||Diana Cassandra Volturi

‘Wat gebeurde er?’ vraagt Paul. Zijn stem druipt van de bezorgdheid en als ik verwilderd op kijk zijn de zorgen duidelijker dan wat dan ook in zijn ogen te lezen. Zijn ogen scannen mijn lichaam, zoekend naar beschadigingen, terwijl zijn handen over mijn wangen strijken, een beetje te ruw naar mijn zin.
      Ik knijp mijn ogen dicht en concentreer me. Paul heeft me vaker in mijn ware vorm gezien, maar het is niet iets wat ik graag aan hem laat zien. Langzaam, maar geleidelijk voel ik hoe mijn perfectie en kracht uit mijn vingertippen vloeit, om plaats te maken voor een fragiel mensenlichaam.
      ‘Paul, het is al goed,’ zeg ik. Ik merk dat ik buitenadem klink, iets wat me in eeuwen niet is overkomen.
      ‘We skippen de rest van de dag,’ meldt Paul met een stem die absoluut geen tegenspraak wenst. Hij pakt mijn hand en begint me mee te sleuren en doordat ik in mijn mensenvorm ben, kan ik weinig weerstand bieden.
      ‘Paul,’ protesteer ik op dezelfde toon als hij deed. Twee kunnen dit spelletje spelen. ‘Dit is mijn eerste dag op school. Ik kan de ouders van Thorn niet teleurstellen.’
      ‘Nou en, je bent toch slimmer dan al die idioten in dat gebouw bij elkaar,’ grijnst Paul. Hij werpt zijn o zo beduchte grijns over zijn schouder, recht tegen mijn kwetsbare weerstand en een seconde later ben ik om.
      Lachend ren ik om zijn tempo bij te houden en voor ik het weet, bots ik ineens op tegen het gloeiendhete lichaam van Paul, omdat hij ineens midden op de weg stopt.
      ‘Waar slaat dat nu weer op?’ vraag ik, nog steeds lachend van de vreugde die door mijn lichaam giert. De pijn van Emily ben ik al lang weer vergeten en giechelend, iets dat ik echt niet gewend ben van mezelf, wrijf ik een lok haar achter mijn oor.
      ‘Laat dat maar aan mij over,’ zegt Paul. Zijn vingers strijken over mijn menselijke huid en een golf van elektrische schokjes trekt door mijn lichaam.
      Vanonder mijn wimpers kijk ik naar de gespierde, goddelijke jongen waarop ik met eeuwen aan ervaringen voorop loop, om alleen maar uit te vinden dat hij mij al aan het aanstaren was. Voor even lijkt het alsof de wereld stil staat en alleen wij in dit zo grote universum bestaan. Alleen ik en Paul en zijn letterlijk betoverende ogen.
      ‘Cass, ik ga je nu een kus geven, oké?’ vraagt Paul ineen serieus, de trans verbrekend.
      Niets anders verlangend wend ik mijn ogen naar de grond. ‘Oké dan.’
      Zodra de woorden mijn lippen verlaten, voel ik een paar volle, warme, maar bovenal menselijke lippen op de mijne en een glimlach vormt zich direct op mijn lippen. Het voelt alsof er nu een bom van vlinders in mijn buik afgaat en ik weet zeker dat mijn hart als een razende te keer zou gaan als deze nog zou kloppen. Al met al voelt het alsof eindelijk alles compleet is. Alles waar ik me de afgelopen jaren voor heb afgesloten, alle emoties en gedachten, visioenen en ervaringen, komen in een golf teruggespoeld. En dat allemaal door één jongen in een godvergeten plaats.


Reacties (3)

  • Butterflygirl

    Neeeheeeee je bent zo gemeen!!!! Ik wil gewoon weten waarom ze pijn had bitch! (Love u)

    2 jaar geleden
  • AroonCat

    Nice, cute, spannend, snel verder please!:)

    2 jaar geleden
  • VampireMouse

    Aaaaaaaah aah zo cute zo lief!!
    Ik hou echt van dit verhaal!
    Verder xxx

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen