Hierna komt nog één hoofdstuk om het helemaal af te sluiten, waarschijnlijk over een paar dagen, zodat ik dit heb afgerond voordat ik weer aan mijn studie begin (help, het voelt alsof de vakantie pas net begonnen is). Hope you like this one (: Also, ik vond Nialls cover van Scared to be lonely zo goed dat ik bijna moest huilen toen ik het voor het eerst hoorde, dus ik heb deze meegenomen in de hoofdstuktitel. Dus dat.

Niall en ik, onze ogen gesloten en onze betraande gezichten zo dicht bij elkaar als maar kon. En terwijl mijn eigen verbijstering langzaam tot me doordrong, maakte ik mezelf los van Nialls zoen. 'Why did you kiss me?' vroeg ik verwonderd.
Niall was even stil, voordat hij fluisterend antwoorde: 'Because I felt like it.'
En ik, me volledig beseffend dat dat zo ongeveer precies was wat ik tegen hem had gezegd de eerste keer dat we gezoend hadden, reageerde daarop met: 'Are you fucking kidding me?'
Niall begon te lachen en voor ik het wist lachte ik mee, zonder dat ik daar iets aan kon doen. 'I don't know, Jay, sometimes I don't really know why I do stuff. I- I guess I just wanted to know if it was still there, you know, that spark that we always had.'
'And?' vroeg ik, waarbij waarschijnlijk enige frustratie in mijn stem doorklonk, hoewel ik het antwoord al wist. Misschien juist omdat ik het antwoord al wist.
Niall glimlachte. 'I think you already know the answer to that,' zei hij, terwijl hij zijn schouders ophaalde. 'Don't tell me you didn't feel it too. It's you and me, Jay. It's us.'

'I don't want to say goodbye yet,' sprak Niall, eenmaal terug aangekomen bij mijn fiets, terwijl hij diep in mijn ogen keek.
'Then don't,' mompelde ik zachtjes, want ik wilde ook niet dat hij nu wegging. Niall had gelijk gehad toen hij de woorden 'it's us' uitsprak. We waren oude geliefden, er was geschiedenis en de ijzersterke aantrekkingskracht die er al vanaf het allereerste moment tussen ons geweest was - misschien zou daar altijd wel iets van overblijven.
'I mean, I just don't wanna go to some hotel and lie in bed and think: I wonder what Jay is doing right now, in just a few hours time. It doesn't seem right,' verzuchtte hij.
'Then don't,' fluisterde ik opnieuw. Onze hoofden waren inmiddels zo dichtbij gekomen dat ik dacht dat we weer gingen kussen, maar geen van ons nam het initiatief. In plaats daarvan staarden we in elkaars ogen en misschien voelde dit even als de beste bijna-zoen die ik ooit had gehad.
Dit keer luisterde hij naar mijn woorden.

'Sssshhh,' zei ik, terwijl ik mijn vinger op Nialls lip legde en zelf mijn lachen probeerde in te houden. Ik hoopte vurig dat ik niet een van mijn huisgenoten tegen zou komen, of dat ze zouden merken dat ik een jongen meenam naar mijn kamer, omdat ze sowieso vragen zouden hebben, en omdat ik het beeld dat ze van me hadden niet wilde besmeuren. Ik was niet het soort meisje dat giechelend zomaar jongens meesleepte naar haar kamer, maar dit was niet zomaar een jongen. Dit was Niall.
Zijn vingers waren tussen de mijne gevlochten terwijl we de trappen op liepen, zoals ze dat vroeger geweest waren, en ik snakte om even weer alles te voelen wat ik ooit gevoeld had. Eenmaal aangekomen bij mijn kamer sloot ik zachtjes de deur achter ons. Ik trok mijn jas uit die ik over een stoel gooide en smeet vervolgens mijn blazer erachteraan. We keken elkaar voor een moment even starend aan, voordat we elkaar weer zoenden, en zoenden, en zoenden. Mijn trillerige vingers begonnen met het losknopen van Nialls overhemd, toen Niall me stopte, me zachtjes van zich af duwde en even de afstand tussen ons vergrootte.
'Jay,' sprak hij, 'what we're doing right now - are you sure it's a good idea?'
Ik lachte even schamper. 'I'm actually pretty sure it's not a good idea.' We hadden allebei de verkeerde redenen voor doen waar we nu mee bezig waren. We wilden voelen wat we vroeger gevoeld hadden. We wilden misschien wel weten of dat er nog steeds was. We wilden terugzijn bij ons, weer zijn wie we als achttien- en negentienjarige waren. Of misschien wilden we gewoon niet alleen zijn, waren we bang voor eenzaamheid. Misschien hadden we na vandaag zelfs wel de hoop gekregen dat we toch samen moesten zijn, ook al wisten we beiden dat dat waarschijnlijk niet zou werken, net zoals dat het eerder niet gedaan had. 'But I still want to,' zei ik toen. Soms moest je keuzes maken waarvan je wist dat het niet de juiste keuzes waren. Misschien zou het uiteindelijk alleen maar meer pijn doen, maar soms wilde je het gewoon voelen, en dan hoorde de pijn daar misschien wel gewoon bij. Misschien zou er ook wel helemaal geen pijn zijn. Ik wist helemaal niet wat ik dacht, of wat ik hoorde te denken, alleen maar dat ik zo dicht bij Niall wilde zijn dat het voelde alsof we één waren.
Niall knikte en een moment later hield hij me weer vast alsof hij maar op zoek was naar iets om aan vast te houden, en kuste hij me alsof hij dat nodig had om maar te kunnen ademen. Ik kende dat gevoel.

Reacties (1)

  • LarryNiam

    Ze zijn zo schattig samen<3

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen