★      ★      ★

______________________________________________________________________________________________________

      De wind streelde teder mijn wangen – als een soort afscheidskus. Mijn lange haren werden meegevoerd in het spel wat hij ermee speelde. Een spel zonder einde. Eeuwenoud.
      Echter zou hij zijn vat op mij niet kunnen behouden. Zoals mijn moeder dit niet had kunnen doen. En de hele rits psychologen die volgden. Ik werd gezien als ‘niet meer te redden’. Het stempeltje ‘depressief’ had nog nooit zo hard op mijn borst gedrukt. De teleurstellende blikken achtervolgde me zelfs in mijn dromen.
      Vandaar dat ik de duisternis in mij naar de achtergrond verbande. Dat ik glimlachte wanneer vanbinnen een levensvoorraad aan tranen en angstgevoelens zich ophoopte. Ik spinde een web van leugens die steeds strakker om mijn hals kwam te zitten. Als een strop. Een strop waarvan ik mezelf zou kunnen bevrijden.
      Ik was één stap verwijderd van mijn verlossing. De golven bulderden tegen de bakstenen brug. Bij hen was de wind minder zachtaardig. Het spel wat hij met hen speelde was met het mes op tafel. Ruw en hardhandig. Ik omklemde de lantaarnpaal nog strakker zodat mijn knokkels wit begonnen te zien. Het zwakke schijnsel was sterk genoeg om mijn schaduw op de grond te projecteren.
      De schaduw leek meer op de schim die ik nu was dan herinnering aan mijn oude zelf die mijn moeder wilde zien. Na het vertrek van mijn vader sloot ze zich op en kooide ze haar gedachte voor de rest van de buitenwereld. Zelfs voor mij en mijn jongere zusje. Het maakte me geen barst uit dat ze haar perfecte façade rondom mij niet wilde laten vallen, maar het feit dat Yelina er ook het dupe van werd, liet een oud vuur opvlammen waarvan ik dacht dat ik deze allang verloren had. Na het vertrek van mijn zusje heb ik dat vuur ook nooit meer teruggevonden.
      Mijn hart klopte in mijn keel. Een scherpe adrenalinestoot gierde door mijn aderen. Maakte me alerter. Probeerde me over te halen mijn beslissing te herzien. Mijn kansen te keren. Tevergeefs. Het besluit was al genomen voordat ik doelbewuste stappen had ondernomen. Stappen om de bouwstenen die mijn moeder met haar leugens voor mij had gecreëerd te breken.

“Nikita. NIKITA!” Ik keek recht in twee vrolijke groene ogen en haar lach waardoor haar scheve tanden zichtbaar werden, straalde me toe. “Waarom huil je?” vroeg Yelina me bezorgd terwijl ze haar lichaampje tegen me aan vleide. Haar zachte krullenbos kriebelde in mijn nek, maar ik zei er niets van. Ik sloeg mijn armen stevig om haar heen – mijn laatste reddingsboei.
      “Ik huil niet, soepkip.” Mijn stem bibberde. Mijn ademhaling haperde. Mijn zusje blikte omhoog vanuit het veilige kuiltje in mijn hals. In haar ogen was twijfel te lezen. Ze twijfelde aan de echtheid van mijn woorden. En het deed haar zeer om dit te doen – zelfs wanneer het overduidelijk was gezien mijn dikke ogen en rode neus.
      “Ik blijf bij je,” mompelde ze uiteindelijk binnensmonds, waarna ze haar mollige armpjes nog steviger om me heen sloeg. En ik geloofde haar. Haar twinkelende ogen. Haar onwankelbare liefde tegenover haar oudere zus. En mijn geloof in haar was mijn eerste fout.


      Ik knipperde fel om de herinnering te verjagen uit mijn gedachten. Echter drong hij zich aan me op. Gaf hij me geen kans om het onontkoombare te ontkomen.
      De herinnering liet de pijn opnieuw oplaaien in mijn borst. De gedachte aan hoe mijn zusje van haar licht werd beroofd, was te veel voor me. De sluizen gingen open en de pijn die ik te lang onderdrukt had, kwam er met meer kracht uit dan ik aankon. Ik schreeuwde. Huilde. Overstuur zakte ik door mijn benen en het enige wat er nog voor zorgde dat ik niet in het luchtledige viel, was de lantaarnpaal. De Dood had zijn klauwen in haar geslagen en ik had niets kunnen doen om haar te beschermen.
      Mijn moeder en ik konden het over één ding eens zijn: het einde van Yelina was mijn schuld. Haar bloed kleefde aan mijn handen. Het feit dat de hersentumor nooit mijn schuld had kunnen zijn, lieten we voor het gemak achterwege. En zo begonnen de leugens zich op te stapelen. Wanneer mijn vader vertrok, werd de strop nog harder aangetrokken. Uiteindelijk kende ik het verschil tussen waarheid en leugen niet meer. Ik zag een grijs gebied. En zelfs deze was wazig.
      Happend naar lucht probeerde ik mijn hoofd weer helder te krijgen die op ontploffen leek te staan door de druk van mijn plotselinge uitbarsting. Ik masseerde mijn slapen en voelde mijn hartslag. Nogmaals keek ik naar beneden – liet de wind me heen en weer wiegen. Ook hij verlangde naar mijn val.
      Waarom treuzelde ik? Mijn zusje verdiende vergelding. Mijn moeder verdiende rust. En ik verdiende het om te branden in de hel voor alles wat ik gedaan had. Ik verdiende het om geen rust te vinden en eeuwig rond te dolen in de rivier. Mijn vingers waren nat van het zweet en het vasthouden van de lantaarnpaal werd steeds moeilijker. De omstandigheden leken de keuze te maken voor me. Het enige wat ik hoefde te doen was mij laten meesleuren. Ontsnappen aan het web van leugens waar ik in verstrikt was geraakt.
      “Ik ga slapen,” begon mijn stem met het liedje wat Yelina en ik altijd voor elkaar zongen voordat we naar bed gingen. Mijn stem klonk schor door het schreeuwen en trilde ongecontroleerd door de ingehouden emotie om de lyrics af te maken. “Ik ben moe. Ik ga naar mijn bedje toe.” Steeds harder en trefzekerder weerklonken te woorden en vulde mijn hart met de warmte die mijn zusje had meegenomen. “Lieve Heer, houdt u vannacht over mijn allerliefste zusje met de mooiste twinkelende ogen. Een meisje die anderen voor haarzelf plaatste. Een meisje die met haar elfjarige leeftijd al de zon liet glimlachen totdat hij haar de rug toekeerde, trouw de wacht.”
      Ik sloeg mijn armen over elkaar en wiegde heen en weer op de slotakkoorden van het liedje, waarna ik de paal losliet – ieder spoor van twijfel verdampte in de mist. “A-ha-men.”


Reacties (3)

  • Necessity

    Au. Dit doet gewoon echt pijn. Echt super mooi geschreven!

    2 jaar geleden
    • Jayus

      Dank je wel, lieve schat! <3

      2 jaar geleden
  • IrisThePiris

    Omg, schrijf gauw verder... Wat mooiii

    2 jaar geleden
  • Ravenmeisje

    Heftig, maar heel erg mooi

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen