Foto bij 051  Flashes of History

Emma Lewis pov.

Met een diepe zucht trok ik mijn mantel steviger rond mijn schouders, terwijl ik mijn schouders wat optrok richting mijn oren. Het waaide enorm in de uilenvleugel, maar ik moest een brief verzenden. Echter toen ik hier eenmaal was aangekomen, overspoelde mijn gedachte me en zat ik nu op het randje van de uilenvleugel, de brief nog in mijn hand en een diepe frons op mijn gezicht.
Om me heen vlogen de uilen heen en weer en nieuwsgierig keken ze me aan. De brief die ik geschreven had was bedoeld voor Christie. Ik had haar gevraagd of we eerdaags weer konden afspreken, omdat ik over iets wilde praten. Het ging over Severus en over de spreuk die me geraakt had. Echter wist zij niets af van Severus, maar wist ze wel af van dat er iemand was.
Ik zuchtte diep en liet mijn hoofd tegen de stenen muur achter me leunen. De kus die we gedeeld hadden zat nog altijd vers in mijn hoofd. Als ik eraan terugdacht voelde ik het gekriebel in mijn buik weer omhoogkomen en beet glimlachend op mijn lip. Ik voelde me weer helemaal opnieuw een verliefde tiener, maar toen ik terugdacht aan zijn reactie er na, voelde het als of ik in mijn maag werd geslagen. Er was een soort klik tussen ons, het voelde gewoon juist.
In middels was het alweer twee dagen geleden, maar hij leek spoorloos te zijn verdwenen. Mijn glimlach gleed van mijn gezicht af toen ik me herinnerde dat hij vlug de kus had onderbroken en het lokaal verlaten had. Hij leek boos te zijn en in paniek en ik wist niet wat ik fout gedaan had. Ik maakte me er daarom wel zorgen over. Een naar gevoel vulde mijn borstkas elke keer als ik aan zijn reactie dacht.
Ik bleef nog even zitten waar ik zat voor een korte tijd, terwijl ik alle nare gedachtes uit mijn hoofd probeerde te filteren. Snel had ik de brief aan een uil gegeven en hem op weg gestuurd. Ik hoopte snel op een reactie van Christie, want ik moest dringend de druk van mijn borst af krijgen.

Zoals verwacht had Christie snel gereageerd, bijna meteen en we hadden afgesproken in de three broomsticks om daar wat te drinken, terwijl we het over mijn problemen hadden. In de verte zag ik het café al en het straalde een warm licht uit. Het was avond, het diner was zojuist geweest, maar ook hier was Severus niet naar toe gegaan. Hij ontliep me, ik wist het zeker.
Ik zuchtte gefrustreerd, waarna ik zoekend door het raam van de three broomsticks keek. Het was redelijk rustig, zoals ik al verwacht had. Christie zat achterin, haar mobieltje in haar handen terwijl ze grijnzend ernaar staarde. Vlug drukte ik de deur open en er klonk een belletje, het teken dat iemand was binnen gekomen. Christie keek op van haar telefoon en gaf me een brede glimlach, waarna ze opstond en naar me toe liep. Kort omhelsde we elkaar, waarna ik mijn jas over de rand van de stoel neer legde en plaats nam.
'Wat zat jij naar je telefoon te grijnzen?' vroeg ik en ze haalde onschuldig, maar grijnzend haar schouders op.
'Een jongen, niks serieus,' zei ze en ze stopte haar mobieltje weg in haar zak. Ik vernauwde mijn ogen en keek haar nadenkend aan, maar ik besloot het erbij te laten. Ze zal vanzelf naar me toekomen en het vertellen, dat deed ze altijd.
'Hoe dan ook, we waren hier voor wat anders. Heb je nog nieuws over wat er met je aan de hand is?' vroeg ze en ik fronste, terwijl ik naar mijn rechteroog wees. Mijn oog was nog steeds gedeeltelijk groen gekleurd en ik wist niet hoe ik het weg moest krijgen. Ik had zo het idee dat de potion die Severus me gegeven had hiervoor gezorgd had. Telkens als ik iemand gedachtes zag kleurde het ook groen, maar het verdween daarna vaak weer. Nu niet meer.
'Kijk eens goed,' zei ik en ze boog fronsend naar voren. Haar ogen vergrote en met een vreemd gezicht leunde ze weer naar achteren in haar stoel, terwijl ze me goed bekeek.
'Hoe komt dat?' vroeg ze en ik haalde mijn schouders op.
'Dit is een effect van wat er mis met me is. Severus en Albus weten ervan af, ze helpen me er mee. Volgens hun komt dit door de spreuk die me geraakt heeft bij de Quidditch World Cup, maar ze hebben geen idee wat het moest zijn dat me geraakt had. Eerst dachten ze iets van een killingcurse die fout was gegaan, maar daarvan is de kans heel erg klein, het-' zei ik en Christie haar gezicht vertrok. Ze bracht haar hand naar haar lippen toe en keek me met grote ogen aan.
'De killingcurse?' vroeg ze ongelovig en ik humde, terwijl ik ongemakkelijk mijn handen aan mijn broek afveegde. 'Emma... Dit is wel heel erg heftig,' zei ze.
'Ik weet het niet, eerlijk gezegd. Ze hebben geen idee wat er gaat gebeuren en wat voor effecten het zal hebben op me in de toekomst,' zei ik en ze keek me stil aan, nog steeds verbaast.
'Ze? Je bedoelt Snape en Dumbledore?' vroeg ze en ik knikte. 'Snape helpt je?' vroeg ze met opgetrokken wenkbrauwen en ik lachte zacht. Christie had volgens mij niet zo'n goede mening over Severus, wat ik enig sinds kon begrijpen. Ze had hem nooit gezien zoals ik hem had gezien.
'Hij heeft zo zijn goede dagen,' zei ik met een korte grijns en frummelde aan de menukaart, terwijl ik mijn keel schraapte. Ik wilde het onderwerp veranderen. Christie wist niet af van mijn gevoelens voor hem en ik was er niet klaar voor om het haar te vertellen. Ik had geen idee hoe ze zou reageren. Ze wist dat er iemand was waar ik gevoelens voor had, maar niet wie. Soms was het beter om Christie en haar nieuwsgierige aard erbuiten te houden.
'Hoe dan ook, ik heb dorst,' zei ik en draaide fronsend de geplastificeerde kaart om.
'Ik ook,' zei ze en ze pakte de andere kaart. Na een tijdje was zij eruit gekomen, terwijl ik nog vragend naar de drankjes keek. Grotendeels was met alcohol, maar ik had er geen trek in. Ze stak haar hand op en meteen kwam madame Rosmerta meteen met een grote glimlach op ons afgelopen.
'Wat kan ik voor jullie dames inschenken?' vroeg ze en voor ik was kon zeggen, schoot Christie ervoor.
'Twee glazen rode wijn alsjeblieft,' zei ze met een grijns en verontwaardigd keek ik haar aan. Onder tafel door gaf ik haar een trap met mijn voet en lachend haalde ze haar schouders op.
'Kom voor elkaar,' zei Rosmerta en ze liep weer terug naar de bar toe.
'Christie, ik moet morgen werken!' zei ik, maar hield mijn stem laag. Lachend sloeg ze haar hand voor haar mond en keek me onschuldig aan.
'Dus? Ik ook, ik kan er niks aan doen dat jij al bijna knock-out gaat na twee glazen wijn! Lichtgewicht,' spotte ze en grinnikend keek ze me aan. Ik zuchtte diep en schudde mijn hoofd.
'Ik kan er niks aan doen oké, sommige mensen kunnen nou eenmaal niet een heel krat leegdrinken, in tegenstelling tot jou,' zei ik. Twee glazen rode wijn kwamen onze kant op gevlogen en met samengeknepen ogen keek ik ernaar. Elk jaar dacht ik weer dat ik vanzelf een grotere tolerantie voor alcohol zou opbouwen, maar zoals ik bij het Yule Ball gemerkt had laatst, kan ik er nog steeds niet tegen. Ik was nou eenmaal sneller aangeschoten dan andere en ik hield ook niet super veel van alcohol daarom, maar Christie leek dit altijd een leuk iets te vinden om me mee te pesten.
'Proost!' zei ze en hield haar glas omhoog in de lucht, wachtend tot ik hetzelfde zou doen. Ik schudde mijn hoofd lachend, maar tikte toch voorzichtig de rand van het wijnglas tegen die van haar aan.
'Proost,' zei ik en met een grijns nam ze een slok.


Bedankt voor alle reacties op het vorige hoofdstuk!(flower)

Reacties (2)

  • GossipGirl21

    Mooi geschreven

    3 maanden geleden
  • VampireMouse

    Verder ❤️❤️❤️❤️😊
    Kort maar krachtig ben aan 't werk Haha
    X

    5 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen