Foto bij O12

Opgelucht haalde ik diep adem in Harry’s auto. De menigte gaf me ruimte om weg te rijden. Hoe vaak mijn hoofd op de foto was gezet, wist ik niet. Dat ik vocht tegen de tranen, merkte ik zelfs aan mijn trillende handen. Vliegensvlug reed ik terug naar Harry’s villa, die ik wist te vinden dankzij de ingebouwde navigatie. Trillend zette ik de auto op de juiste parkeerplek. Het dichtslaande portier echode na in de verlaten garage. Harry's zonnebril haalde ik ruw van mijn ogen af. Tranen begonnen te stromen, onherroepelijk. Ik rende de trappen op om op de bank ineen te storten. Ik liet de tranen toe, maar niet langer dan vijf minuten. Verslagen baande ik me een weg naar de keuken. Mijn mobiel legde ik neer voor mijn neus. Mijn display lichtte in regelmaat op. De whatsapp gesprekken bleven binnen stromen. Het eerste belletje werd gepleegd door Eleanor. Niet veel later begonnen ook mijn moeder, zusje, Kate, mijn vader en Gigi te bellen. Tot mijn verbazing verscheen zelfs Nialls naam op de display. Geïntrigeerd bekeek ik de chaos die zich op mijn telefoon afspeelde. Het reflecteerde de onrust in mijn hoofd. Het klinken van een bel deed me opschrikken. Versteend keek ik naar de intercom. Stilletjes sloop ik naar de speaker, maar het hek zoemde ik niet open. In plaats daarvan klikte ik het juiste knopje in, waardoor ik de persoon aan de andere kant van de intercom kon horen.
‘Fé, El hier. Ik weet dat je er bent!’ Haar stem klonk opnieuw wanhopig en paniekerig. Ik sloot mijn ogen en reageerde niet. ‘Fé, antwoord.’ Ik zweeg standvastig.
‘Feline Johanssen, buzz ons in,’ commandeerde Louis me nu. ‘De media zijn krankzinning,’ gromde hij zachtjes. Het was hard genoeg voor mij om te verstaan. Ik keerde de intercom de rug toe en zette de tv aan. Inmiddels wist ik op welke zender de roddels zich verspreidde. Mijn hoofd op het scherm deed me niet langer meer schrikken. Het was de afgelopen zomer regelmatig gebeurd. Het geroep van Eleanor en Louis was opgehouden, waardoor ik opgelucht zuchtte en argwanend naar het nieuws luisterde.
‘Wat is er aan de hand in Huize Styles?’ Luidde de vraag van de presentator. Ik rolde mijn ogen, maar klikte niet weg. ‘Eerder deze week werd Harry meerdere malen gespot met Kendall Jenner. De vraag of het uit was met Harry’s voormalige vriendin Feline Johanssen laaide op, maar na haar verschijning in Harry’s auto op het politiebureau deze morgen, vragen we ons af wat er allemaal gaande is in Huize Styles.’ Ik nam plaats op de rugleuning, benieuwd welk gerucht er nu komen ging. Mijn gepeins werd doorbroken door de bel. Geschrokken keek ik opnieuw naar de intercom.
‘Feline, Anne hier.’ De stem van Harry’s moeder deed me huiveren. Mijn ogen verwijdde. ‘Ik heb de huissleutel, ik kan binnen komen als je wil.’ Verslagen sloeg ik mijn handen voor mijn ogen. Waar was ik in beland? Haastig spoedde ik me naar de intercom en drukte het knopje van de intercom weer in.
‘Nee, ik red me wel.’ Mijn antwoord werd onderbroken door het horen van Harry’s naam op de televisie.
‘Fans van Harry Styles zijn massaal in protest gekomen tegen het nieuws dat de concerten van de komende zeven dagen zijn afgelast. Allemaal, zonder uitleg.’ Mijn hart mistte een slag. Ik knarste mijn tanden over elkaar. ‘Gisteravond is Harry van het podium afgestormd, om niet meer terug te keren. Hij liet zijn fans in rep en roer achter. Zijn manager, Ella, legt in haar verklaring uit dat er wat technische problemen zijn en Harry niet in de gezondheid verkeerd om zijn tour de komende week voort te zetten.’ Het filmpje met Ella’s verklaring werd op de televisie afgespeeld.
‘Anne?’ Aarzelend sprak ik de vrouw voor de deur aan.
‘Ja, lieverd?’ Het deed me pijn dat ze me nog steeds zo aansprak. Ik vroeg me af wat ze allemaal wist. ‘Waar is Harry?’
‘Ik hoopte dat jij me dit kon vertellen,’ zuchtte de vrouw aan de andere kant van de intercom. Zonder aarzeling liet ik haar binnen. Niet veel later stond Harry’s moeder voor de deur. Ik opende de voordeur. Haar gezicht stond ernstig. Mijn verschijning deed haar duidelijk schrikken.
‘Kind,’ hapte ze naar adem. ‘Wat zie je er uit.’ Verschrikt nam ze me in haar armen en wiegde me heen en weer. Tranen kwamen deze keer niet. Ik schaamde me. Ik schaamde me zo ontzettend erg.
‘Wil je thee?’ Ik weigerde op haar opmerkingen in te gaan.
‘Gaat het wel met je?’ negeerde ze mijn vraag. Zwijgend zette ik toch thee. Mijn mobiel lichtte nog altijd gevaarlijk vaak op. Vlug appte ik Eleanor en Louis dat Anne bij me was en alles goed ging. Het was de zoveelste leugen. Ik verwachtte niet dat Eleanor me op mijn woord geloofde. Mijn ouders beloofde ik vanavond te bellen. Gigi en Kate vertelde dat ik vanavond weer terug kwam. Een onbekend nummer trok mijn nieuwsgierige blik, maar Anne’s stem haalde me uit de chaos op mijn whatsapp.
‘Wat is er allemaal aan de hand? Harry vertelt me niks.’
‘Harry en ik zijn uit elkaar.’ Ik durfde de lieve vrouw niet aan te kijken, maar schonk stug twee theeglazen in. Ik verwachtte de volle laag. Ik verwachtte een beschermende moeder. Niks daarvan was het geval. Toen ik opkeek, wenste ik dat ik haar blik nooit waargenomen had. Haar ogen waren gevuld met niks anders dan pijn en teleurstelling. Ze vroeg me niet wat ik hier deed, ze nam me niet kwaad dat ik in Harry’s huis was neergestreken. In plaats daarvan omklemde ze de mok en nam een kleine slok van haar hete thee. Ik sloeg mijn ogen weer neer en liet de stilte op me in werken. De onaangename stem van Ella deed me de televisie gaande slaan. Anne volgde mijn blik.
‘Ze weet ook niet waar Harry is. Hij is verdwenen.’ Een treurige stem klonk door in haar stem. Mijn schuldgevoel groeide. Ik was hier verantwoordelijk voor. Wanhopig klemde ik mijn kaken op elkaar, een mislukte poging om mijn tranen weg te dringen. De blik van Harry’s moeder brandde op mijn lichaam, maar ik weigerde mijn ogen los te trekken van de televisie. ‘Heeft hij het uitgemaakt?’ Haar stem was hoopvol. Ze wilde niet horen dat ik de dader was. Ze wilde het haar zoon kwalijk nemen, niet mij. Met grote tegenzin sloeg ik mijn ogen neer en haalde diep adem.
‘Nee, het was mijn beslissing,’ bekende ik. Mijn stem trilde. Ik vocht tegen de tranen.
‘Waarom?’ Haar stem was schor. Ik voelde haar pijn. Ik kon me niet voorstellen hoe Harry zich moest voelen. Mijn handen omklemden de mok stevig. Waarom? Geen antwoord leek juist op deze vraag. Ik hapte naar adem en klemde mijn kaken opnieuw stevig op elkaar, een poging om wanhopige snikken te voorkomen.
‘Omdat we niet bij elkaar passen,’ wist ik over mijn lippen te verkrijgen. Ik wilde de ware reden niet geven. Ik wilde niet toegeven dat ik hem opgegeven had.
‘Onzin,’ bracht Anne hier tegenin. ‘Jij was het eerste meisje waar ik vertrouwen in had. Jij was de eerste die echt van hem leek te houden.’ Met waterige ogen keek ik op. Haar ogen waren ook vochtig. Ze reikte naar mijn hand. Haar handpalm voelde aangenaam warm op mijn koude huid. Verwoed knipperde ik met mijn ogen, maar het zorgde er slechts voor dat een eenzame traan over mijn wang gleed.
‘Dat heb je dan verkeerd gezien,’ vertelde ik haar, mijn stem bevangen met een gespeelde kilheid. Ik hoorde de bitse toon in mijn eigen stem. Waar ik het vermogen om te liegen vandaan haalde, wist ik niet. ‘Ik heb nooit van je zoon gehouden.’ Met die woorden gooide ik mijn thee leeg in de gootsteen. Vervolgens verzekerde ik mezelf van het effect dat mijn woorden op Anne had. Ze huilde. Ik haatte mezelf. Haar pijn kon ik niet langer aanzien, waardoor ik mijn mobiel van het aanrecht greep en de trap op vluchtte. Ik greep Harry’s koffer onder het bed vandaan en begon mijn kleding er in te gooien. Met trillende handen ritste ik de koffer dicht en sleurde het object achter me aan de trappen af. Onhandig haalde ik Harry’s sleutel van mijn sleutelbos. Met dezelfde gespeelde kilheid legde ik deze voor Anne’s neus neer. Ze staarde me met een lege blik aan. Woorden kwamen niet meer. ‘Het spijt me dat ik niet kan zijn voor jou of Harry, wat jullie gewild hadden.’ Mijn spijt was oprecht. Ik vocht tegen de tranen.
‘Ik zou die koffer graag terug willen,’ wist Anne over haar lippen te verkrijgen. ‘Hij is van Harry’s vader geweest.’ Mijn ogen gleden naar de koffer in mijn hand. Vervolgens knikte ik vluchtig.
‘Natuurlijk. Ik geef hem aan Eleanor en Louis morgen.’ Anne knikte en omklemde Harry’s huissleutel.
‘Je hoeft dit niet te doen.’ Haar woorden weerhielden me ervan om weg te lopen. Ik wilde vragen waar ze op duidde, maar ik kon het niet. Ik kon niet langer tegen haar liegen. Zonder te reageren vervolgde ik mijn weg naar de voordeur. Mijn jas gritste ik van de kapstok. Het dichtslaan van de voordeur deed mijn houding wegdrijven en me realiseren wat ik gedaan had. Tranen begonnen in een rap-tempo over mijn wangen te glijden. Ik kon ze niet langer tegenhouden. In een poging om mijn hysterische tranen te onderdrukken, sloeg ik mijn hand voor mijn mond. Wanhopig probeerde ik het schokken van mijn schouders te verbergen, bang dat Anne me gaande sloeg. Om de situatie nog een beetje te verergeren, trof ik camera’s en journalisten voor Harry’s poort aan. Ook een paar gillende meiden hadden zich verzameld. Ze scholden me uit. Harry’s verdwijning was mijn schuld. En ik wist dat het de waarheid was. Tranen kon ik niet verbergen. Mijn ogen werden deze keer niet verhuld door Harry’s vertrouwde zonnebril. De hele wereld kon me zien. Mijn ouders zouden me jankend op de voorpagina van de privé zien staan. Gefrustreerd sleepte ik de koffer door de massa heen, op weg naar de campus. Ik vertikte het om in de metro te stappen. Stug baande ik me een weg door de Britse hoofdstad. Ik genoot er niet van. Oxford Street juichte me niet tegemoet, Hyde Park deed me niks en ook Birmingham Palace bracht geen glimlach rond mijn lippen. Ik liep door de stad tot de duisternis begon in te trekken. Na vier uur lopen had ik me verslagen op een bankje neergezet aan de oevers van de Thames. Mijn tranen waren gestopt met stromen. Ik bekeek de Tower Bridge van een afstandje. Mijn telefoon was bijna leeg door alle binnenstromende berichten. Het onbekende nummer trok mijn aandacht. Ik opende het gesprek en las de berichten. Het was Aiden. Ik haalde diep adem en besloot mijn hoogleraar te beantwoorden. Hij was de enige die me zou helpen zonder vooroordelen. Hij was de enige die alles niet zou verergeren. Hij las mijn berichtje binnen vijf minuten. Niet veel later ging mijn telefoon over.
‘Hé Feline,’ beantwoordde hij me rustig en kalm. Ik zuchtte opgelucht, maar was niet in staat iets te zeggen. ‘Waar ben je? Dan kom ik je ophalen.’ Hij begon niet over de media, waar ik hem ontzettend dankbaar voor was. Vlug deelde ik mijn locatie op whatsapp. De minuten verstreken tergend langzaam voorbij. Hoewel ik slechts twintig minuten had gewacht op Aiden, leek het uren te duren. Bij het zien van de hoogleraar veerde ik overeind en liep de twintiger tegemoet. Hij stak zijn arm naar me uit, waardoor ik deze erin haakte. Zonder iets te zeggen begeleidde hij me naar de auto. Hij zei niks over mijn ingevallen gezicht, rode ogen en schrale wangen. In de auto zette hij de stoelverwarming aan, waardoor ik me besefte hoe koud ik het had gekregen. Automatisch blies ik mijn handen warm. Zwijgend trok Aiden zijn jas uit en legde deze om mijn schouders. Door dit gebaar besefte ik me dat ik rilde. Dankbaar klemde ik de jas dichter om me heen. Hij nam zwijgend mijn handen tussen zijn handen en wreef ze warm. Het deed me denken aan Harry’s gebaar, na onze date op het strand. Hij was helemaal vanuit Londen naar Nederland gereden om me te zien. Het was een onverwachts bezoek geweest. Het was één van de redenen waarom ik hem zo leuk had gevonden. Hij had zijn best gedaan voor mij. Hij had me alles gegeven. Hij gaf me het gevoel dat ik het leven waard was. Opnieuw stroomde een traan over mijn wang. Ik wilde niet meer huilen, maar ik kon het niet meer helpen. Liefdevol streek Aiden deze van me wang en keek me bezorgd aan. Nog altijd vroeg hij niks. Zijn armen wikkelden zich om mijn lichaam. Een omhelzing volgde. Meer had ik niet nodig. Huilend sloeg ik mijn armen om hem heen. Alles kwam eruit. Alles wat ik had meegemaakt de afgelopen achtenveertig uur vloeide eruit. Het gesprek met James, mijn aangifte op het bureau, de gekte rondom de relatie die Harry en ik hadden gehad, de confrontatie met Anne en de wanhopige pogingen om die bewuste nacht te herinneren. Het was teveel. En terwijl mijn hoofd op Aidens schouder rustte, besefte ik me dat ik uitgeput was. Een gaap maakte zich meester van me, waardoor ik me beschaamd losmaakte van Aidens omhelzing.
‘Je kan in mijn bed slapen vanavond. Ik kan me voorstellen dat je behoefte hebt aan rust.’ Zonder verdere verklaring startte hij de auto. Mijn verwarde blik deed hem glimlachen. ‘Ik slaap op de bank,’ raadde hij mijn gedachtes. Ik voelde mijn wangen rood kleuren en wendde vlug mijn hoofd af. Ik focuste me op de Thames, die aan onze linkerzijde voorbij gleed.
‘Dank je,’ bedankte ik mijn hoogleraar. Ik wierp hem een zijdelingse blik toe. Hij droeg een lichte spijkerbroek en een donkerblauwe trui van de Tommy Hilfiger. Ik kon niet ontkennen dat hij er aantrekkelijk uitzag. Zijn kaak werd gesierd door lichte stoppeltjes, wat er opnieuw op wees dat hij zich niet geschoren had. Hoewel hij er anders uitzag dan op de rechtenfaculteit, zo ontbrak het overhemd en de chique broek, straalde hij nog altijd autoriteit uit. Ik vouwde mijn handen samen op mijn schoot en focuste me weer op de voorbij flitsende omgeving. De autorit was kort. Aiden stopte voor een hoog, modern gebouw. Het had iets weg van een kantoorpand. Zijn woning paste bij zijn houding en uiterlijk. Ik voelde me nietig naast het glazen, grote gebouw. De hand op mijn onderrug vertelde me dat ik moest doorlopen. Schaapachtig lachte ik en overhandigde Aiden zijn jas. Vervolgens liet ik me begeleiden naar de lift. De vrouw achter de balie knikte ons toe. Haar blik had iets jaloers. Aiden leek dit niet door te hebben en schonk haar zijn verleidelijke glimlach. De vrouw bloosde. Ik sloeg mijn ogen neer en schoof naast Aiden de lift in. Zwijgend drukte hij knopjes in. Tot mijn schrik gingen we naar de hoogste verdieping, nummer 75. Ik probeerde mijn paniek te verbergen. De lift zoefde omhoog. Binnen enkele seconde schoven de liftdeuren open, waardoor ik in een groot pendhouse terecht kwam. Met grote verbazing liep ik de ruimte in. Een glazenmuur gaf me een ongelofelijk uitzicht over de stad. Mijn hoogtevrees zette zich om in verwondering. Geïntrigeerd liep ik naar het raam toe en probeerde dingen te herkennen. In de verte zag ik de Londen Eye en de Big Ben boven andere gebouwen uittorenen. Een bewonderend geluidje glipte over mijn lippen.
‘Als je goed kijkt, zie je de Universiteit.’ Aidens stem bezorgde me de rillingen. Ik voelde zijn warmte tegen mijn rug, waardoor ik me afvroeg hoe ver hij van me verwijderd stond. Het bloed pompte door mijn aderen. Ik hield mijn adem nerveus in en probeerde me te focussen op het uitzicht. Nieuwsgierig zocht ik de universiteit, maar helaas kreeg ik het gebouw niet in mijn vizier.
‘Waar dan?’ De nieuwsgierige toon kon ik niet onderdrukken. Verschrikt liet ik toe hoe Aiden mijn hand vastpakte, mijn vinger strekte en deze een richting opduwde. Geconcentreerd volgde ik de richting van mijn eigen vinger. Aidens gezicht raakte de mijne, terwijl hij op mijn ooghoogte het juiste gebouw aanwees. Mijn hart klopte hevig tegen mijn borstkas. Mijn hoofd was ongetwijfeld rood aangelopen. Ik probeerde mijn focus op de aangewezen plek te houden, maar dit was lastig met Aidens aanwezigheid.
‘Ja, ik zie het,’ riep ik enthousiast toen ik het dak eindelijk herkende. Vervolgens nam ik afstand van Aidens gestalte. Hij glimlachte triomfantelijk. Vervolgens gooide hij zijn jas op de bank en gebood mij hetzelfde te doen. In de keuken pakte hij twee glazen en schonk deze vol met een drank, dat ik nog niet kende. Ik vermoedde dat het Whiskey was. Zwijgend nam ik plaats aan de barkruk en liet mijn ogen door het appartement dwalen. Het was stijlvol en sfeervol ingericht.
‘Bevalt het je?’ Ik maakte mijn blik los van de kamer om Aidens glunderende blik gaande te slaan. Goedkeurend knikte ik en nam een slok van het alcoholische drankje. Het brandde in mijn keel, maar gek genoeg leek ik dit nodig te hebben. ‘Gaat het weer een beetje?’ vervolgde Aiden bezorgd. Zijn donkerbruine ogen bekeken mijn gestalte goed. Ik glimlachte kleintjes, de groeiende behoefte om hem alles te vertellen.
‘Weet ik niet,’ zei ik eerlijk. ‘Ik ben zoveel mensen een verantwoording verschuldigd,’ piekerde ik. Mijn telefoon had het nog steeds niet begeven, ondanks de berichtenstroom. Ik zuchtte diep bij het zien van de nieuwe berichten. Aiden reikte zijn hand uit. Ik keek er onbegrijpelijk naar.
‘Telefoon,’ gebood hij me. Ik overhandigde deze na een korte aarzeling. Hij scrolde langs de berichten.
‘Oké, wat wil je je ouders zeggen. Ze zijn bezorgd, hebben het nieuws gezien en vragen zich af of alles wel goed gaat. Je vader wil bellen. Wat wil je ze zeggen?’ Zijn bruine ogen stonden hartverwarmend. En hoewel ik het niet fijn vond dat hij zo al mijn berichten doorging, was ik blij dat hij me hielp. Elke keer vertelde ik Aiden wat ik wilde reageren, waarna hij het typte en verstuurde. Het duurde een uur voordat we alles afgehandeld worden. Nadat hij iedereen beantwoord had en mijn ouders gerustgesteld had, legde hij de Iphone aan de oplader. Vervolgens begeleidde hij me naar de slaapkamer en maakte zijn bed klaar. Zonder twijfel overhandigde hij me een joggingbroek en shirt, waarna hij de douche uitlegde en terug naar de woonkamer verdween. Gedoucht en gehuld in zijn kleding nam ik plaats op de bank.
‘En wat is jouw verhaal?’ Met een kop thee in mijn hand keek ik de hoogleraar nieuwsgierig aan.
‘Mijn verhaal?’ Geamuseerd keek hij me aan. ‘Wie zegt dat ik die heb?’
‘Iedereen heeft een verhaal,’ deelde ik hem vastbesloten mee. ‘Misschien is het een saai verhaal, maar je hebt een verhaal.’ Hij nam nadenkend een slok van zijn thee en zuchtte diep.
‘Mijne is niet zo boeiend.’ Hij zweeg. Het was duidelijk dat hij niks over zijn leven kwijt wilde. Het viel me op dat er nauwelijks foto’s in het huis aanwezig waren.
‘Heb je geen vriendin?’
‘Niet meer.’ Het waren slechts twee woorden, maar ze waren zwaarder beladen dan alles wat hiervoor besproken was. Ze legden me het zwijgen op, waardoor ik me focuste op mijn thee en niet langer verder durfde te vragen. Het was verboden terrein, dat was meer dan duidelijk.
'That makes two of us,' mompelde ik uiteindelijk. Vervolgens zette ik mijn thee weg en stond op. Ik bedankte hem voor het afstaan van zijn bed en wenste hem slaaplekker. Zonder om te kijken verdween ik in de slaapkamer, die Aiden me had toegewezen. Ik sloot de deur achter me en kroop onder de fijne dekens. Mijn mobiel pakte ik voor het eerst die avond weer. Voor het eerst in vier dagen bleef mijn vinger op Harry's contact gegevens rusten, die geblokkeerd in mijn telefoon stonden. Zonder twijfel deblokkeerde ik de jongen. Daarna zette ik mijn IPhone uit en draaide me op mijn zij. De emoties hadden me uitgeput, waardoor de slaap me snel overmeesterde. De eerste stap was gezet.


Hee hee,
Hier weer een hoofstukje, eindelijk!! Waar o waar is Harry? En zal Feline eindelijk het lef hebben om hem te bellen?
It's happening! Jullie zullen er snel genoeg achterkomen!!

Tips zijn altijd welkom! Hopelijk vinden jullie mijn schrijfstijl nog steeds fijn (:

Reacties (9)

  • GossipGirl21

    Mooi ze:)

    2 maanden geleden
  • Maim

    Ik mis je verhaaaal :C

    4 maanden geleden
  • Paulson

    Oooh zo mooi omg I love it, ik hoop dat Harry gauw terug komt en dat ze het bijleggen. :-(

    6 maanden geleden
  • Efflorescence

    Hmm. Een leraar die een student mee naar huis neemt. Ik weet niet zo goed wat ik daarvan moet vinden. Ik hoop dat Harry niet bereikbaar is omdat hij onderweg is naar Feline.

    7 maanden geleden
  • binnenstebuiten

    Ik was dit verhaal even helemaal uit het oog verloren maar O M I J N G O D wat is het goed

    7 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen