Al heel lang inspireert de liefde songteksten, gedichten en verhalen. Hieruit komen een heleboel quotes naar voren, in context en uit context.

Opdracht: Schrijf een verhaal gebaseerd op een quote (eventueel delen van een zin) uit een liedje. Je quote mag niet letterlijk terugkomen in je verhaal. Niet in het engels, niet vertaald naar het nederlands, of welke taal dan ook.
Perspectief: Hij/zij
Tijd: Verleden tijd
Minimum aantal woorden: 700
Maximum aantal woorden: 1500

Zin: See me crawling on the floor.

Het was drie uur 's middags op een zaterdag en Cameron was druk aan het werk. Na jaren van hard werken als zakenman en vooral van netwerken stond zijn telefoon vol met nummers waar hij niks meer aan had. Het werd tijd om ze eens op te gaan ruimen. Van sommige namen wist hij niet eens meer wie het waren.
      Uiteraard kon hij niet iedereen wissen. Hij had nog zoveel deals die hij nog wilde sluiten en hij had nog zoveel gunsten te goed. Mensen mochten hem en deden hem beloftes die ze wel moesten nakomen. Er was een reden dat hij zo succesvol was. Daarnaast waren er natuurlijk nog de nummers van de mensen die hoopten hem te kunnen verleiden, met wie hij een leuke nacht had beleefd. 'Ja, ik bel je nog.' De keren dat hij daadwerkelijk dat gedaan had, waren op één hand te tellen.
      Laurens. Delete Lesley. Delete. Loraine. Zij kon blijven. Lucas <3.
      Cameron staarde naar de telefoon in zijn handen, waar onverbiddelijk zijn naam stond, met een hartje dat uit een andere tijd leek te komen. Het was een naam die hij zorgvuldig had vermeden de afgelopen drie jaar. Het was te pijnlijk om aan hem te denken, maar nu hij de naam zag staan, kwamen alle herinneringen terug. Hij wilde het niet. Hij wilde zich niet herinneren hoe Lucas' lach had geklonken, waar alle sproeten hadden gezeten die hij blindelings had kunnen vinden en hoe blauw zijn ogen waren. Het was drie jaar sinds ze elkaar voor het laatst gesproken hadden. Drie jaar. Hij wilde Lucas gewoon vergeten. Was dat niet de reden dat Laurens en Lesley in de eerste plaats in zijn telefoon hadden gestaan?
      Met trillende vingers drukte hij op delete en hij legde de telefoon naast zich neer. Het viel hem te zwaar. Het was een te grote stap die hij gezet had. Hij wilde het nummer niet verwijderen, maar had geen keuze gehad. Hij moest. Het was alleen niet alleen het nummer wat hij nu verwijderd had, maar ook de laatste hoop dat het ooit goed zou komen tussen ze.
      "Hallo?" klonk het uit zijn telefoon.
      Langzaam bracht Cameron de telefoon naar zijn oor. "Hoi?"
      "Cam?" De stem was te bekend, net zoals de bijnaam. "Waarom bel je?"
      "Lucas. Ik, ehm..." Hoe vertelde je dat je niet had willen bellen? Dat je alleen het verkeerde knopje te pakken had? Camerons mond was ineens kurkdroog. "Ehm, hoe- hoe is het met je?"
      Stilte.
      "Ehm, goed hoor. Met jou?" Het ware lege woorden voor Cameron. In zijn hoofd was het een grote chaos en tussen alle 'shitshitshit wat doe ik nu?' was geen plaats voor het vormen van daadwerkelijke antwoorden.
      "Waarom?" zei hij daarom ook, in plaats van het sociaal wenselijke antwoord dat het goed met hem ging. Heel even was het stil, maar nu hij begonnen was, kon hij beter doorpraten. "Ik herinner me geen ruzie, geen reden," fluisterde hij. Er was een brok in zijn keel ontstaan die het praten lastig maakte. "Wat is er gebeurd? Waarom zijn we uit elkaar gegaan?"
      Cameron kon de klok de seconden hoor wegtikken. Heel even dacht hij dat Lucas had opgehangen. Hijzelf was opgestaan en liep nu zenuwachtige rondjes door de kamer. Dat was een tik die hij altijd al had gehad. Lucas had hem er altijd mee uitgelachen.
      Uiteindelijk kwam er toch een antwoord. "Omdat er geen andere keuze was. We- We waren niet goed voor elkaar. We maakten elkaar kapot." Zijn stem was niet meer dan een fluistering en Cameron moest moeite doen hem te verstaan. "Ik moest wel weg. Ik kon je niet kapot maken."
      Cameron schudde zijn hoofd, al kon Lucas het niet zien. Hij stopte met lopen en leunde met zijn voorhoofd tegen de koele deur. Hij moest zijn gedachten ordenen, zich beheersen. Hij had de pijn al drie jaar verdrongen. Dan kon hij dat nu ook.
      "Je maakte me niet kapot door er te zijn," zei hij zo kalm als hij kon. Zijn stem sloeg over. Zelfs nu kon hij nog niet verborgen houden hoe hij zich voelde. "Ik had je nodig." Het was een leugen. Lucas had hem wel kapot gemaakt, net zoals hij Lucas had gesloopt. Hij had het alleen niet willen inzien. Er waren geen ruzies geweest, maar misschien was dat ook wel het probleem geweest. Beide mannen hadden hun emoties opgekropt tot de bom gebarsten was. Ze waren beiden​ een eigen pad gegaan en niemand had gevochten om elkaar terug te vinden. Ze hadden slechts toegekeken hoe ze elkaar waren verloren. "Heck, ik heb je nodig."
      "Ik- Ik ben getrouwd." De woorden hadden niet ongelukkiger uitgesproken kunnen worden, noch ongelukkiger kunnen worden getimed. Ze waren haast onverstaanbaar. Toch ontnamen ze Cameron het laatste beetje lucht dat hij nog had. Lucas was getrouwd. Hij was voorgoed buiten zijn bereik.
      "Ben je nu gelukkig?"
      "Ik-"
      "Nou? BEN JE NU GELUKKIG?" Cameron schreeuwde de laatste woorden. Met zijn vrije hand gaf hij de deur een flinke dreun. Het enige wat hij eraan overhield was een zere hand. Hij draaide zich zonder het echt te beseffen om en liet zich langs de deur naar beneden glijden. Zijn ademhaling ging hijgend en stille tranen stroomden over zijn wangen. Met één arm omhelsde hij zijn benen. Zijn voorhoofd rustte op zijn opgetrokken knieën.
      Hij wilde dat hij gewoon kon verdwijnen. Dat hij de tijd terug kon draaien en dit telefoontje volledig kon vergeten. Het was te pijnlijk. Het voelde alsof zijn hart in stukken gescheurd werd en zijn poging om niet uit elkaar te vallen alles alleen maar erger maakte.
      "Ik heb geprobeerd verder te gaan, echt waar," fluisterde Cameron. Zijn stem werd verstikt door de tranen. Van de andere kant kwam geen reactie. "Ik heb het geprobeerd, maar ze hadden allemaal jouw lach niet, maakten niet jouw grappen. Ze waren jou niet." Nu hij eenmaal begonnen was met praten, kon hij niet meer stoppen. Alle woorden die al jaren onuitgesproken waren gebleven kwamen eruit. "Je zei dat je er altijd voor me zou zijn als het moeilijk zou worden. Waar was je dan? Waarom was je er niet?"
      "Kunnen we elkaar nog eens zien? Alsjeblieft?" Het was een zachte smeekbede. Cameron kon de tranen in Lucas' stem horen. Hij schudde zijn hoofd.
      "Ik kan het niet aan," fluisterde hij. In een boos gebaar veegde hij de tranen van zijn wangen, maar het had weinig zin. Ze bleven komen. "Jij bent getrouwd en ik- ik-" De snikken maakten het haast onmogelijk om verder te praten. Zijn schouders schokten en Cameron kon het niet meer inhouden. Het duurde even voor hij verder kon praten. "Ik ben alleen zonder iemand die van me houdt."
      "Ik houd van je."
      "Maar meer van de ander."
      Er kwam geen antwoord.
      "Wat kan ik voor je doen?" klonk het uiteindelijk. "Hoe kan ik je helpen? Hoe kan ik het makkelijker voor je maken?"
      "Ik denk- ik denk dat het beter is om elkaar niet meer te spreken." Elk woord voelde als een messteek voor Cameron.
      "Weet je dat zeker?"
      "Ja." Nee. "Ga, alsjeblieft. Ga."
      "Het gaat je goed dan, Cam." Cameron kon niet antwoorden. Hij had zijn mond wel geopend, maar er kwam geen geluid uit. Het was alsof zijn stem spontaan verdwenen was, tot hij uiteindelijk de zachte klik hoorde die hem vertelde dat Lucas het contact had verbroken. Hij was weer helemaal alleen.
      "Blijf."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen