de club, en graaide met mijn hand in de smerige grond onder me.
Ik voelde ogen branden op mijn huid, maar ik reageerde niet en viste in mijn jaszak naar mijn sigaretten. Snel stak ik één in mijn mond en ontvlamde het puntje met mijn aansteker. Na enkele gulzige trekken voelde ik me lichtjes kalmeren. Fronsend liet ik mijn hoofd tegen de muur achter me vallen. Ik was compleet uitgeput; bedorven door alle drugs en alcohol en pijn. Ik kon niet eens meer zeggen hoeveel ik vandaag al gesnoven had. Een paar bij Finn, daarna bij Zac, nu bij de bar... Nog lang niet genoeg. De martelende herinnering aan deze ochtend was nog steeds ondraaglijk.
Na mijn sigaret stond ik struikelend recht en wandelde langs de buitenwipper weer naar binnen. Wankelend liep ik naar mijn vrienden.
"Tijd om eraan te beginnen." gromde ik hees. Ik greep Zacs schouder en trok hem ruw weg van het afzichtelijke meisje op tafel, dat haar hand in zijn broek had. Met een gefrustreerde vloek draaide hij zich om, grijpend naar zijn kruis.
"Je kon het haar op zijn minst laten afwerken, klootzak. Tenzij jij me een handje wilt helpen?" snauwde hij woest, terwijl hij zijn broek optrok. Ik reageerde niet, maar wenkte de rest van de teleurgestelde jongens. Dave gaf het meisje op zijn schoot nog een smachtende kus, maar joeg haar toen weg met een harde klets op haar amper bedekte achterste. Flirterig giechelend trippelde ze weg, voor hij met een arrogante grijns bij ons kwam staan.
Ik was nog steeds niet compleet helder, maar het kon me amper iets schelen. Daarbij, voor het gekkenwerk waar ik me tot had laten overhalen waren we beter wat weg van de wereld. De kans dat we zonder schrammetje uit onze confrontatie met Paco zouden weglopen was miniem.
"Hij is niet op de dansvloer, dus ik vermoed dat hij in de ruimte aan de zijkant aan het gokken is." snauwde ik. Aaron fronste en kruiste zijn armen voor zijn borstkas.
"Wat als hij of zijn hulpjes ons aanvallen?" vroeg hij argwanend. Ik haalde mijn schouders op.
"Dan hoop ik dat je een goed wapen op zak hebt." zei ik slechts, voor ik mijn vrienden één voor één aankeek.
"Niemand doet iets zonder mijn teken, begrepen? Wat je ook doet, blijf fucking kalm. Je wilt geen moord op je geweten, geloof me." gromde ik nog duister, sidderend terugdenkend aan Finns lijk. Nick snoof.
"Tot hij dreigt ons af te knallen." zei hij sarcastisch, maar ik antwoordde niet en draaide me om. Nog steeds lichtjes gedesoriënteerd beende ik door de zwetende massa feestvierders, in de richting van de donkere hal aan de zijkant van de club, achter de bar. Een dreigend uitziende man stond voor de deur. Zac bereikte hem eerst.
"We willen Paco spreken." zei hij stoer. Ik fronste en rolde spottend met mijn ogen. De in het zwart geklede crimineel trok zijn wenkbrauw op. De gouden piercing in zijn lip flikkerde in het licht.
"Hij wil niet gestoord worden." spotte hij, terwijl hij Zac langzaam bestudeerde, amper onder de indruk. Ik zuchtte ongeduldig en wurmde me door mijn groepje naar voren.
"Dat was geen voorstel." snauwde ik. Onmiddellijk werden de bruine ogen van de man groter. Hij grijnsde zijn smerige tanden bloot en wreef kort over zijn stoppelbaard.
"Harry fucking Styles." grijnsde hij toen hij me herkende, voor hij zich hoofdschuddend omdraaide en de deur onmiddellijk zonder tegenstribbelen opende. Zac snoof beledigd naast me, maar ik besloot het te negeren en tuurde door de duisternis naar binnen. Ik zag niets; de ruimte was voorlopig nog gehuld in mysterie. Enkel een intense wietgeur omcirkelde ons.
"Baas? Je hebt bezoekers."
"Je weet dat ik niemand wil zien! Ik ben bezig!" snauwde een diepe, hese stem met een Spaans accent. De man voor ons grijnsde veelbetekenend.
"Deze wel, geloof me." Hij stapte opzij en liet ons naar binnen wandelen. Op mijn hoede betrad ik het hol van de leeuw. Vanaf mijn ogen gewend waren aan het donker, kon ik een grote ronde tafel in het midden zien staan. Een viertal mannen zaten onder een wazig schijnend peertje te pokeren. Dikke sigarenrook en marihuanawalmen vulden de kleine, warme ruimte. Halfnaakte meisjes trippelden rond hen en lieten zich gewillig op de schoten van de perverse klootzakken trekken en betasten. Verder was de kamer leeg. Mijn oog viel op een dikke, latino man die verstoord opkeek toen hij ons hoorde. Hij had een onverzorgde snor en een bierbuik die over zijn te strakke broek puilde.
Hij vloekte ongelovig toen hij me herkende.
"Harry Styles?" Ik fronste en trok mijn wenkbrauw op. Ik wist dat ik berucht was in The Bronx, maar zelfs El Paco kon mijn gezicht aan mijn naam linken? Ik knikte langzaam en kruiste mijn armen defensief voor mijn borstkas. Hij grijnsde en schopte tegen een vrije stoel rond de tafel.
"Ga zitten." knikte hij, de rest van mijn groepje vlakaf negerend. Ik bleef staan.
Wantrouwig bleef hij me een tijdje bekijken.
"Je bent hier niet om te gokken?" raadde hij toen. Ik schudde mijn hoofd enkel.
"Waarom dan?" snauwde hij. Snel hief hij zijn hand op toen zijn bodyguard bij de deur dreigend naar me toe begon te wandelen. Hij hield halt met een diepe frons. Dave beefde angstig; shit, mijn vernietigende pijn maakte me meedogenloos. Ik was bereid mijn hele fucking groep de dood in te sturen voor wat drugs.
"Voor John." zei ik nonchalant. El Paco snoof en duwde zich rechtop met zijn dikke handen op de tafel.
"John? Ik heb gehoord dat je niet langer voor hem werkt." siste hij wantrouwig, terwijl hij me bedachtzaam bestudeerde. Langzaam schudde ik mijn hoofd.
"Mis geïnformeerd." mompelde ik, voor ik een trage stap in zijn richting zette.
"Dus je komt innen wat hij van me tegoed heeft?" gromde hij kwaad. Zijn dikke zwarte snor bewoog trillend mee met zijn kleine mondje. Ik knikte. Het was een hele tijd stil, maar toen zuchtte hij verslagen en strekte zijn armen uit naar de tafel voor zich.
"Waarom gokken we er niet om? Hmm?" Ik lachte spottend.
"Vergeet het. Ik ken je reputatie, Paco. Ik vertrouw je voor geen fucking haar." blafte ik. Hij hief zijn handen verdedigend op en nam weer plaats. Met een geamuseerde fonkeling in zijn ogen bracht hij zijn wijsvinger naar zijn mond.
"Dan geen geld voor John." Woest boog ik voorover, plaatste mijn palmen op de tafel en keek hem met verwijdde neusgaten in de ogen. Hij leek onaangedaan en beet slechts eens op zijn vingertop.
"Ik ben niet bang van je." fluisterde ik dreigend. Met opgetrokken wenkbrauw keek hij me aan.
"Nee? Dan ben je nog dommer dan ik dacht. Denk je dat ik je hier zomaar ongedeerd laat vertrekken als ik niet krijg wat ik eis? Niemand houdt El Paco zomaar voor de gek." zei hij koeltjes. Onrustig ademde ik in en uit, en boorde mijn vingers in het tafelblad.
"Zie je die idioot daar? Tegenover me?" vroeg hij op zachte toon. Ik draaide mijn hoofd en boorde mijn woeste ogen in die van een geïntimideerde, sidderende man. Hij was uitgemergeld en leek volledig afgeleefd te zijn, alsof hij de dood recht in de ogen keek.
"Staat enkele duizenden bij me in de schulden. Dit is zijn laatste kans me terug te betalen. Als het hem niet lukt, is hij er geweest. Dat is hoe ik mijn zaken afhandel." gromde hij met een sadistische grijns, alsof zijn bullshit me bang zou moeten maken. Niets kon me nog bang maken. Ik had het ergst denkbare deze ochtend moeten overleven; wat kon me mogelijk nog meer breken?
"Harry." piepte Zac schril achter me, maar ik reageerde niet. Ik had John beloofd dat ik zijn geld zou terugbrengen, en ik weigerde als een verliezer te moeten terugkeren en toegeven dat het me niet gelukt was. En nog meer dan dat geilde ik momenteel op de kick. De rush me in de gevaarlijkst mogelijke situatie te storten in de hoop dat het me iets anders zou laten voelen dan brandende kwelling - het gemis van mijn Lily.
Hij mocht me verpulveren, die dikke klootzak voor me. Het kon me allemaal geen fuck meer schelen.
"Johns. Geld." eiste ik, tussen mijn tanden door sissend. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en zweeg een hele tijd.
"De verhalen kloppen over je, hmm? Onverschrokken. Neemt graag risico's. Klopt het ook dat je altijd wint? Dat je onverslaanbaar bent?" Ik klemde mijn tanden op elkaar en kneep mijn ogen tot spleetjes, net op hetzelfde moment dat de deur geopend werd. Op mijn hoede keek ik over mijn schouder, ziend hoe vijf extra mannen naar binnen kwamen, allemaal gekleed in zwart zoals de eerste bodyguard. Versterking...
"Speel en bewijs het." daagde Paco me uit. Hij kneep zijn kleine, gemene oogjes tot spleetjes en staarde me met een afwachtende grimas aan.
"Harry, niet doen. Ik meen het." gromde Dave, maar ik schudde slechts mijn hoofd en bleef de dikke man voor me bedachtzaam aanstaren. Het was een dom idee en ik wist het. Niemand won ooit van Paco; hij kende allerhande smerige trucjes om zijn tegenstanders ervan te weerhouden hem te verslaan. Als ik nu speelde, dan zat ik vast in zijn wereld.
Misschien kon ik me erdoor laten opslokken.
"Neem zijn plaats in. Ik zweer dat ik hem laat leven als jij voor hem speelt." voegde hij er nog aan toe. Nadenkend kauwde ik op mijn lip, terwijl ik over mijn schouder naar het magere slachtoffer aan de overkant van de tafel keek. Smekend liet hij zijn ogen over me heen flitsen.
"Styles, laat het rusten! Laat John zijn eigen fucking problemen oplossen! Het is het niet waard!" riep Aaron nu ontzet. Ik reageerde nog steeds niet. Een hele tijd was er niets anders te horen dan de onrustige ademhaling van mijn vrienden, het drummen van Paco's ongeduldige vingers op tafel, en het in het rond schuifelen van zijn bloeddorstige hulpjes.
Als Lily er was geweest - fuck, het was bijna onmogelijk me haar voor te stellen op een fucked up plek als deze - zou ze me tonen wat juist was. Ze zou me bij de hand nemen en in haar warme veiligheid wegleiden. Me de juiste weg op helpen...
Zonder haar was er geen juiste weg.
"Oké." knikte ik toen.
"Harry!" bulderde Zac onthutst, maar ik negeerde hem en staarde Paco aan.
"Als je verliest, betaal je alles. Tot de laatste cent." knikte ik, terwijl de verloste man aan de overkant rechtop schoot en achteruit struikelde, weg van de duivelse tafel die deze avond met alle waarschijnlijk zijn dood zou geworden zijn. Paco knikte langzaam.
"En als jij verliest..." begon hij suggestief. Ik ademde diep in en uit en boog nog wat meer voorover.
"Ik heb niets te bieden." siste ik. Onmiddellijk grijnsde hij obsceen.
"Nee? Ik heb iets anders gehoord. Waarom geef je me niet je kostbaarste bezit als ik van je win?" Ruw schudde ik mijn hoofd.
"Ik heb niets!" herhaalde ik, nu feller. Hij grinnikte en gooide zijn hoofd geamuseerd in zijn nek, voor hij me opnieuw aankeek.
"Je meisje, Harry." Onmiddellijk spande mijn hele lichaam op, en ik vloog al vooruit om hem ruw op de grond te dwingen, maar onmiddellijk werd ik ruw achteruit getrokken door zijn bodyguards.
"Laat me los!" brulde ik. Paco leunde ontzet achteruit in zijn stoel, maar toen krulden zijn mondhoeken omhoog en keek hij me gefascineerd aan.
"Er gaan verhalen over haar de ronde, jongen." prevelde hij, verlekkerd over zijn lippen likkend.
"Fluisteringen op straat. Over hoe jong en onschuldig ze is. En over haar schoonheid." ging hij uitdagend verder. Woedend vocht in ik de greep op mijn lichaam. Ze sleurden me naar de andere kant van de tafel en dwongen me hard op de nu lege stoel. Ik vloekte gepijnigd toen ik met een klap neerkwam op de harde zitting. De twee grote mannen grepen elk een arm en dwongen mijn handen vlak op het tafelblad.
"Ik heb haar niet meer! Hoor je me? Ik heb fucking niets meer om kwijt te raken!" raasde ik woedend, onrustig heen en weer wiebelend in de stoel. Buiten zinnen stribbelde ik tegen; ze moesten met hun fucking poten van me blijven. Mijn vrienden stormden naar me toe en bogen over de tafel in mijn richting. Ik klemde mijn tanden op elkaar; het adertje in mijn voorhoofd klopte vervaarlijk.
Met een zwaai droeg Paco zijn mannen op me los te laten. Vanaf ze het deden, greep ik onrustig in mijn haar. Alles deed zoveel pijn; het bonkte en klopte en dreunde in mijn hoofd.
Ik wilde rust.
Lily's paradijselijke omarming.
"What the fuck ben je aan het doen?" siste Aaron, terwijl angstig rond hem heen blikkend. Ik reageerde niet en staarde met fel rijzende en dalende borstkas naar de kaarten op tafel. Nog voor ze iets anders hadden kunnen zeggen, werden ze achteruit gedwongen door Paco's bodyguards.
"Harry! Kijk naar me! Stop dit!" krijste Aaron. Ik slikte, maar richtte mijn ogen toen op mijn paniekerige vriend.
"Dit is fucking zelfmoord, begrijp je dat?" Ik reageerde niet.
"Luister naar hem! Je weet dat dit slecht afloopt!" vervolgde Zac woest, terwijl hij rond zich heen schopte. Met een woedende vloek liet hij zich tegen de muur rammen.
"Denk aan haar, Harry! Wil je haar dit echt aandoen?" brulde hij. Ik klemde mijn handen rusteloos rond de tafel en wilde al bijna rechtstaan, maar bedacht me op tijd. Snel schudde ik mijn hoofd. Ik had haar niet meer...
Ze was de mijne niet langer...
"Wil je echt dat ze morgen van ons moet horen dat je het niet hebt gehaald? Dat ze je voorgoed kwijt is? Het breekt haar, verdomme!" ging hij onrustig tekeer. Ik slikte.
"Ze is me al kwijt." fluisterde ik enkel, voor ik me afwendde en mijn ogen op Paco richtte. Demonisch lachte hij naar me, zijn ogen haast gefascineerd over me heen laten glijdend.
Verbrijzel me; vermorzel me... Ik zwoor niet terug te vechten.
Klaar om mijn lot te aanvaarden, om te sterven als het moest, knikte ik langzaam.
"Harry!" protesteerde Nick nog wanhopig, maar ik negeerde de woeste kreten van mijn vrienden en keek de drie mannen rond me aan. Aan Paco's beide kanten zaten twee oudere, crimineel uitziende types. Een van hen had een tatoeage van een slang naast zijn oog en keek me geïnteresseerd aan. De andere tikte slechts ongeduldig met zijn vingernagels op het blad.
"Niet je meisje dus. Jammer." grijnsde Paco.
Jammer, inderdaad. Fuck, ik zou alles opgeven om bij haar te kunnen zijn. Om de kwelling en pijn weg te kunnen nemen zonder ervoor te moeten vergaan.
"Andere deal. Als je verliest, word je een lid van mijn bende." knikte hij. Ik reageerde niet, maar zat slechts onaangedaan naar hem te staren.
"Harry, ik zweer dat ik je afknal als je hiermee akkoord gaat!" schreeuwde Zac.
De hel. Hij wilde me meesleuren in zijn demonische inferno. Ik verdiende niets beter, zeker niet omdat het precies was waar ze mijn gevallen engel mee naartoe genomen hadden. Brandend in haar klotemilieu...
"Goed." knikte ik gevoelloos, volledig bereid om me te laten verteren door de brandende vlammen van Paco's gevaarlijke wereld. De latino voor me begon duivels te grijnzen.
"Fucking klootzak! Je bent compleet gestoord! Dit was je plan van in het begin, toch? Je kwam hier helemaal niet voor John! Je was gewoon op een fucking zelfmoordmissie, klaar om jezelf volledig kapot te maken nu je haar verloren bent!" raasde Dave buiten zinnen van woede. Ik keek hem met moeizame ademhaling aan. Misschien had hij wel gelijk.
Enkel een krankzinnige zou zich onvoorbereid in een conflict met El Paco storten.
"Je maakt ons allemaal kapot!" brieste hij verder. Paco grinnikte geamuseerd en knikte kort naar zijn slaafjes.
"Zeg hen stil te zijn, Harry. Ik kan me niet focussen met al hun gekrijs." zei hij. Ik draaide me om en zag met een verbeten trek rond mijn mond hoe de in het zwart geklede bodyguards allemaal een wapen uit hun achterzak haalden - sommigen een mes, anderen een pistool, en het dreigend voor de ogen van mijn vrienden zwaaiden.
"Je hebt hem gehoord." gromde ik. Zac begon al woedend te vloeken, maar de man achter hem drukte het scherpe blad van zijn zakmes tegen zijn hals. Abrupt hield hij zijn mond. Ik wendde mijn blik weer af en richtte mijn ogen op Paco.
"Je zou een goede aanwinst zijn, Harry. Ik wist dat onze eerste ontmoeting me niet zou teleurstellen." zei hij op duistere toon en met een sinistere glans in zijn donkere ogen. Ik reageerde niet, maar knikte in de plaats naar de kaarten.
"Begin eraan." snauwde ik. Hij knikte langzaam en schoof zijn pak kaarten met een voor mijn onbegrijpelijk Spaans bevel naar de man aan mijn linkerkant. Terwijl hij ze gehoorzaam begon te verdelen, trok Paco een schuchter meisje dat verlegen rond hem danste met een meedogenloze ruk op zijn schoot. Ik vernauwde mijn ogen terwijl ik haar in de gaten hield.
Ze was niet knap - in geen enkel opzicht, maar het was haar schuchtere blik die me toch enigszins aan Lily deed denken. Voor een tel was ik afgeleid. Ik kon de hallucinatie van mijn angstige prinsesje in de armen van de smerige crimineel niet onderdrukken. Ik kon haar bijna voor mijn ogen zien wriemelen op zijn dikke dijen, huilend en me smekend haar te redden.
Fucking hell, waar was ik mee bezig?
Onrustig ademhalend klemde ik mijn handen rond de zitting van de stoel, terwijl ik naar het radeloze meisje voor me staarde. De half aangeklede tiener - ze was ongetwijfeld niet ouder dan achttien - graaide angstig naar zijn armen toen hij zijn palm rond haar ene borst vouwde.
"Hmm, ook een meisje, Harry?" vroeg hij me nonchalant.
"Nee." siste ik onmiddellijk woedend. Hij vouwde zijn smerige mond rond haar nek en duwde zijn hand in haar broekje, haar snikken negerend. Ik schudde mijn hoofd paniekerig en struikelde opeens gedesoriënteerd recht. Verstoord keek hij op.
"Laat haar los." gromde ik. Met grote betraande ogen keek het meisje me aan. Paco vernauwde zijn ogen.
"Excuseer?" snauwde hij.
"Laat. Haar. Los." Ik boog voorover en keek hem woest aan.
"Hou je fucking mond en zit weer neer. Ik heb een mooie prijs voor haar betaald." blafte hij. Ik hoorde mijn vrienden zenuwachtig heen en weer schuifelen achter me.
"Ja, en ze wil duidelijk dat je je vettige handen van haar af haalt." antwoordde ik opstandig terug. Een hele tijd was het stil; iedereen hield de adem in, de man met de kaarten had zijn handelingen gestaakt, en het meisje beet angstig op haar onderlip. Paco klemde zijn tanden woest op elkaar.
"Je bent fucking labiel, capullo." beledigde hij me sissend. Ik trok mijn neus gefrustreerd op.
"En jij een fucking asshole. Laat het meisje los." beval ik een laatste keer. Hij schudde zijn hoofd.
"Ik had al gehoord dat je fucking soft geworden bent sinds je dat sletje van je mag neuken." De andere meisjes stapten angstig achteruit, tot ze zich met hun rug tegen de muur in het donker konden verbergen. Het weerloze kind op Paco's schoot wilde hen angstig volgen, maar hij hield haar tegen met zijn sterke hand rond haar smalle bovenarm.
"Hou je fucking mond over haar!" riep ik woest. Voor ik besefte wat ik deed, had ik mijn pistool uit mijn achterzak gehaald en de loop op hem gericht. Ik had gewalgd toen ik het uren geleden voor de zekerheid had opgeborgen; ik wilde nooit van mijn fucking leven nog een wapen hanteren, maar zijn fucked up opmerking over Lily maakte me gek van razernij. Hij vloekte luid en ging rechtstaan, met zijn hand rond de keel van zijn slachtoffer. Ruw ramde hij haar met haar achterhoofd op de tafel. Een gepijnigde, gesmoorde gil ontsnapte uit haar mond, terwijl hij zijn greep op haar hals verstevigde. Ze klauwde tevergeefs in zijn armen.
Onmiddellijk flitsten de herinneringen aan Finn en mijn meisje door mijn hoofd. Mijn hand trilde vervaarlijk, terwijl ik mijn pistool bevend op hem gericht hield. Ik zag enkel rode vlammen en onbedwingbare, agressieve beelden voor mijn ogen. Hij ging eraan...
"Ik wil geen gevoelige klootzak in mijn bende, Harry! Waar is die vechter van vroeger, hmm? Ze heeft je gebroken, je meisje! Besef je dat? Weggenomen wie je bent! Waar is de fucking moordmachine waar iedereen met lof over spreekt?" riep hij woest. Ik ademde onrustig in en uit.
Fuck.
Zou dit mijn laatste moment zijn? Stervend aan een smerige tafel vol verslaafde gokkers en een afzichtelijke crimineel? Ver weg van de liefde van mijn leven, mijn engel voor wie ik zo hard had gevochten?
"Schiet dan! Fucking schiet!" schreeuwde hij nu. Hij ramde het hoofd van het meisje in zijn greep hard op het tafelblad. Ze huilde gekweld. Ik sloot mijn ogen en prevelde onbegrijpelijke, onbestaande woorden.
"Harry, fucking hell! Waar ben je mee bezig?" tierde Zac, het wapen van zijn belager negerend en me met grote, uitpuilende ogen aanstarend. Ik voelde zijn brandende blik op mijn zwetende huid.
"Je kan het niet! Je bent zwak! Door haar! Alle fucking roddels kloppen! Ze heeft al je kracht weggenomen!" raasde Paco verder. De twee andere gokkers gingen rechtstaan, net toen ik mijn ogen weer opende. Onrustig liet ik mijn trillende vinger op de trekker rusten.
Het meisje snikte smekend.
Lily... Ik kon me zo makkelijk inbeelden dat zij er lag. Net als de ongelukkige tiener onder Paco's dikke lichaam was mijn engel verkocht aan een gestoorde klootzak, die met haar zou kunnen doen wat hij wilde vanaf haar vader besliste dat hij haar mocht hebben.
"Ik had haar graag ontmoet, je smerige hoer! Ik zou willen weten hoe ze erin slaagde je te veranderen in een fucking nietsnut! Voelde ze zo fucking goed rond je, hmm?" Ik schudde mijn hoofd onrustig en oefende wat meer druk uit op de trekker.
Ik kon het niet...
"Eén keer haar fucking benen voor je spreiden en ze had je in haar macht!" raasde hij verder. Onrustig bereidde iedereen zich intussen voor op de confrontatie die er ongetwijfeld zat aan te komen.
Eén schot. Snel en moeiteloos.
Ik kon het niet.
Ik kon het niet.
"Harry!" tierde Dave.
Ik kon het niet.
"Ik maak haar kapot, je meisje! Je goedkope puta!" krijste Paco, terwijl hij de jonge vrouw in zijn greep opnieuw hard op de tafel ramde. Ze gilde luid.
Ik kon het niet.
"Ik vermorzel haar voor je ogen, Harry!"
Ik liet een gekwelde schreeuw horen, sloot mijn ogen, richtte mijn pistool naar beneden en vuurde. Onmiddellijk viel alles weg. Een schelle pieptoon vulde mijn oren, terwijl ik teruggezogen werd in de tijd en abrupt hard op de grond van de club landde. Een stervende Finn lag aan mijn voeten, happend en snakkend naar adem. Paniekerig vloekend graaide ik naar de grond, greep naar mijn borstkas. Ik kreeg geen lucht.
Waar was ze?
Waar was Lily? Mijn levensbron, mijn fucking alles?
De donkere kamer tolde rond me, alsof ik duizend fucking lijntjes had gesnoven. Gegil en geschreeuw en schoten vloeiden samen tot een kakofonie van pijn en gevaar. Ik was in de fucking hel. Alles brandde rond me, terwijl ik piepend ademend graaide naar vrijheid en verlossing. Shit, ik moest hier weg!
Het schot weergalmde in mijn oor, als een pesterige echo, die me keer op keer herinnerde aan mijn wandaad. Mijn moord op Finn.
Moordenaar.
Moordenaar!
Lily's beschuldigende gezicht gleed aan me voorbij. Haar teleurgestelde ogen werden opgeslokt door het duister. Happend naar adem lag ik op de grond, terwijl ik mijn paniekaanval tevergeefs probeerde te controleren. Mijn vingers klauwden in de vuile stenen, mijn lichaam spande op en mijn hoofd barstte bijna uit elkaar. Ik hoorde mijn naam meermaals vallen, in schreeuwen, vloeken, angstige uitroepen.
Plots voelde ik een zware druk op mijn borstkas. Mijn hoofd schoot omhoog en ik snakte wanhopig naar adem.
"Aaaaah!" krijste ik, toen een scherpe pijn door mijn zij schoot. Een verblindend licht vulde de kamer, reet mijn lichaam open. Was dit mijn einde? God, was ik in de hemel, verenigd met mijn engelachtige meisje?
Ik kon haar bijna ruiken, bijna proeven op mijn tong. Ik zwoor dat ik haar zachte haar tussen mijn vingers voelde, voor ik met een ruk aan mijn enkels naar het hier en nu teruggebracht werd.
"Nee! Nee, fuck!" raasde ik, terwijl ik uit de kamer gesleurd werd. Ik knipperde met mijn ogen en zag Daves bebloede, betraande gezicht.
"Harry, werk mee!" Ik schudde mijn hoofd en probeerde me om te draaien, zodat ik recht kon krabbelen, maar ik was te slap en viel hard neer. Ik boorde mijn vingertoppen in de plas onder me. Onrustig ademhalend greep ik naar mijn middel; een warme, plakkerige, stinkende substantie stroomde door mijn vingers op de grond. Mijn bloed, mijn leven. Mijn Lily.
Met elke druppel die ik verloor, vreesde ik even een herinnering aan haar te verliezen. Eerst haar lachje, dan het gevoel van haar handen op mijn huid. Haar ogen, de curves van haar smalle lichaam, haar stem. Haar naam...
"Nee! Nee!" tierde ik, klauwend in de grond, alsof ik terug wilde kruipen in de onderwereld waaruit Dave me probeerde te redden. Ik kon haar er niet achterlaten. Ik graaide naar mijn bloed, terwijl ik het bewustzijn langzaamaan verloor.
Ik hoorde hem mijn naam een laatste keer paniekerig schreeuwen voor alles zwart werd voor mijn ogen.

Ik werd uren later wakker, in een tollende, draaiende kamer. Een ondraaglijke pijn doorboorde mijn volledige lijf. Ik liet een gekwelde schreeuw horen en greep naar mijn zij. Bijna viel ik uit wat het ook was waarin ik lag, klaar om me te laten opslokken door de harde grond onder me, maar ik werd snel tegengehouden door een paar sterke armen.
Ademloos snikkend keek ik op, recht in Daves gezicht. Ik graaide naar zijn handen en trok hem dichterbij.
"Wat heb je gedaan? Waar is ze?" raasde ik onrustig. Onthutst staarde hij me aan.
"Je hebt haar achtergelaten!" vervolgde ik. Wriemelend uit pure wanhoop en brandende pijn klauwde ik in mijn haar.
"Fuck, Harry, kalmeer! Ik heb niemand achtergelaten!" riep hij. Hij greep mijn polsen en drukte ze naast mijn lichaam neer in de sofa. Ik vocht schreeuwend terug.
"Stop! Je bent gewond, domme klootzak! Straks haal je je wonde weer open!" Mijn ogen rolden weg, terwijl ik vat probeerde te krijgen op de realiteit rond me.
"Waar zijn we?" stootte ik paniekerig uit. Plots zag ik ook Aarons gezicht boven het mijne zweven.
"Shit, hij is krankzinnig geworden." hoorde ik hem verschrikt sissen. Dave schudde zijn hoofd en sloeg in mijn gezicht.
"Focus, Harry! Focus!" snauwde hij, op woedende toon vervolgend: "Je bent in Zacs appartement. Ja? Je bent veilig." Ik kneep mijn ogen stijf dicht. Miljoenen beelden zoefden door mijn hoofd: Finns dood, El Paco en het meisje, het pistool in mijn bevende hand, het bloed op de grond...
Plots draaide ik mijn gezicht en boog over de sofa. Kotsmisselijk walgde ik.
Dave duwde vliegensvlug een emmer in mijn richting, voor ik er mijn hele fucking ziel in uitkotste. Erna viel ik bezweet en onrustig ademhalend weer in de kussens achter me. Niet veel later gleed ik weer weg in een welkome duisternis.
Toen ik opnieuw bij zinnen kwam, was het al namiddag, vermoedde ik. Met kleine, brandende ogen duwde ik me rechtop op de ongemakkelijke, versleten bank, maar ik gromde gepijnigd en graaide naar mijn wonde. Verward keek ik rond me; eindelijk had ik weer wat rust in mijn hoofd.
Dave zat in de sofa recht tegenover die van mij, en lag snurkend te slapen met zijn hoofd op de rugleuning. Ik likte over mijn uitgedroogde lippen en haalde mijn handen door mijn vettige haar.
"Dave." snauwde ik schor, maar hij reageerde niet.
"Wakker?" hoorde ik echter een andere stem bars blaffen. Ik keek naast me en zuchtte vermoeid toen ik Zac naar me toe zag wandelen. Hij had een glas water vast en duwde het met een woeste blik in zijn ogen in mijn handen.
"Zac." mompelde ik.
"Je bent een fucking klootzak, Harry." beschuldigde hij me met uitgestoken vinger, voor hij op het salontafeltje ging zitten en me hoofdschuddend bestudeerde. Ik nam enkele gretige slokken van het glas water en groef tevergeefs in mijn geheugen. Niets dan zwarte gaten.
"What the fuck is er gebeurd? Waar is de rest?" stootte ik schor uit.
"In het fucking ziekenhuis. Je hebt fucking veel geluk dat Nick het zal halen." Met vernauwde ogen keek ik hem aan.
"Wat?"
"Nadat je Paco in zijn dij hebt geschoten was het fucking oorlog, Harry. Ze hebben Nick neergeknald." Ik schudde mijn hoofd onrustig, terwijl hij naar me toe boog en woest in en uit ademde.
"Besef je wat je veroorzaakt hebt? Je bent een egoïstische fuck up! Enkel omdat jij je reden tot bestaan kwijt bent en volledig kamikaze wilde gaan door je op te offeren aan Paco, wil niet zeggen dat je ons moest meesleuren in je fucking dood!" Ik drukte mijn palmen tegen mijn bonkende voorhoofd.
"Ik wilde me niet opofferen." gromde ik. Hij snoof.
"Nee? Je was anders meer dan bereid je aan te sluiten bij hem!"
"Het kon me allemaal geen fuck schelen." antwoordde ik enkel emotieloos.
"Nee? Kan het je ook geen fuck schelen dat één van je vrienden bijna in levensgevaar verkeerde? Die fucking kogel heeft zijn hart op een haar na gemist, asshole! Je had Nicks dood haast op je geweten!" Ik incasseerde de scherpe beschuldigingen zuchtend.
"Weet ik."
"Weet je?" riep hij luid. Dave kreunde ontevreden en opende zijn ogen. Gedesoriënteerd keek hij rond zich.
"Wat gebeurt er hier?" mompelde hij hees, maar hij werd genegeerd door Zac, die verder raasde: "Heel zijn fucking bende is naar je op zoek, Harry! Ze maken je kapot als ze je vinden! Je hebt één van de gevaarlijkste criminelen van de stad aangevallen, enkel omdat je mentaal fucked up ben! Realiseer je je de gevolgen van je daden? Die klootzakken rusten niet voor ze je gevonden hebben!" Zijn stem sloeg over uit pure woede. Ik vloekte binnensmonds en wreef over mijn gezicht.
"Ik heb in zijn dij geschoten?" prevelde ik.
"Ja, en het was genoeg om de hele buurt in rep en roer te zetten! We hebben je nog net op tijd buiten gekregen voor de politie kwam! Gelukkig stelden ze niet al te veel vragen in het ziekenhuis!" Dave ging rechtstaan en wandelde naar ons toe. Hij plofte meedogenloos naast me neer en negeerde mijn gepijnigde kreun. Ik greep naar mijn zij.
"Je hebt het meer dan verdiend." snoof Zac nog, voor hij rechtop ging staan en woedend weg beende. Zuchtend gleed ik met mijn vingertoppen over mijn ribben.
"Weet je er nog iets van?" vroeg Dave. Ik schudde mijn hoofd.
"Eén van zijn fucking robots heeft je een messteek gegeven. Gelukkig was het niet al te diep. In het ziekenhuis hebben ze het direct gehecht. Je mocht erna naar huis." Ik fronste; ik herinnerde me niet eens meer dat ze me naar het hospitaal hadden gebracht.
"Nick heeft minder geluk gehad." mompelde ik, voor ik diep zuchtte en Dave fronsend aankeek.
"Zijn er nog gewonden gevallen? Of... Of..." Ik kreeg het niet uitgesproken.
"Doden? Nee. Nadat ze Nick hebben afgeknald en jou bijna hadden doorboord, is iedereen zo snel mogelijk vertrokken. De flikken kwamen eraan. Daarbij, Paco had hulp nodig nadat je hem zo tactisch de ballen had afgeschoten." Ik zuchtte en staarde naar het plafond.
"Shit." prevelde ik. Dave beaamde het met dezelfde, loze vloek.
Wat anders was er te zeggen?
Ik had mijn hele groep de dood in kunnen sturen, allemaal omdat ik leed aan een gebroken hart... What the fuck zou er van me worden?
Verslagen sloot ik mijn ogen; ik was geen stuiver meer waard. Haar vader had me net zo goed kunnen vertrappelen onder zijn dure designerschoenen. Het zou geen verschil gemaakt hebben...
Op woensdag was ik al stukken beter, maar ik bleef me verscholen houden in Zacs appartement, bang dat Paco's bendeleden me op elke straathoek stonden op te wachten. Ik had hopen gemiste oproepen en berichten van Jim, die niet wist waar ik was of in welke toestand ik verkeerde. Waarschijnlijk had hij zelfs nog niet gehoord dat Lily weg was...
Ik negeerde hem hoe dan ook. Toen Niall me 's namiddags opbelde, nam ik wel op, al was het maar zodat ik even kon spreken met iemand uit een andere omgeving dan deze kutbuurt, en die me in tegenstelling tot Jim niet contacteerde om me een preek te kunnen geven.
"Hallo?" zuchtte ik. Niall snakte naar adem.
"Harry? Fuck, waar zit je? We maken ons al dagen zorgen om je!"
"Ik ben oké." loog ik, met een frons vervolgend: "Waarom bel je?" Het was even stil aan de andere kant van de lijn.
"Niall?"
"Fuck, het spijt me zo dat ze weg is." fluisterde hij toen. Ik hoorde zijn stem breken. Onmiddellijk besefte ik dat ik niet de enige was die haar zou moeten missen. Ik slikte moeizaam.
"Ja." prevelde ik. Ik wist niet wat ik anders als antwoord hoorde te geven. Hij schraapte zijn keel.
"Er is hier iemand voor je." zuchtte hij toen. Op mijn hoede kneep ik mijn ogen tot spleetjes.
"Wie?" vroeg ik langzaam. Niall zweeg enkele seconden.
"Ze heet Maria. De dienstmeid van Rose."

Ik had me nog nooit zo snel naar huis gehaast. Nog geen halfuur later wandelde ik de loft binnen, ook al was het met dikke tegenzin. Alles hier deed me aan Lily denken. Maar fuck, ik zou de fucking wereld afreizen voor slechts de miniemste hoeveelheid info over haar. Ik maakte me zoveel zorgen om mijn meisje.
Aan de houten tafel zat een oudere vrouw met zuiderse trekken. Ze keek nieuwsgierig op toen ik mankend binnenkwam en Liam mijn naam opgelucht zuchtte. Fronsend wankelde ik naar Lils kennis.
"Wat is er in godsnaam met je gebeurd? Ben je gewond?" piepte Hannah schril, terwijl ik langs het blonde meisje in de keuken wandelde. Ik reageerde niet.
"Maria?" vroeg ik, koeler dan bedoeld. Ze kneep haar ogen tot spleetjes en bestudeerde me met een strenge blik.
"Dio mio, jij bent Harry?" sneerde ze. Ik klemde mijn handen rond de rugleuning van de stoel en keek haar gefrustreerd aan.
"Is er een probleem?" Ze zuchtte en wuifde mijn opmerking weg, terwijl ik me met een opgeluchte kreun liet neervallen op de stoel. Ik hief mijn T-shirt op en siste gepijnigd toen ik bloed door mijn verband zag sijpelen. Veroordelend keek de vrouw voor me me aan.
"Rosa heeft me nooit verteld dat je strompelend en vechtend door het leven gaat." siste ze. Ik fronste en keek haar met een duistere blik aan; ik liet mijn shirt vergeten weer vallen.
"Je hebt nieuws over haar?" Maria knikte en schoof een blad over het tafelblad naar me toe.
"Alles wat ze nodig heeft. Ik kom haar spullen ophalen." Met een krop in mijn keel keek ik naar het lichtroze papier voor mijn neus. Langzaam liet ik mijn vingers over haar elegante geschrift glijden. Een hele tijd zei ik niets. Uiteindelijk keek ik met brandende ogen op.
"Is ze... Is ze oké?" vroeg ik hees. Ze fronste, maar toen ze mijn oprechte pijn zag, verzachtte haar blik. Ze slaakte een diepe zucht.
"Niet echt, vrees ik." Wanhopig omklemde ik het lijstje in mijn handen.
"Hoe bedoel je?"
"Ze... Ze was ernstig ziek. Ik denk dat ze het niet aankon je te verliezen, en ze..." Met een moeilijke blik in haar bruine ogen likte ze over haar lippen.
"Ze wat?" drong ik paniekerig aan. Ik voelde het laatste restje van mijn hart dat ik nog bezat in duizenden stukken breken.
"Ze is ingestort toen ze thuiskwam." Ze reikte over de tafel naar mijn hand en gaf een kort kneepje in mijn vingers toen ze mijn verloren piepje hoorde.
"Ik vreesde even voor haar leven, god. Het was alsof haar lichaam niet eens probeerde terug te vechten." zei ze gebroken. Een traan liep over mijn wang naar beneden. Het kon me niet eens schelen dat mijn huisgenoten rond ons zaten en mijn verdriet konden zien.
"En nu?" vroeg ik met overslaande stem. Ze glimlachte geforceerd.
"Deze ochtend was ze al beter. Maar ze is nog steeds kapot van verdriet, Harry." Ik slikte en begroef mijn gezicht in mijn handen.
"Je beseft dat je uit haar leven moet verdwijnen? Zolang er een deel van je achterblijft, zal ze nooit gelukkig kunnen worden." prevelde ze zacht. Ik kamde door mijn ongewassen haar.
"Hoe kan ze nu gelukkig worden met fucking Marcus? Weet je wat die fucking klootzak met haar gedaan heeft?" snauwde ik onrustig. Ze fronste afkeurend toen ze mijn taalgebruik hoorde, maar zei niets.
"Iemand moet haar beschermen tegen hem. Hij maakt haar kapot." siste ik woest. Ruw veegde ik mijn tranen weg, compleet ontzet door het vreselijke nieuws dat ik net had gekregen. Lily was levensgevaarlijk ziek geweest? Meer dan ooit wenste ik dat ik naar haar toe kon gaan, haar in mijn armen nemen en veilig houden.
"Ze loopt meer gevaar bij hem als jij nog steeds een bedreiging vormt, dat begrijp je toch? Als je wist hoe de mannen in haar milieu denken... Ze zien haar als hun bezit. En jij hebt haar van hen afgenomen." zei ze voorzichtig. Opstandig keek ik haar aan.
"Ik hou van haar!" protesteerde ik razend. Ze knikte diep zuchtend.
"En zij van jou. Mamma mia, je hebt haar hele hart. Maar dat verandert niets. Want je mag het niet hebben. Je kan haar pas beschermen als Marcus en haar vader weten dat je volledig uit haar leven bent."
"Je vind ook dat ik haar niet verdien, of wel? Je denkt dat ik een fucking nietsnut ben. Iemand die Lily kapot gaat maken." snauwde ik geërgerd, ook al wist ik diep vanbinnen dat Maria met alle waarschijnlijkheid gelijk had. Ze schudde haar hoofd met een triestige zucht.
"No, mio bello. Integendeel. Ik geloof dat niemand haar zo gelukkig zou kunnen maken als jij. Maar het maakt niet uit wat ik denk. Ze zal nooit de jouwe meer zijn." Een nieuwe traan rolde uit mijn ooghoek naar beneden.
"Wat dan?" prevelde ik, volledig gebroken en uitgeput. Ik snikte radeloos.
"Maak haar duidelijk dat ze je moet loslaten." knikte ze. Met waterige, betraande ogen keek ik haar aan.
"Hoe?" stootte ik verloren uit.
"Door te antwoorden op haar brief." Ze reikte in haar jaszak en legde een witte envelop voor mijn neus. Mijn ademhaling haperde.
"Van Lil?" fluisterde ik. Ze knikte langzaam. Mijn onderlip trilde hevig terwijl ik het zelfde zachtroze briefpapier uithaalde en bevend openvouwde. Ik kon zien waar haar tranen op het blad waren gevallen.
Harry,
Ik weet niet goed hoe ik mijn brief moet starten. Ik mis je zo hard. Maria zei net dat ze straks naar je toe gaat om mijn spullen op te halen. Ik zou willen dat ze me mee kan nemen, maar mijn ouders zouden het nooit toelaten.
Ze heeft je misschien verteld dat ik de voorbije dagen ziek was? Je hoeft je geen zorgen te maken. Ik ben al een heel stuk beter. Fysiek dan. Mijn hart is compleet gebroken sinds mijn vader ons uit elkaar heeft gehaald. Ik weet niet wat ik zonder je moet doen... Het liefst was ik nu bij je, in je armen onder je lakens, maar ik denk dat ik begin te begrijpen dat ik je kwijt ben, ook al blijf ik hopen dat ik je op een dag opnieuw zal zien.
Ik geloof niet dat ze me direct gaan verplichten bij Marcus te zijn, dus dat maakt het al beter. Voorlopig laten ze me met rust. Niemand van mijn gezin is me komen bezoeken terwijl ik me zo slecht voelde. Maria dacht zelfs even dat ik het niet zou halen, maar waarschijnlijk waren ze allemaal te kwaad om erom te geven. Het maakt me niet zoveel uit. Ik wil hen niet zien.
Ik hoop dat alles goed gaat met jou? Waarschijnlijk niet, tenzij je helemaal niet zoveel van me houdt als ik altijd dacht. Ik zou het niet zo erg vinden (beloofd), want dat zou betekenen dat je niet net zo'n ondraaglijke pijn voelt als ik. Als het toch het geval is, wens ik heel hard dat je snel beter wordt. Ik wens ook, nu je jezelf hebt toegelaten je hart te openen voor mij, dat je het in de toekomst opnieuw zal kunnen doen. Hopelijk vind je snel een nieuw meisje, met wie je gelukkig kan worden en dat je nooit zal moeten opgeven zoals je met mij hebt moeten doen. Het spijt me zo dat ik je zoveel pijn heb gedaan door verliefd op je te worden. (Ik weet dat je het haat wanneer ik lieg.) Het spijt me dat ik je zoveel pijn heb gedaan. De rest van de zin is gelogen. Als ik alles opnieuw kon doen, en ervoor kon kiezen je nooit te ontmoeten, zou ik toch niets van alles wat er tussen ons is gebeurd veranderen. Niet één moment. Ook al is het zo verschrikkelijk geëindigd, het was magisch de jouwe te kunnen zijn. En als je het me toelaat, zou ik graag altijd de jouwe willen blijven. Niemand anders zal mijn hart ooit bezitten, Harry. Ik heb het voorgoed aan jou geschonken. Bewaar het goed.
Ik hou van je, meer dan ik mogelijk kan beschrijven.
Je Lily

Een hele tijd was het doodstil, ook toen ik haar brief al drie keer had gelezen. Mijn stille tranen drupten op het blad. Ik verbrak de stilte pas toen ik mijn neus optrok; langzaam keek ik Maria aan. Meelevend liet ze haar bruine ogen over mijn gezicht flitsen.
Ik dacht na over haar woorden. Ik besefte heel goed dat ze gelijk had. Dat ik mijn mooie meisje enkel veilig zou kunnen houden als ik Marcus' grootste bedreiging - ik - volledig wegnam. Ik zou nooit bij haar kunnen zijn, dat wist ik. Wat was het nut dan me vast te klampen aan de ijdele hoop dat ik haar op een dag opnieuw zou kunnen hebben? Het was niet gezond voor mij, en al zeker niet voor haar.
Ik moest haar beschermen tegen de toorn van haar familie, en - ook al haatte ik de gedachte - toekomstige. Ze was nu al praktisch verloofd met de klootzak...
Na nog eens diep ademgehaald te hebben, knikte ik langzaam.
"Oké." mompelde ik met gebroken stem.
"Oké wat?" vroeg ze liefkozend. Ruw veegde ik mijn tranen weg.
"Ik verdwijn uit haar leven. Voorgoed." Haar wenkbrauwen schoten omhoog.
"Ik pak al mijn shit en ik vertrek. Weg uit Amerika." Ik hoorde mijn huisgenoten ontzette geluidjes maken, maar ik negeerde het en bleef een nu ontzette Maria aanstaren.
"Harry, dat is niet wat ik bedoe..."
"Ik kan hier niet blijven. Alles doet me denken aan haar. Als je echt wilt dat ik haar een kans om te overleven geef, dan moet ik weg. Het compleet afsluiten. Je weet heel goed dat het anders niet zal werken." gromde ik, evenzeer bedenkend dat ik de komende maanden onmogelijk in New York kon blijven nu Paco me zocht. Ze knikte langzaam, terwijl ze me bezorgd bestudeerde.
"Dus... Ik zweer dat ik haar zal vragen me los te laten. Voor haar eigen veiligheid." vervolgde ik in een verslagen snik.
"God, Harry." zuchtte ze. Ze strekte haar arm al naar me uit, maar ik deinsde hoofdschuddend achteruit.
"Op één voorwaarde." voegde ik eraan toe. Ze fronste en trok haar hand langzaam terug.
"Een voorwaarde?" Ik humde en veegde onder mijn neus.
"Ik moet Lily nog één keer kunnen zien. We hebben nooit afscheid kunnen nemen." mompelde ik kleintjes. Ontzet staarde ze me even aan, maar toen slaakte ze een diepe zucht. Haar mondhoeken krulden trillend omhoog.
"Goed." knikte ze toen, wat lucht naar buiten blazend.
"Goed, daar kan ik voor zorgen."

--
Haly reünie on the way!
Bedankt voor alle lieve reacties en kudo's! @CrazyUnicornLuf: Lily houdt Harry samen door haar liefde, zoals een paperweight bladeren samenhoudt. Hij voelt zich dus minder gebroken en verloren wanneer hij bij haar is! Dankjewel voor je vraag!
xxx

Reacties (7)

  • LeLouisx3

    Ik kon niet eens meer zeggen hoeveel ik vandaag al gesnoven had. Een paar bij Finn, daarna bij Zac, nu bij de bar...

    Finn is toch dood??:|

    1 jaar geleden
  • Smexy

    Oh en Harry is een fucking idiot en ik hoop dat hij zijn leven verbeterd als hij Amerika heeft verlaten

    1 jaar geleden
  • Smexy

    Dit is zo heartbreaking ):

    1 jaar geleden
  • CrazyUnicornLuf

    okee, bedankt voor thet antwoorden!
    en er komt toch nog wel een deel 2 hè?....
    het was een mooi stukje weer! <3

    1 jaar geleden
  • diligitis

    Omfg, ik wil meer!!! het is zo meeslepend

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen