Sorry dat het wat langer duurde voor een nieuw hoofdstuk ♡ヽ( ̄д ̄ ;\)

Dank jullie allemaal voor alle kudo’s/abo’s ♪

Het licht deed pijn aan mijn ogen toen ik die probeerde te openen. Eerst dacht ik dat ik dubbel zag, toen ik twee soortgelijke vlekken boven me zag hangen, maar toen herkende ik de twee zwartharige jongens als Tyler en Ten. Zo veel leken ze helemaal niet op elkaar, maar als alles wat je kon zien wat vage vlekken waren, kwamen ze toch wel wat overeen met dezelfde kleur haar en huid.
‘Oh mijn God, Leo je bent wakker.’, zuchtte Tyler. Ik knipperde een paar keer en kreunde zachtjes in pijn. Mijn achterhoofd voelde beurs en ik had hoofdpijn. Ook voelde mijn maag pijnlijk misselijk. ‘Hoe lang ben ik weg geweest?’, gromde ik terwijl ik overeind krabbelde. ‘Maar een minuutje of zo, godzijdank.’, zuchtte Ten.
‘Wat gebeurde er?’, vroeg Tyler terwijl hij mijn rug ondersteunde zodat ik niet weer om zou vallen. ‘Weet ik niet, ik was gewoon aan het trainen en opeens werd alles duizelig en zwart.’ ‘Waar kwam het door? Had je wel genoeg water op? Genoeg eten?’ Ik vermeed Tens blik schuldbewust en mompelde: ‘Hmm, misschien had ik toch wel iets meer kunnen eten...’ ‘Wanneer is de laatste keer dat je gegeten hebt?’ Ik dacht even na. ‘Ik denk gisterenmiddag.’ Beide jongens schrokken. ‘Leo! Dat is meer dan 24 uur geleden! Waarom eet je zo weinig?’, zei Ten geschrokken. ‘Het was niet mijn idee.’ ‘Van wie wel dan?’ Ik draaide mijn hoofd weg en mompelde: ‘Barker. Maar hij zal daar wel zijn redenen voor hebben!’ ‘Geen een baas heeft een reden om zijn artiesten te laten verhongeren! Hoe lang speelt dit al?’ Ik haalde mijn hand door mijn haar. ‘Niet heel lang hoor. Een paar dagen nog maar.’ Tyler snoof kwaad. ‘Ik denk dat het tijd is dat wij even een hartig woordje met Barker gaan spreken.’ Ten knikte instemmend. Ik zweeg alleen maar, niet goed wetend wat ik kon zeggen. ‘Mag ik... Mag ik vanavond nog optreden?’ ‘Ben je gek geworden?! Natuurlijk niet!’ De paniek kroop langzaam op in mijn lichaam.
‘Maar ik moet!’, piepte ik, en probeerde op te staan. Meteen drukte Tyler me weer tegen de grond. ‘Uitrusten, dat is wat jij moet.’ ‘Ik heb geen rust nodig! Ik kan jullie toch niet zomaar in de steek laten?’ ‘Leo’ Ten pakte me stevig bij de schouder en keek me dwingend in de ogen. ‘Jij laat niemand in de steek, volgende week kun je gewoon weer optreden. Maar als je nu gaat optreden, breng je jezelf alleen maar in gevaar. Als je wilt dat de show goed gaat, doe je niet mee. Wat nou als je ergens in de lucht hangt en alles opeens weer zwart wordt, en je al die meters naar beneden pleurt? Straks breek je je nek!’
Ik sloeg mijn armen over elkaar en draaide koppig mijn hoofd weg. ‘Goed dan.’
‘Kom op, we brengen je naar je wagen.’ Ik fronste verontwaardigd. ‘Ik kan best zelf lopen hoor.’, zei ik gepikeerd. Ik wist dat ik kinderachtig en irritant aan het doen was, maar ik wou gewoon niet behandeld worden alsof er iets mis met me was. Ik schaamde me.
‘Barker zal we woedend zijn.’, bromde ik, nog steeds op de grond. ‘Jemig Leo, Barker heeft geen een reden om boos te zijn op jou, eerder omgekeerd. Het is zijn eigen schuld, had hij je maar niet zo moeten behandelen. Nu mist hij deze avond een acrobaat, pech gehad.’ Misschien had Ten gelijk... Ik probeerde op te staan, maar werd meteen weer duizelig en misselijk toen ik eenmaal op mijn benen stond. Bijna had ik weer het gevoel dat ik flauw zou vallen, maar gelukkig ving Tyler me op en ondersteunde me. ‘We brengen je naar je wagen. Ga op bed liggen, en wacht daar. Wij gaan eten en water voor je halen.’ ‘Ik wil niet eten, ik ben kotsmisselijk.’, kreunde ik. ‘Van de honger. Geloof me, als je wat eet voel je je weer meteen beter.’ ‘Oké dan.’ Ik liet mezelf door Ten en Tyler naar mijn woonwagen slepen en me op bed leggen. Emily was ook in de wagen en Tyler vertelde haar niet-zo-rustig wat er gebeurd was. Hij leek echt kwaad op Barker. Ten was eten aan het halen. Wanneer hij terug kwam, zouden ze met Barker gaan praten. Terwijl dat alles gebeurde, lag ik als een opgekruld hoopje ellende op het onderste bed. Ik voelde me zo stom omdat ik die avond niet mee kon doen, en juist omdat ik me om zoiets stom voelde, en wist dat ik me aanstelde, voelde ik me alleen nog maar stommer. Jemig, ik gedroeg me echt als een kleuter.
Op het moment dat ik besloot geen irritante kleuter meer te zijn en languit wou gaan liggen, voelde ik weer een vlaag van misselijkheid en had ik even het gevoel dat ik over zou gaan geven. ‘Gaat het, Leo?’, vroeg Tyler bezorgd. ‘Prima. Alleen een beetje misselijk.’, gromde ik. ‘En met je enkel?’ ‘Redelijk goed.’ De hitte hielp ook niet heel erg met me beter te laten voelen; het versterkte de duizeling alleen maar.
‘Sorry dat het zo lang duurde, jongens!’, pufte Ten toen hij zowat de deur door brak. ‘Er was geen eten meer in de woontent dus moest ik aan de artiesten gaan vragen of zij ergens nog eten hadden. Gelukkig waren Brian en Kenny net buiten met de paarden en had Kenny een pakje crackers en Brian had zelfs een plak cake.’ ‘Ik denk dat wij hier ergens nog wat fruit en eieren hebben.’, zei Emily. ‘Jongens, jullie moeten hem nu niet helemaal vol gaan proppen.’ Tyler klakte afkeurend zijn tong. ‘Zijn lichaam moet ook weer een beetje gewend raken aan het eten. Geef hem eerst die crackers maar.’ Ik duwde mezelf rechtop en pakte het eten aan. Voorzichtig knabbelde ik er aan. Eerst dacht ik even dat ik het uit zou kotsen, maar tot mijn opluchting ging de misselijkheid juist weg nadat ik wat at. ‘Emily, blijf jij hier bij Leo? Ten en ik moeten eens even onze baas gaan aanspreken.’ Emily knikte en zei: ‘Natuurlijk.’

‘Wat een klootzak!’ Ik was bijna in slaap gevallen maar werd weer wakker door Tens verontwaardigd geschreeuw. Gauw keken Emily en ik op naar de twee uit het veld geslagen jongens die onze woonwagen binnen kwamen rennen. ‘Wat is er gebeurd?’, vroeg Emily geschrokken. ‘Ga zitten.’, zei ik gauw, en ik wees ze de bank aan. ‘Nou eerst spraken wij hem dus heel beleefd aan, over wat hij heeft geflikt.-‘ ‘En toen zei hij dat wij onszelf er gewoon buiten moeten houden en dat hij prima weet wat hij aan het doen is! Daarna begon hij te mompelen over schulden en het beste uit artiesten halen als we nog klanten willen. Sorry hoor, maar Leo verhongeren gaat ons echt niet aan klanten helpen! Wat is dit nou weer voor onzin!?’ ‘Ik denk dat hij bedoelt dat hij wilt dat onze artiesten er zo aantrekkelijk uit zien.’, zei Emily wijs tegen haar vriendje. Voordat de jongens weer door haar heen konden gaan schreeuwen zei ze gauw: ‘Maar ik ben er ook niet mee eens met wat hij doet hoor! En Leo ziet er prima uit zo. Hij is niet dik, gewoon gespierd.’ Ik grijnsde een beetje gevleid.
‘Hoe gaat het, Leo?’ ‘Het gaat prima. Kan ik nog optreden dan?’ Ik stopte mijn vingers in mijn oren voordat iedereen in de wagen keihard ‘nee!’ riep.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen