Foto bij 079

How exhaustingly
heavy it becomes
romanticizing
too much
too often
and at the end
of the day
still remaining
without love.
- Christopher Poindexter

Lily-Rose Harper


Bewegingsloos stond ik voor de grote met goud afgezette spiegel in mijn kamer. Ik herkende het meisje dat naar me staarde amper. Sinds woensdag leek alle levenslust in mijn lichaam verdwenen te zijn. Ik wist niet meer hoe ik moest ademen, of slapen, of eten, of denken, of voelen. Ik leek een schim te zijn van wie ik ooit was geweest; een lege nietszeggende vorm, die elke dag mooi werd aangekleed en meegesleurd naar welk evenement mijn ouders die dag voor me gepland hadden: een lunch, een cocktailavond, een afspraak met de patissier om de juiste cake voor mijn feestje uit te kiezen, een opera, mijn moeders clubs of organisaties waar ze als vrijwilliger optrad, enkel om aan de buitenwereld te kunnen tonen hoe goedwillig de hogere klasse was.
Ik werd opgedragen stil te zitten en te lachen in mijn te dure, ongemakkelijk zittende designeroutfits, en contacten te leggen in ons stinkend rijke milieu. Mijn ouders' geduld was op. Het was tijd voor mij om mijn 'wilde tienerjaren' achter me te laten en me te schikken naar hun wensen. Hun toekomstplannen voor me.
Marcus was vaker dan normaal langsgekomen deze week. Soms om een businessafspraak tussen onze vaders bij te wonen, andere keren om mij te zien. Ik deed alsof ik hem niet opmerkte wanneer ik dan verplicht naast hem in de zitkamer zat en lusteloos van mijn thee dronk die Maria met een meelevende blik kwam brengen. Inmiddels waren de voorbereidende werken in onze gigantische foyer bijna afgerond. De grote vleugelpiano was naar de hoek verschoven, de schrijftafel en luxueuze zitbanken waren voorlopig naar de ontspanningsruimte voor het personeel achter de keuken gebracht - waardoor de bedienden plaats in hun rustplek hadden moeten inboeten, en de donkerrode zware gordijnen voor de volledig met glas afgezette lengte van de ruimte werden gesloten. Maude en Indi hadden de boeken in de indrukwekkende kasten aan de linkerzijde van de reusachtige ruimte afgestoft, de vloer drie keer geboend, en de ramen gewassen, ook al zou niemand ze te zien krijgen op het evenement zelf - de gordijnen zouden ze aan het zicht onttrekken. De grote lusters aan het plafond werden getest en de scharnieren aan de grote, uit het duurste hout zorgvuldig uitgehouwen ingangsdeuren geolied. Momenteel zag de voorlopig als balzaal dienstdoende ruimte er imposant uit; het straalde de schandalige rijkdom en status van mijn familie perfect uit. De Harpers, in het hele oosten van Amerika diep gerespecteerd voor hun zaken, en de Whitneys in het hele land door hun aanzienlijke standing; samen waren mijn ouders een powerkoppel, en vanavond was het moment aangebroken hun oudste dochter officieel in de maatschappij te lanceren. Na mijn debutantenbal van enkele maanden terug kwam nu het werkelijk relevante moment: mijn achttiende verjaardag.
Het kon me niet eens iets schelen dat ik vandaag een jaar ouder geworden was. Niets kon me nog iets schelen.
Ik gleed met mijn handen over de dure stof van mijn jurk. Het bovenstuk schuurde ongemakkelijk over mijn huid. Kostbare steentjes waren in een bloemenpatroon op de stof geweven. Mijn rug was praktisch bloot. Enkel vier met parels afgezette bandjes verbonden de hartvormige uitsnijding van mijn jurk met de lage achterkant: twee over de lengte van mijn rug, twee rond mijn schouders. Ik schitterde en glansde als een zilveren diamant, mijn geschatte waarde als het van mijn ouders afging. Mijn geforceerde huwelijk met Marcus kon mijn vader miljarden opbrengen.
Rond mijn middel waaierde de rok weelderig uit in tientallen lagen lichtroze chiffon, zacht en broos. De onderste stukken stof sleepten lichtjes over de grond, de bovenste spreidden wijd uit ter hoogte van mijn bovenbenen. De overvloedige hoeveelheid fijn textiel, elegant golvend en op verschillende lengte deinend ophoudend rond mijn benen, gaf het geheel iets sprookjesachtig. Iets vorstelijks.
Ik zou me misschien daadwerkelijk een prinses gevoeld hebben als de juiste jongen naast me had kunnen staan vanavond. Ik slikte en gleed met mijn vingers door mijn gekrulde haar. Subtiele, fijne diamantjes waren door mijn haar geweven. Het fonkelde wanneer ik mijn hoofd een en weer bewoog.
Maude kwam uit mijn inloopkast met een paar witte pumps.
"Hier." glimlachte ze. Ik probeerde mijn mondhoeken omhoog te krullen, maar het lukte me niet.
In de plaats prevelde ik een zwakke 'dankjewel'. Ik legde mijn hand op haar schouder als om mijn evenwicht te bewaren en stapte toen met een zucht in de hoge, pijnlijk zittende schoenen.
"Hmmm." mompelde ik ongemakkelijk, toen ik ze voelde knellen rond mijn tenen.
"Je ziet er prachtig uit, juffrouw Harper." knikte ze bewonderend. Ik keek haar met trieste ogen aan. Ze was er met haar wonderbaarlijke talent in geslaagd mijn miserabele toestand te verbergen met make-up. Je kon amper zien dat ik compleet gebroken was.
"Hier." Ze stak een fijne, lichtroze sjaal - het was bijna wit - naar me uit en drapeerde het over mijn schouders.
"Zo. Klaar om te gaan." zei ze, voor ze me een bemoedigend klopje op mijn arm gaf.
"Heb je iets anders nodig? Gsm?" vroeg ze moederlijk.
"Nee." zuchtte ik. Het maakte toch niet uit. Toen Maria teruggekomen was met mijn spullen, hadden mijn ouders alle nummers van mijn vrienden uit New York verwijderd, en die van Harry geblokkeerd. Mijn laptop hadden ze afgenomen en elk contact met onze huistelefoon hadden ze verboden. Maria had me niet veel verteld over haar ontmoeting met Harry. Ze zei dat hun gesprek niet lang had geduurd. Hij had mijn spullen voor haar verzameld, en ze was weer vertrokken. Blijkbaar was hij wel gelukkig geweest met mijn brief...
"Het is tijd om te gaan." haalde Maude me uit mijn gedachten. Ik zuchtte moedeloos en knikte toen. In de deuropening stond Elizabeth, in een prachtige, nauw aansluitende blauwe jurk.
"Klaar?" vroeg mijn zus koeltjes. Ik knikte en volgde haar mijn kamer uit. Maude bleef achter om op te ruimen. Fronsend leunde ik tegen de witte muur in onze brede gang, en schuifelde met mijn ene voet over het zachte tapijt op de grond, terwijl Elizabeth me voorging. Ik hoorde één van de ingehuurde bedienden haar naam afroepen. Het rumoer beneden in de gang verstomde; ik vermoedde dat ze bewonderend toekeken hoe mijn vijftienjarige zusje gracieus naar beneden wandelde. Mijn ouders deden niets liever dan een hele show van onze familie maken. Elizabeth genoot er met volle teugen af.
"Lily-Rose Madeline Harper-Whitney!" Ik scheurde mijn ogen los van het grote portret van één of andere intimiderend starende Whitney, dat tussen mijn en Elizabeths kamer hing, en duwde me met mijn schouder af tegen de wand. Ik haalde nog eens diep adem, maar tilde mijn rokken toen op en draaide de hoek naar de trap om. Een beleefd, zacht applaus vulde de ruimte toen ik zichtbaar werd voor de massa onderaan de marmeren trap. Met mijn hand op de leuning wandelde ik langzaam naar beneden. Ik keek niemand aan; de gasten die mijn ouders hadden uitgenodigd konden me één voor één gestolen worden. Ik wilde maar één gezicht zien, maar ik wist heel goed dat mijn wens onrealistisch was. Harry zou niet komen...
Ik excuseerde me zachtjes, terwijl ik me door de taterende menigte wurmde, op weg naar de grote foyer, die prachtig gedecoreerd was. Mensen stroomden naar binnen, klaar om aan de avond te beginnen nu de twee Harper-meisjes geïntroduceerd waren.
"Lily-Rose!" hoorde ik. Ik draaide mijn hoofd verstoord en zuchtte toen ik mijn ouders even verder bij de ingang van de balzaal zag staan. Mijn moeder wenkte me met een dreigende schittering in haar ogen. Tegen mijn zin wandelde ik naar hen toe, terwijl geforceerd lachend naar de mensen rond me, die me een gelukkige verjaardag wensten en beleefd opmerkten hoe beeldig ik eruitzag. Het deed pijn aan mijn wangen om mijn mondhoeken omhoog te dwingen.
"Sta hier en begroet je genodigden." droeg mijn moeder me sissend op. Slikkend nam ik naast haar plaats en deed wat ze vroeg, verveeld wuivend naar alle belangrijkste Sands Point mensen die de ruimte betraden.
De zaal was verlicht met de warme gele lampen in de kristallen lusters boven ons. De wanden die niet bestonden uit glas en met goudwerk afgezette kozijnen, momenteel verborgen achter de dikke, zware gordijnen, werden ondersteund door enkele stevige, witte pilaren. Bovenaan bewezen de goed onderhouden kapitelen de ouderdom van ons indrukwekkende landgoed. De met zorg gemaakte gravures waren bijna twee eeuwen oud, of zoiets. Onder elke stenen boog tussen de pilaren in stond een rode fluwelen zitbank, waarop vrouwen elegant neer zaten en subtiel giechelend roddelden over de andere genodigden.
Ik was verplicht mijn ogen af te wenden van de kitscherige gouden versieringen rond de oude, grote spiegels boven elke bordeaux bank toen iemand me ongeïnteresseerd begroette. Het was een meisje van mijn leeftijd; ze leek even weinig zin in mijn bal te hebben als ikzelf.
"Oh, Edith, wat prachtig! Je hebt jezelf weer overtroffen!" kirde een andere vrouw, voor ze me afwezig de hand schudde.
"Robert. Hoe gaan de zaken?" bromde haar uitgedoste man. Mijn vader antwoordde enthousiast met een smakelijke lach, die me misselijker maakte dan ik kon beschrijven. Ik haatte hem.
Twintig martelende minuten ging het zo door, tot mijn zusje met George aan de arm naar ons toe gestapt kwam.
"Moeder, vader. Lily-Rose." knikte ze formeel. Fake beleefd begroette de jongen naast haar ons, onmiddellijk gevolgd door zijn ouders. De adem stokte in mijn keel toen ik meneer Lawson zag. Hij kneep zijn ogen tot spleetjes en stak zijn dikke vingers naar me uit. Slikkend staarde ik ernaar.
"Rose!" siste Elizabeth, toen ze mijn aarzeling zag. Na diep ademgehaald te hebben, legde ik mijn fijne hand in die van hem. Onmiddellijk drukte hij er een kleffe kus op, voor hij me aan mijn middel naar zich toe trok, mijn zielig piepje negerend.
"Gelukkige verjaardag." wenste hij me met een dreigende schittering in zijn kleine kraaloogjes. Tranen sprongen in mijn ogen nu ik hem opnieuw tegen me voelde en mijn nachtmerrie met de gestoorde man voor me ongewild moest herbeleven. Snel wurmde ik me uit zijn greep, terwijl mijn moeder charmant lachte.
"Oh, Eva, Declan. Wat enig dat jullie konden komen! En George, natuurlijk. Elizabeth, toon hem even de Whitney portretten in de eetkamer." kirde moeder. Volledig van de kaart aanvaardde ik mevrouw Lawsons uitgestoken hand.
"Proficiat, Lily-Rose. Je ziet er schitterend uit vanavond." zei ze vriendelijk. Ik slikte.
"D... Dankjewel." stotterde ik aangedaan. Mijn moeder kneep waarschuwend in mijn arm.
"Beheers je vanavond. Ik meen het, Rose. Geen drama, hoor je me? En recht je rug." snauwde ze tussen haar tanden door, toen de Lawsons tot mijn opluchting afscheid hadden genomen en zich tussen de rest van de aanwezigen mengden. Slikkend deed ik wat ze vroeg.
Niet veel later kwam mijn tweede nachtmerrie langs: Marcus Davenport. Zijn vader droeg het wapenschild van de Rockefellers met een trotse blik op zijn blazer, net als zijn arrogante zoon.
"Stefan!" grijnsde mijn vader, hem vriendschappelijk op de schouder kloppend. Marcus wandelde naar me toe en sloeg zijn arm vrijpostig rond mijn middel. Mijn moeder straalde toen ze het zag, en startte onmiddellijk een opgewonden conversatie met zijn moeder.
"Rose. Je ziet er prachtig uit." knikte hij koeltjes. Zijn greep op mijn zij verstrakte; ik haatte het gevoel van zijn vingertoppen op mijn naakte huid.
"Bedankt." mompelde ik zwakjes. Ik nam de moeite niet hem terug te complimenteren. Hij wist heel goed dat ik het niet zou menen. Al de hele week deed ik alsof hij amper bestond, dus waarom zou ik nu opeens nep gaan doen? Dit was allemaal een façade, en hij besefte het even hard als ik. Nooit zou ik iets voor hem voelen.
"Rose? Ga naar de piano. Het is tijd voor je muziekstuk met Elizabeth." knikte mijn moeder toen. Ik was maar wat blij dat ik me kon losmaken uit Marcus' beklemmende greep, en verontschuldigde mezelf met een opgelucht lachje. Ik wurmde me door de bedienden en rijkelijk aangeklede genodigden door naar de andere kant van de ruimte, waar Elizabeth al stond te wachten. Ze zuchtte zacht toen ik naast haar ging staan en mijn sjaal van mijn schouders liet glijden. Ik liet de zachte stof rusten in de plooien van mijn ellebogen. Een hele tijd zei geen van ons iets. Ik tuurde slechts verveeld naar het hoge plafond boven ons. Net zoals in de rest van de ruimte was het snijwerk in de hoeken afgezet met bladgoud. Uitgehouwen marmer overbrugde de ruimte tussen de pilaren en de rand soepeltjes. Intrinsieke vormen decoreerden het dure steen. Subtiele schilderingen en gouden krullen sierden het eigenlijke plafond.
De hele ruimte - ons complete huis, in feite - zag er koninklijk uit, geschikt voor de mensen met de hoogst denkbare status. Mensen zoals wij.
"George flirt al de hele tijd met Indi. Extreem ongepast." siste mijn zusje plots, me uit mijn gedachten halend. Ik trok mijn wenkbrauwen op en keek haar verrast aan. Het was niet alsof ze gevoelens voor hem had, dus waarom klonk ze zo jaloers? Ze rolde met haar ogen toen ze mijn blik opmerkte.
"Oh, zwijg. Als ik ooit echt de zijne moet worden, hoort hij me aandacht te geven, dat is alles." zei ze schouderophalend. Ik schudde mijn hoofd ongelovig. Ze deed alsof ze het niet merkte en toonde me haar slanke, gemanicuurde hand.
"Hij heeft ook positieve kanten. Kijk, van hem gekregen." Ze wiebelde met haar middelvinger, de ongetwijfeld angstaanjagend dure ring aan me tonend. Ik snoof spottend.
"Hij heeft je een ring gegeven?" Ze humde.
"Ik heb hem me woensdag laten kussen in de bloementuin in ruil voor juwelen." Mijn ogen werden reusachtig.
"Elizabeth!" siste ik. Ze haalde haar schouders met een onaangedane blik in haar ijzige blauwe kijkers op.
"Wat dan nog? Als ik ooit met hem trouw zal ik hem nog veel meer dan dat met me moeten laten doen." zei ze slechts. Ze gaf me geen tijd verontwaardigd te reageren, want net op dat moment voegden onze ouders zich bij ons. Mijn vader tikte luid op zijn kristallen champagneglas en grijnsde toen de ruimte stilviel en hem nieuwsgierig aankeek. Ik ging met een zucht op de met rood fluweel afgezette stoel voor de piano zitten terwijl mijn moeder ons met een melige speech aankondigde. Ze had het stuk voor ons gekozen; de partituren lagen al voor me klaar.
Ik wachtte enkele seconden, tot het applaus verstilde, en speelde toen mijn eerste noot. Toen Elizabeth me na enkele tellen begon te begeleiden op haar viool, opende ik mijn mond en zong met tegenzin helder en luid mee op de maat van de klassieke muziek. Ik haatte dit. Gelukkig voelde ik de blikken van onze toeschouwers slechts in mijn rug branden, en hoefde ik hen niet aan te kijken terwijl ik voor hen optrad. Elizabeth zong niet; het was één van de weinige dingen waar ze niet goed in was. Ik wel, vertelde iedereen me altijd.
Toen we klaar waren en onze laatste noten speelden, begon iedereen enthousiast in de handen te klappen. Ik reageerde niet, maar bleef gebroken naar de witte toetsen onder mijn trillende vingers staren. Een eenzame traan rolde uit mijn ooghoek over mijn wang naar beneden. Ik voelde Elizabeths hand op mijn schouder en keek gebroken naar haar op.
"Niet hier." waarschuwde ze me koeltjes. Ik slikte en veegde de druppel op mijn kaak snel weg. Verslagen knikte ik, voor ik rechtop ging staan en met gebogen hoofd weg wandelde van de prachtige vleugel.
Ik slaagde erin Marcus de eerste uren te negeren. Maar toen ik rond half twaalf op een van de rode fluwelen zitbanken naast de buste van een prominente Whitney in een saai gesprek met Louisa verdiept was - ik moest moeite doen mijn ogen open te houden toen ze opnieuw begon over de bloemschikclub, lukte het Marcus dan toch me voor zichzelf op te eisen.
"Dansen?" lachte hij charmant, terwijl hij zijn hand naar me uitstak. Louisa bloosde verlegen en keek jaloers toe. Ik slikte en keek hem smekend aan.
Nee, dacht ik in mijn hoofd. Over zijn schouder zag ik mijn moeder echter naar ons kijken. Ze wierp me een aansporende blik toe en vernauwde haar ogen vervolgens, alsof ze me zo duidelijk probeerde te maken dat hem weigeren geen optie was. Slikkend knikte ik dan maar. Hij trok me recht en begeleidde me op de zachte tonen van een klassiek stuk naar het midden van de zaal, dat naarmate de avond gevorderd was de dansvloer was geworden. Gracieus lieten dames zich ronddraaien door hun mannelijke metgezellen, terwijl het ingehuurde orkest in de hoek hen met muziek begeleidde.
Marcus draaide me in het midden van de ruimte om in zijn armen en trok me met een dreigende schittering in zijn ogen dicht tegen zijn lichaam. Mijn huid brandde onaangenaam waar hij zijn hand op mijn rug had gelegd. Iets harder dan noodzakelijk boorde hij zijn vingertoppen tussen mijn schouderbladen.
"Je bent me aan het ontlopen." beschuldigde hij me sissend. Ik haalde onrustig adem en wendde mijn ogen af, maar hij kneep dreigend in mijn hand en draaide ons wat ruwer in het rond. Mijn jurk fladderde rond onze benen.
"Ik heb het gehad met je puberale gedrag, Lily-Rose. Zet die klootzak uit je hoofd en focus je op je toekomst, ja?" gromde hij. Angstig keek ik naar hem op.
"Laat dit de laatste waarschuwing zijn die ik je geef. Je ouders zijn veel te laks geweest met je. Als het van mij had afgehangen, had ik je door die fucking kamer gesmeten, het moment dat ik je bij dat stuk crapuul had gevonden." Ik knipperde mijn tranen verwoed weg.
Hij joeg me de stuipen op het lijf.
"Maandenlang heb je gelogen tegen me. Doen alsof het voorbij was tussen jullie, hmm? Ben je geen slim klein ding? Maar terwijl lag je als een hoer met je benen open te kreunen tussen zijn lakens. Ik walg van je." prevelde hij woest. Ik slikte moeizaam.
"Zeg iets." sneerde hij toen ongeduldig. Verloren schudde ik mijn hoofd, terwijl ik mijn brandende ogen kort sloot.
"Waarom wil je me nog?" fluisterde ik angstig. Hij trok mijn lichaam nog wat dichter tegen het zijne.
"Waarom denk je? Je bent het grote lot, Rose. Als ik jou heb, heb ik alles. En hoe smerig het ook is dat dat stuk stront je gehad heeft, je bent nog steeds een schoonheid. Als de tijd rijp is, steek ik nog altijd even graag een Davenport-Harper erfgenaam in je." zei hij op vulgaire toon. De adem stokte in mijn keel, en paniekerig hield ik op met dansen. Hij ving me met een gefrustreerde vloek op toen ik over zijn voeten struikelde.
"Rose, hou je in. Verdomme." vloekte hij. Met betraande ogen keek ik naar hem op. God, ik wilde weg uit zijn dreigende greep. Hij was te dichtbij; ik kon zijn parfum ruiken, zijn lichaamswarmte voelen, zijn blik op mijn huid voelen branden... Voor ik besefte wat ik deed, had ik me uit zijn armen gewurmd. Zijn ogen schoten al vuur, maar nog voor hij iets had kunnen zeggen, voelde ik een hand rond mijn elleboog. Ik draaide me vliegensvlug om en keek op het randje van een huilbui recht in Maudes ogen.
"Maria heeft je nodig in de keuken." fluisterde ze. Ik zuchtte opgelucht en knikte, voor ik Marcus over mijn schouder aankeek.
"Excuseer." verontschuldigde ik me met een onrustige, gesmoorde snik. Ik wachtte zijn antwoord niet af, maar vluchtte achter mijn dienstmeisje aan de foyer uit. De hal was bijna verlaten toen ik hem samen met haar doorkruiste. Bij de trap moest ik even pauzeren en me staande houden met mijn hand rond de reling.
"Oh, god." piepte ik angstig, terwijl ik een hand naar mijn borstkas bracht en onregelmatig naar adem snakte. Maude draaide zich bezorgd om en richtte haar blauwe ogen op mijn gezicht.
"Juffrouw Harper?" vroeg ze ongerust. Ze snelde naar me toe en sloeg haar arm rond mijn middel.
"Kom mee. Je kan even zitten en kalmeren in de keuken." zei ze geduldig. Ik knikte en liet me wankelend meevoeren. Maria zuchtte ontzet toen ze me zag.
"Wat is er aan de hand?" Ze begeleidde me vlug naar de hoge houten tafel en hielp me op een stoel. Ik paste niet in het simpele, huiselijke interieur met mijn dure jurk en de diamanten in mijn gekrulde haar.
"Marcus... Hij maakt me zo bang, Maria. Laat me alsjeblieft nooit met hem trouwen." huilde ik bang.
Het besef van onze onvermijdelijke verbintenis raakte me loeihard. God, op een dag zou ik de zijne zijn. Ik zou zijn woedeaanvallen moeten verdragen. Zijn kilheid, zijn gevaarlijke waanzin, zijn lusten... Ik zou met hem moeten slapen. Hem een kind geven...
Paniekerig sloeg ik mijn handen voor mijn gezicht en begon luid te snikken.
"Oh, Rosa." Maria sloeg haar armen rond me heen en knuffelde me troostend. Over mijn schouder keek ze Maude aan.
"Terug naar de balzaal, jij. En neem die schaal hapjes mee." Ik klampte me vast aan de enige moederfiguur in mijn leven en huilde compleet verloren uit. Misschien moest ik weglopen. Nee... Ze zouden me altijd vinden.
"Ik kan het niet langer volhouden, Maria." snotterde ik tegen haar schort. Ze suste me en wreef troostend over mijn blote rug.
"Het komt goed, bambina. Het komt allemaal goed. Beloofd." Ik boog achteruit en wreef met trillende vingers onder mijn ogen.
"Als ik de zijne word, maakt hij me kapot." snikte ik. Even verder keken Rob en de twee andere keukenhulpen me meelevend aan. Iedereen in huis wist wat voor een wrak ik deze week was geweest. Ik zag geen verbetering in de nabije toekomst.
"Ik wil zo graag naar Harry." huilde ik wanhopig. Ik miste mijn jongen meer dan ooit.
Even vreesde ik dat ik hier en nu zou verpulveren tot niets meer dan as en de resten van mijn versplinterde hart. Ik kon niet zonder hem. Maria zuchtte en liet haar mondhoeken kort omhoog krullen.
"Kom, kom. Geef het niet zo snel op, lieverd." Ze veegde een verloren traan weg.
"Hier. Droog je tranen." glimlachte ze. Ik schudde mijn hoofd slechts met schokkende schouders.
"Ik wil mijn tranen niet drogen. Of Marcus' verloofde worden. Ik... Ik wil..."
"Sssht. Ik weet wat je wilt, Rose." Ze klopte bemoedigend op mijn been en keek over haar schouder naar de klok boven de achterdeur. Het was bijna middernacht.
"Ik heb iets dat je zal opbeuren." zei ze toen. Ik beet hard op mijn trillende onderlip en keek haar verward aan.
"Oh?" snikte ik. Ze humde vrolijk en nam mijn handen.
"Je verjaardagscadeau. Komaan, van de stoel." Ik fronste en liet me sniffend op de grond glijden. Mijn hakken tikten luid op de grond.
"Je hebt een cadeau?" vroeg ik vertederd. Ze knikte snel.
"Natuurlijk!"
"Maar... Maar je hebt me gisteren al een taart gegeven. En die mooie armband. Ik weet niet..."
"Ik heb nog iets." knikte ze met fonkelingen in haar bruine ogen. Ik zuchtte trillerig.
"Dat is lief." fluisterde ik.
"Je moet het wel zelf gaan halen." glimlachte ze ondeugend. Niet-begrijpend veegde ik nog eens onder mijn vochtige ogen.
"Halen? Waar dan?" vroeg ik nieuwsgierig.
"In het begin van het bos achteraan. Bij het tuinhuisje." knikte ze. Argwanend bekeek ik mijn dienstmeid. Wat kon er mogelijk op mij liggen wachten bij het tuinhuisje in ons domein?
"W... Wat? Maria, hij is midden in de nacht! Ik kan niet zomaar naar buiten gaan om een cadeau te zoeken!" protesteerde ik ontzet. Ze lachte smakelijk en duwde me voor zich uit naar de achterdeur.
"Het is veilig, beloofd! Ga nu maar!" Een tel langer bleef ik haar ongelovig aankijken, maar toen slikte ik en wendde mijn ogen aarzelend af. Kort keek ik naar Rob, maar hij haalde zijn schouders slechts verward op. Na nog een diepe zucht knikte ik.
"Oké. Goed dan." mompelde ik. Ik wilde Maria niet teleurstellen. Ze leek behoorlijk opgewonden te zijn over haar verrassing voor me.
"Tot straks." nam ik twijfelend afscheid, voor ik de achterdeur opende en langzaam naar buiten stapte. Ik had al spijt van mijn beslissing na een vijftal stappen. Het was ijskoud. De voorbije dagen had het behoorlijk wat gesneeuwd, en een dikke laag van het poederige doch bevroren wit sierde de hele tuin. Het sijpelde door mijn schoenen en verdoofde mijn hele lichaam in slechts enkele tellen. Huiverend sloeg ik mijn dunne sjaal wat steviger rond mijn amper bedekte lichaam. God, Maria was gestoord.
Ik tilde mijn rokken op. Op mijn hoede wandelde ik over het vrijgemaakte padje in de richting van het bos, voorbij de doodse bloementuin, en even later langs ons afgeschermde zwembad en het tennisveld erachter. De bomen dansten dreigend in de ijzige wind. Angstig trillend keek ik naar hun donkere toppen, terwijl ik voor het kleine woud halt hield en door de duisternis tuurde. Ik durfde niet...
Er was helemaal niemand in de buurt. Wat als er iets gebeurde? Wat als één van de vele predators uit mijn milieu op me stond te wachten? Ik beet hard op mijn bevroren onderlip en sloeg mijn ene arm klappertandend nog wat steviger rond mijn lichaam.
Na enkele minuten dralen lukte het me dan toch mezelf voldoende moed in te spreken. Angstig zette ik enkele stappen in het bosje. Onmiddellijk slokten de dikke, hoge bomen mijn silhouet op. Bij elk zuchtje wind, elke tik van een twijgje, keek ik paniekerig rond me heen. Ik liep met een grote boog rond het bevroren vijvertje voorbij de eerste bomenrijen, en vervolgde mijn weg naar het tuinhuis. Ik had nu ook het gevoel in mijn vingertoppen verloren, en compleet onderkoeld strompelde ik verder door de sneeuw. Ik zag het tuinhuisje even verder liggen.
Een vaag geritsel liet me echter abrupt halt houden. Met ingehouden adem draaide ik mijn hoofd.
"Hallo?" riep ik angstig. Mijn stem echode angstaanjagend tegen de besneeuwde stammen. Ik kromp in elkaar en zwierde vliegensvlug in het rond toen ik opnieuw iets achter me hoorde. Voetstappen...
Paniekerig snikte ik. Wat was er aan de hand? Ik liet mijn sjaal los en hief mijn rokken al met bevende handen op, klaar om zo snel mogelijk weg te rennen vanaf ik blootgesteld zou worden aan enig gevaar.
"H... Hallo?" piepte ik opnieuw kleintjes. Ik kauwde op mijn onderlip.
Wat als Marcus hier was? Of meneer Lawson? De voetstappen werden luider; met gejaagde ademhaling tuurde ik door de dichte bomen. Eerst zag ik een schaduw, dan twee benen. Ik struikelde al achteruit en stootte een angstig gilletje uit, voor ik mijn ogen had kunnen oprichten. Het moment dat ik het echter deed, versteende ik compleet.
Ik kneep hard in de stof van mijn jurk, terwijl ik oncontroleerbaar begon te trillen. Dit kon niet...
Harry verscheen en hield een tel met grote ogen halt onder een enorme eik - de poederige sneeuw knarste onder zijn afgetrapte zwarte sneakers.
"Gelukkige verjaardag, baby." prevelde hij. Ik bracht mijn vingers naar mijn mond.
"Harry?" fluisterde ik amper hoorbaar.
Hij schudde zijn hoofd; plots leek hij overkomen met emoties te zijn. Hevig knipperend met zijn wimpers beende hij gejaagd naar me toe. Ik snikte gesmoord en haastte me evenzeer naar mijn jongen. Het kon me niet schelen dat hij enkel een hallucinatie kon zijn; een hersenspinsel, aangewakkerd door de verdovende koude.
Met mijn rokken in mijn handen overbrugde ik de afstand tussen ons rennend. Hij cirkelde zijn sterke armen direct rond mijn middel toen we elkaar met een klap raakten. Ik begon onmiddellijk te huilen.
Ik was compleet.
"Wat doe je hier?" stootte ik moeizaam uit, terwijl ik mijn armen rond zijn nek sloeg en me bevend in zijn veilige armen verborg. Hier kon niemand me raken.
"Ik moest je opnieuw zien. Ik heb mijn afscheid nooit gehad, Lily." mompelde hij tegen mijn slaap, voor hij me enkele centimeters optilde en me met een grom nog steviger omarmde. Ik huilde harder nu ik besefte dat hij echt was. Dat ik hem bij me had.
God, ik kon weer ademen.
Ik voelde het bloed weer stromen door mijn aderen, ik voelde mijn hart opnieuw kloppen. Ik leefde.
Hoe was dit mogelijk? Het leek onwerkelijk... Ik had nooit gedacht dat ik zo snel weer het privilege zou hebben in zijn armen te staan.
"Het spijt me zo. Ik hou zoveel van je." snikte ik. Hij zette me neer, legde zijn hand op mijn achterhoofd en draaide zijn hoofd, zodat hij me koortsachtig kon kussen. Ik opende mijn mond onmiddellijk voor hem. Hij mompelde liefkozende, incoherente woordjes tegen mijn lippen, terwijl hij me verlangend kuste. Hij boorde zijn vingers in mijn huid, omklemde me zo hard dat ik amper lucht kreeg. Mijn tranen maakten de kus zout en nat, maar hij hield niet op en drukte zijn mond steviger op de mijne. Zijn tong krulde gejaagd rond de mijne. Hij verbrak de kus na enkele broeierige seconden met een smakje en knuffelde me hijgend.
"Harry." huilde ik gesmoord.
"Fuck, ik heb je vast, Lil. Fucking eindelijk." prevelde hij geëmotioneerd in mijn nek. Ik klemde zijn zachte haar in mijn vuist.
"Je bent echt, toch?" snifte ik. Hij liet zijn hand over mijn naakte smalle rug glijden en krulde zijn vingers rond mijn zij.
"Ik ben echt, baby." Zijn hete adem sloeg tegen mijn hals.
"Hoe ben je hier geraakt? Ben je Maria's cadeau?" Ik nestelde me nog meer in zijn warme, veilige armen. Hij glimlachte lichtjes.
"Hmmm. Ze heeft me binnengelaten via de achterpoort op het einde van het bosje. Ze had me nog een moment met je beloofd." Hij masseerde de huid van mijn nek zachtjes en gaf een lieve kus op mijn bevroren wang.
"Kijk naar me, Lil. Laat me je zien." mompelde hij teder. Ik boog achteruit en keek snikkend in zijn betraande ogen. Hij fronste gekweld.
"God, je bent zo mooi. Fuck." prevelde hij. Hij ving een druppel op mijn jukbeen en liet zijn blik vervolgens over me heen glijden.
"Mijn engel." fluisterde hij. Ik greep de stof van zijn zwarte jas in mijn vuist en trok hem weer dichter naar me toe.
"Hoe gaat het met je?" huilde ik tegen zijn nek. Hij slaakte een diepe zucht en knuffelde me stevig, zijn armen rond me heen vouwend en me beschermend in zijn warmte.
"Ik ga kapot zonder je." antwoordde hij in mijn haar.
"Neem me mee, Harry. Loop samen met me weg. Alsjeblieft." smeekte ik wanhopig.
Hij was hier. Mijn perfecte jongen was hier. Ik weigerde hem los te laten. Hij was de enige houvast die ik had; zonder hem zou ik ongetwijfeld uiteen vallen, in duizend niet te lijmen stukjes.
"Ze maken je kapot als je met me meegaat, Lily. Je weet dat het niet kan." zuchtte hij. Ik schudde mijn hoofd en snikte opnieuw.
"Ik ga liever kapot dan opnieuw afscheid van je te moeten nemen, Harry." piepte ik radeloos. Met een getormenteerde vloek kuste hij mijn slaap. Ik boog mijn hoofd lichtjes achteruit en streelde met natte kaken over zijn jukbeen. Hij zag er vermoeid uit; donkere kringen onder zijn ogen bewezen zijn slaapgebrek, en zijn anders stralende huid zag wat grauwer. Zijn wangen waren meer ingevallen. De sporen van de verwondingen die mijn vader had toegebracht waren nog pijnlijk zichtbaar. Liefdevol drukte ik zachte kusjes op de blauwe plekken en kneuzingen.
Hij was nog steeds de mooiste man ter wereld.
Mijn prins.
Een zilveren traan rolde uit zijn ooghoek. Ik kuste hem snel weg.
"Ik kan niet lang blijven, baby." zei hij met trillende stem. Mijn net herstelde hart barstte weer uit elkaar. Ontzet keek ik hem aan, terwijl ik de kraag van zijn jas in mijn hand greep. Hij greep mijn polsen en duwde mijn armen teder weg.
"W... Wat?" vroeg ik kleintjes. Hoofdschuddend trok hij zijn jas uit, en legde het over mijn huiverende lichaam.
"Nee!" protesteerde ik onrustig. Ik duwde het weer weg, maar hij zuchtte diep en drapeerde het opnieuw over mijn smalle schouders.
"Stop! Je kan niet weggaan!" zei ik paniekerig.
"Draag de fucking jas, Lily." gromde hij. Hij vloekte toen ik het weer in zijn armen duwde.
"Je moet blijven! Ik heb je eindelijk terug!" begon ik weer te snikken. Hij slaakte een diepe zucht en woelde door zijn krullen.
"Ik kwam enkel afscheid nemen, schatje. Niets meer." prevelde hij op spijtige toon, maar ik schudde mijn hoofd paniekerig en draaide me van hem weg.
"Lily..." prevelde hij gekweld, terwijl ik mijn armen wanhopig huilend rond mijn lichaam sloeg en naar de sneeuw op de grond keek.
"Kom hier. Straks word je weer ziek." mompelde hij. Ik voelde hem zijn jas voorzichtig rond me heen slaan; deze keer duwde ik hem niet weg.
"Je had nooit mogen komen." snikte ik. Ik schudde hem van me af toen hij zijn handen rond mijn middel legde.
"Lil?" vroeg hij kleintjes. Ik schudde mijn hoofd.
"Shit, ik moest je nog één keer in mijn armen kunnen houden, baby. Ik moest je een laatste keer zien!" verdedigde hij zichzelf radeloos. Ik draaide me ruw om en keek hem met onrustige ademhaling aan.
"En dan weer weggaan!" huilde ik luid. Hij fronste en strekte zijn armen gekweld fronsend naar me uit, maar ik zette een stap achteruit.
"Maak dit niet nog moeilijker." smeekte ik radeloos. Zijn naam verliet mijn mond in een snik, terwijl ik mijn bevende handen naar mijn gezicht bracht.
"Eén kus, en dan verdwijn je weer uit mijn leven." mompelde ik wanhopig; ik wreef mijn tranen tevergeefs weg. Ik kon niet ophouden met huilen. Volledig van de kaart bleef hij me aanstaren. Een hele tijd luisterde hij slechts naar mijn stille snikken.
"Ik... Fuck, het spijt me. Ik heb er niet bij stilgestaan dat dit zo fucked up moeilijk voor je zou zijn." zei hij uiteindelijk verslagen. Ik haatte mezelf voor mijn dramatische reactie. Ik zou willen dat ik gewoon kon genieten van mijn onverwachtse moment met hem, maar het idee alleen al dat hij me elk moment weer kon verlaten, maakte me misselijk van afschuw. Ik had hem liever helemaal niet gezien, dan hem één minuut te mogen hebben en hem dan weer opnieuw te moeten verliezen. Al die pijn herbeleven... Het gemis, de ondraaglijke verlangens naar hem... Ik kon het onmogelijk een tweede keer overleven.
Als het niet was om me mee te nemen uit deze hel, waarom was hij dan gekomen als hij wist hoe fataal ons vorige afscheid was geweest? Dacht hij dat dit alles beter zou maken? Dat hij ons op deze manier zou kunnen afsluiten?
Mijn hart brak nog wat meer toen ik ook zijn hese snik hoorde.
"Misschien... Misschien moet ik gaan." zei hij, compleet gebroken. Ik stootte een gefrustreerd geluidje uit en begroef mijn vingers in mijn haar.
"Nee!" Hij fronste en hief zijn handen radeloos op.
"Wat dan, Lily? Wat wil je dat ik doe?" Hij klonk kwaad. Ik hief mijn jurk weer op en stampte terug naar hem toe.
"God, Harry! Je begrijpt er niets van!" riep ik, als een verwende puber. Ik gaf hem een duw; met een ontzette vloek struikelde hij achteruit tegen een boom.
"Lily, what the fuck." gromde hij met roodomrande ogen.
"Je kan nu niet zomaar weglopen!" Verwilderd staarde hij het gestoorde meisje voor hem aan. Ik begreep zijn verwarring; ik had niet eens vat op mijn eigen wensen: eerst wilde ik hem, dan duwde ik hem van me weg, nu mocht hij me niet verlaten... Tegenstrijdige emoties vochten in mijn hoofd, en draaierig greep ik weer in mijn krullen. Mijn hele lichaam stond op barsten, alsof ik het allemaal niet meer kon verdragen. Ik ervoer meer gevoelens in één moment dan ik in de rest van mijn leven samen had gedaan.
"Ik... Ik kan je niet nog eens verliezen." huilde ik wanhopig. Duizelig struikelde ik achteruit, mijn knieën knikten. Hij schoot naar me toe en ving mijn gedesoriënteerde lichaam vliegensvlug op. Snikkend greep ik zijn pols, en bracht mijn andere hand naar mijn mond.
"Laat me hier niet achter. Alsjeblieft. Ze... Ze zijn zo vreselijk." piepte ik radeloos.
"Wie? Wie zijn vreselijk?" vroeg hij bezorgd. Hij legde zijn hand op mijn wang toen hij mijn schokkerige snik hoorde. Teder wreef hij met zijn duim over mijn jukbeen.
"Sssht. Kalmeer, baby. Oké? Kalmeer." Ik zakte door mijn benen, maar hij hield me rechtop met zijn sterke arm rond mijn middel.
"Shit, Lily. Wat hebben ze met je gedaan?" prevelde hij ongerust.
"Ga alsjeblieft niet weg. Alsjeblieft, alsjeblieft." huilde ik. Ik klampte me wanhopig aan hem vast, mijn veilige haven.
"Fucking hell, ik maak me zoveel zorgen om je, Lil." mompelde hij in mijn haar. Ik snikte onrustig, terwijl hij het hoopje ellende in zijn armen vasthield.
"Kom hier. Kom hier, prinses." fluisterde hij, me dichterbij trekkend en zo innig knuffelend dat ik even geen lucht kreeg.
"Ga niet weg." prevelde ik nog eens. Hij boog achteruit en kuste het puntje van mijn neus.
"Niet vanavond. Je kan deze nacht bij me blijven, toch?" vroeg ik kleintjes. Hij fronste en streelde met zijn lippen over mijn jukbeen.
"Sweetheart, als iemand ons ziet..." begon hij. Zijn grote palm wreef langzame cirkels in mijn nek, zijn duim beroerde de huid onder mijn oor en kaaklijn. Ik schudde mijn hoofd en drukte mijn lippen tegen zijn koude wang. Mijn trillende handen gleden over zijn sterke bicepsen, terwijl hij me met zijn sterke arm zo dicht mogelijk tegen zich aan drukte.
"Je moet weer naar binnen, schatje. Je voelt ijskoud." prevelde hij bezorgd tegen mijn mondhoek. Ik ademde met opgetrokken neus uit tegen de ruwe stoppeltjes op zijn kaak. Hij vouwde zijn mond rond mijn nek.
"Hmmm. Ga met me mee." reageerde ik, knijpend in zijn bovenarmen.
"Ik kan niet." mompelde hij tegen mijn huid. Met waterige ogen richtte hij zijn hoofd weer op. Ik streelde door zijn warrige krullen.
"Jawel." fluisterde ik.
"Lily, ik kan niet nog eens... Ik wil het niet opnieuw meemaken, begrijp je dat? Denken aan wat je vader met je deed toen hij je bij mij vond... Het maakt me kapot, prinses." zei hij met een gepijnigde grimas.
"Ik kan nog geen afscheid van je nemen, Harry. Vraag me alsjeblieft niet je hier los te laten." smeekte ik wanhopig.
"Lily baby..." zuchtte hij.
"Alsjeblieft."
Hij glimlachte gekweld en kuste me zachtjes. Erna streelde hij met zijn duim over mijn lippen.
"Ik beloof je dat niemand ons ziet." prevelde ik met een klein, smekend stemmetje. Een hele tijd zei hij niets; hij staarde me slechts nadenkend aan. Hoopvol keek ik naar hem op, mijn armen rond zijn middel.
"Alsjeblieft?" vroeg ik nog eens. Ik drukte een plagerig kusje op zijn kin, daarna op zijn kaaklijn, zijn wang, zijn jukbeen, zijn oorschelp.
"Alsjeblieft, Harry." fluisterde ik in zijn oor. Ik drukte me dichter tegen hem aan en draaide mijn gezicht. Ik staarde naar zijn mond terwijl ik met mijn neus langs die van hem streelde; erna keek ik smekend en met grote, eerlijke ogen in die van hem. Heel lichtjes tuitte ik mijn lippen.
Hij slaakte een diepe zucht en duwde zijn mond hard op die van mij, verlangend en met een verslagen kreun.
"Hoe ga je me ongezien binnen krijgen?" fluisterde hij toen. Mijn mondhoeken krulden omhoog in een gelukzalige glimlach.
"Ik weet wel een manier."

"Fucking hell, je woont in een fucking kasteel." siste hij, terwijl hij achter me kwam staan en zich met mij verschool achter een besneeuwde stam. We hadden de volledige omtrek van ons landgoed moeten doorkruisen, door de bomen heen, zodat we niet in open zicht door mijn tuin moesten wandelen. Met grote, ongelovige ogen staarde Harry naar mijn landhuis. Diep zuchtend sloeg hij zijn armen rond mijn middel, terwijl we samen de omgeving afspeurden. Er was nog steeds niemand.
"Gaan ze je intussen niet missen op je bal?" humde hij tegen mijn wang. Ik glimlachte lichtjes en draaide mijn hoofd, zodat ik een snel kusje kon stelen. Hij grijnsde en vouwde zijn lippen speels grommend over de mijne.
"Het is toch bijna voorbij." prevelde ik gesmoord. Hij likte plagerig in mijn mond, maar draaide zijn hoofd toen en keek met een tevreden zucht langs ons.
"Wat nu?" Ik maakte me los uit zijn omhelzing en greep zijn hand. Haast onmiddellijk verstrengelde hij onze vingers terwijl ik hem door de uitdunnende bomen leidde. Ik kon de deur van de keuken al zien.
Toen we de laatste boom voorbijgelopen waren, trok ik hem snel mee naar de lage, in golven geschoren struik rond het begin van onze bloementuin, ook al bood het amper camouflage. Enkel wat sneeuw vulde de grote gaten tussen de kale takken. Ik bukte en keek over de rand naar het schijnbaar doodse huis. Alles was in stilte en duisternis gehuld. Ik wilde alweer rechtop gaan staan en me met hem naar de keuken haasten, maar ik verstijfde verschrikt toen ik twee silhouetten rond de hoek zag sluipen. Harry had het ook gezien en trok me aan mijn heupen naar beneden. Hij vloekte binnensmonds toen ik uit evenwicht in zijn schoot landde en hij neerviel in de sneeuw. Ik plantte mijn handen snel naast zijn hoofd en beet hard op mijn lip om mijn verschrikt gilletje te smoren. Ik duwde me onmiddellijk met een gefluisterde verontschuldiging rechtop en trok hem met de stof van zijn T-shirt in mijn vuist met me mee. Knielend op de ijskoude grond tuurde ik door een gat in de haag, terwijl hij naast me hurkte en zijn hand in mijn nek legde.
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes, zodat ik kon ontwaren wie verder liep. Toen ik het echter deed, snakte ik luid naar adem en bracht mijn trillende vingers naar mijn hart. Vliegensvlug vouwde Harry zijn palm over mijn mond.
"Ssssht, baby." prevelde hij ontzet in mijn haar. Met grote, angstige ogen staarde ik even verder naar het dikke figuur van meneer Lawson, die een van de extra, ingehuurde dienstmeisjes meetrok naar een bankje in de kale bloementuin, niet ver van waar wij zaten.
"Oh, god." fluisterde ik paniekerig. Giechelend liet het meisje zich meetrekken en even later neerduwen op het ijskoude steen. Reflexmatig kroop ik wat dichter tegen Harry aan, alsof ik de veiligheid van zijn armen probeerde op te zoeken.
"Wie is dat?" mompelde hij op wantrouwige toon tegen mijn nek. Ik schudde mijn hoofd en draaide me langzaam in zijn greep toen ik Declan Lawson zijn riem rinkelend hoorde openen, zodat ik weg kon kijken. Walgend drukte ik mijn neus tegen Harry's hals.
"Lily? Baby, wie is die man?" vroeg hij opnieuw in mijn oor. Ik greep de stof van zijn T-shirt tussen mijn vingers en kroop heel langzaam achteruit. Hij zuchtte verslagen en volgde me al zo geruisloos mogelijk, tot we meneer Lawson verlangend hoorden grommen.
"Benen open en rok omhoog." snauwde hij. Het meisje lachte opnieuw verleidelijk en kreunde vervolgens suggestief. Ik kauwde hard op mijn lip.
"Aah, dat is beter dan Robert Harpers preutse prinsesje. Ze was minder gewillig toen ik haar woensdag probeerde te neuken." grinnikte hij vulgair. Ik verstrakte en sloeg mijn beide handen onthutst voor mijn mond. Ik richtte mijn ogen op Harry, die me met grote, verafschuwde kijkers bestudeerde. Eén blik op mij was genoeg om zijn vermoedens te bevestigen.
"Harry, nee." begon ik al geluidloos te smeken, maar hij luisterde niet en krabbelde recht. Ik vloog vooruit en gaf hem een harde duw, zodat hij met zijn rug neerviel in de sneeuw. Snel boog ik over hem heen en legde mijn hand nu op mijn beurt over zijn mond. Met moeite wist ik zijn tegenstribbelende lijf onder controle te houden. Hij cirkelde zijn grote hand rond mijn pols en probeerde me met vlammende ogen van zich af te duwen.
"Stop, alsjeblieft." fluisterde ik dringend. Ik bracht mijn mond tot bij zijn oor en hield zijn lichaam neergedrukt met het mijne.
"Niet doen. Niemand mag weten dat je hier bent, Harry. Als hij je ontdekt en het aan mijn vader vertelt, maken ze je kapot." prevelde ik paniekerig. Hij slaagde er eindelijk in mijn hand van zijn mond te trekken.
"Wie is dat en what the fuck heeft hij met je gedaan?" raasde hij sissend. Tranen sprongen in mijn ogen.
"Niet hier, oké? Ik vertel het je binnen, beloofd. Maar je moet zweren dat je niets doms zal doen. Hij mag je niet zien, Haz."
"Ik maak hem af." gromde hij tussen zijn tanden door. Hij greep mijn middel en duwde me moeiteloos van zich af. Ik landde ontzet snakkend naar adem naast hem in de sneeuw op mijn rug en graaide paniekerig naar Harry's arm. Hurkend keek hij op me neer toen hij mijn harde ruk voelde. Hij trilde uit pure woede; zijn volledige gezicht was vertrokken in een furieuze grimas.
"Hou je in. Alsjeblieft." smeekte ik radeloos, terwijl ik me opduwde met mijn ellebogen en een traan over mijn wang liep.
"Ze kunnen zoveel ergere dingen met jou doen dan jij met hem." voegde ik er wanhopig op fluistertoon aan toe.
Ik krulde mijn hand rond zijn schouder en probeerde hem tevergeefs neer de duwen.
"Alsjeblieft, baby." mompelde ik tegen zijn biceps.
"Alsjeblieft." prevelde ik nog eens. Ik merkte dat hij in dubio was.
"Wat heeft hij gedaan?" herhaalde hij sissend. Snel schudde ik mijn hoofd.
"Niets, oké? Ik heb hem op tijd kunnen wegduwen! Ik ben oké." verzekerde ik hem op fluistertoon. Hij vloekte luid. Te luid.
"Wat was dat?" hoorde ik meneer Lawson gefrustreerd blaffen. Met grote, angstige ogen keek ik op naar mijn jongen.
"Harry." vormde ik geluidloos smekend met mijn lippen. Hij klemde zijn tanden hard op elkaar, maar liet zich toen op zijn knieën neervallen en cirkelde zijn arm rond mijn middel.
"Haal me hier weg voor ik zijn fucking hoofd insla." gromde hij. Ik knikte en greep zijn polsen, voor ik nog eens kort over de haag keek, maar hem toen gebukt achter me aan trok. Meneer Lawson was zich volledig aan het focussen op het meisje voor hem, en duwde zijn broek gejaagd naar beneden.
Het laatste stukje renden we geluidloos. Ik keek ademloos rond het hoekje toen hij me achter de muur naast de keuken had getrokken, uit Lawsons zich. Harry krulde zijn sterke lange vingers rond mijn pols en trok aan mijn arm.
"Lily, kijk naar me." snauwde hij. Gehoorzaam deed ik wat hij vroeg, me omdraaiend naar hem. Ik beet hard op mijn onderlip en stak een plukje haar achter mijn oor.
"Fuck, vertel me wat er is gebeurd." mompelde hij. Ik trok mijn neus op toen hij met zijn knokkels over mijn wang streelde.
"We moesten naar de Lawsons voor thee. Woensdag. Elizabeth is... En George..." Hij knikte snel, ten teken dat hij het begreep. Ik haalde diep adem.
"Ik voelde me niet goed. Ik had frisse lucht nodig. En hij is me achterna gekomen." fluisterde ik. Zijn vingers gleden teder op en neer mijn hals.
"Hij had roddels gehoord over mij. Over ons. Hij dacht dat ik me zomaar aan hem zou geven. Omdat ze zeggen dat ik een..." Ik slikte het scheldwoord in; ik kreeg het niet over mijn lippen.
"Dat ik gemakkelijk te krijgen ben." vervolgde ik met bloedrode wangen. Hij kneep zijn ogen stijf dicht en boog zijn hoofd. Snel streelde ik door zijn haar.
"Hij probeerde me te kussen. En... En me aan te raken. Maar ik heb hem direct van me af kunnen duwen. Ik ben snel weggelopen. Verder is er niets gebeurd." beëindigde ik mijn verhaal. Hij zuchtte diep en drukte zijn mond tegen mijn oor, nadat hij me met zijn arm rond mijn middel stevig tegen zich aan had getrokken. Ik struikelde tegen zijn sterke warme lichaam.
"Fuck, het spijt me zo, baby. Het spijt me zo fucking hard dat hij... En dat ik er niet was om je veilig te houden." prevelde hij. Ik sloeg mijn armen rond zijn middel en verstopte mijn gezicht in zijn nek.
"Nee, het is oké. Ik ben oké, Haz. Beloofd. Ik blijf uit zijn buurt vanaf nu." Hij knikte en drukte enkele tedere kusjes op mijn haar.
"Ik zweer dat ik hem laat boeten voor wat hij heeft gedaan, prinses. Hij had met zijn fucking poten van je moeten blijven. Ik heb het gehad met al die perverse klootzakken die hun poten niet kunnen thuishouden en denken dat ze alles met je mogen doen. Het is fucked up. Eerst Finn, nu die walgelijke asshole. Waar the fuck stopt het?" gromde hij woest. Hij legde zijn hand op mijn wang en kuste mijn jukbeen.
"Harry..." begon ik wanhopig te zuchten. Hij humde met een bezorgde blik in zijn ogen.
"Wat, baby?"
"Marcus... Hij..."
"Heeft hij ook iets geprobeerd?" siste hij me onderbrekend. Snel schudde ik mijn hoofd.
"Nee. Maar hem ga je niet kunnen tegenhouden." zei ik enkel zachtjes. Hij streelde over mijn wang en keek me bezorgd aan.
"Ik ben praktisch de zijne, ik... Harry!" onderbrak ik mezelf radeloos, toen hij zich met een woeste grom omdraaide en enkele stappen van me wegliep. Vermoeid zuchtend drukte ik mijn palmen tegen mijn voorhoofd. Hij legde zijn handen in zijn nek en hurkte hoofdschuddend neer. Ik slikte moeizaam en sloeg mijn armen rond mijn verkleumde lichaam. Een hele tijd zei hij niets.
"Wat als hij je weer pijn doet? Wat als hij met je wilt..." Hij zweeg.
"Ik... Ik denk niet dat hij me pijn zal doen. Niet als ik... Als ik je vergeet. Of hem ervan overtuig dat ik je vergeten ben." Diep vanbinnen wist ik dat het een leugen was. Marcus zou altijd een reden vinden zijn woede op me uit te werken. Op zijn andere, geïnsinueerde vraag ging ik niet in.
Hij begroef zijn handen in zijn haar.
"Fuck, ik weet niet hoe ik je hiervan moet redden, schatje." mompelde hij. Ik wandelde naar hem toe en hurkte naast hem.
"Harry..." Hij keek me aan met een verloren blik.
"Ik heb altijd geweten dat mijn ouders me niet met zomaar wie zouden laten samenzijn. Ik was naïef genoeg om te blijven geloven dat ik zou kunnen trouwen met wie ik wil, maar zo werkt het niet in mijn familie. Ik heb het geprobeerd, en het is niet gelukt. Daar kan je niets aan veranderen, baby." fluisterde ik. Hij trok zijn neus op.
"Maar ik... Shit, ik heb het erger gemaakt door verliefd op je te worden. En door je de mijne te maken. Als ik met mijn poten van je was gebleven, zouden ze nooit zo verschrikkelijk tegen je gedaan hebben. Dan zou die fucking Lawson klootzak niet denken dat hij je kan nemen als hij dat wilt. En je vader zou je niet..."
"Harry, stop." Ik sloeg mijn armen rond zijn nek.
"Ik zou er niets van terugnemen, hoe moeilijk we het onszelf ook hebben gemaakt. Ik ga altijd mijn liefde voor jou hebben, ook wanneer ik met Marcus zal moeten trouwen."
"Ik fucking haat dat je er niet van kan weglopen." Ik glimlachte zwak.
"Als je me nu voorstelde met je weg te lopen, zou ik niet twijfelen." Hij snoof en krulde zijn sterke arm rond mijn middel.
"Fuck, ik wel. Je fucked up familie zou je direct terugvinden met al hun fucking connecties en macht. En ze zouden je breken wanneer het gebeurt. Ik kan je niet van hen wegnemen, baby girl." Ik haalde mijn schouders op; ik wist heel goed dat hij het niet wilde riskeren met me te vertrekken, ver van Sands Point. Hij had waarschijnlijk gelijk. Ze zouden me kapotmaken als ze mijn bedrog ontdekten. En Harry nog veel meer.
Ik moest hem hierbuiten houden.
Onmiddellijk sprongen tranen alweer in mijn ogen nu ik dacht aan mijn onvermijdelijke toekomst met Marcus. Een liefdeloos huwelijk... Zonder Harry.
Ik haalde diep adem en forceerde een glimlach toen hij me aankeek.
"Kom mee naar binnen. Het is hier te koud." fluisterde ik. Hij knipperde de tranen achter zijn ogen weg en knikte langzaam. Met zijn hand in die van mij ging hij rechtstaan.
"Ik ga je nooit opgeven, Haz. Nooit. Ook al moet ik met hem trouwen, ik ga je altijd terugvinden. En niemand kan er iets aan veranderen." Ons plotse weerzien leek me toch iets van kracht te geven. Zolang ik hem - ook al was het achter de schermen - aan mijn zijde zou hebben, kon ik alles aan. Zelfs een leven in mijn verschrikkelijke milieu.
Hij aaide hoofdschuddend over mijn wang.
"Fucking hell. Mijn perfecte vechtertje..." mompelde hij. Ik glimlachte blozend en duwde mijn wang meer tegen zijn grote palm.
"Ik hou van je." fluisterde ik. Hij tuitte zijn lippen en zond me een kusje door de lucht met een zacht smakgeluidje.
"Ik hou ook van jou, prinsesje." mompelde hij toen. Na nog een tedere kus op mijn lippen, duwde hij me achteruit naar de achterdeur.
"Komaan, voor ik die fucking rotzak toch nog in elkaar ga kloppen." Ik greep zijn hand in de mijne en trok hem mee naar de keuken. Toen ik de deur opende en samen met hem binnenkwam, snakte Maria onmiddellijk naar adem. Ze snelde van achter het aanrecht naar ons toe en schudde haar hoofd ontzet.
"Caspita, Rosa! Wat doet hij hier?" siste ze. Ik keek haar schaapachtig aan en speelde afwezig met Harry's vingers rond de mijne. Onaangedaan keek hij de gezellige ruimte rond. De drie keukenhulpen en Indi staarden hem allemaal bewonderend en geïntimideerd aan.
"Ik kon hem toch niet in de koude laten staan?" zei ik op een zo onschuldig mogelijke toon. Maria's ogen schoten vuur.
"Het is niet mijn fout dat het vriest buiten!" snauwde ze.
"Wel, jij hebt hem in het bosje verstopt voor me." zei ik laconiek. Ze greep mijn bovenarm en trok me ruw uit Harry's greep.
"Let op je woorden, jij!" blafte ze, voor ze mijn haar tevergeefs begon te fatsoeneren.
"Wat als je mamma hem hier ziet? Of erger: je papà? Dio mio, hij vilt me levend! Indi, kom hier en fiks haar krullen!" Snel schoot mijn dienstmeisje naar me toe. Geïnteresseerd volgde Harry de hele interactie.
"Hef je jurk op! Toon me je schoenen!" beval Maria. Met een zucht deed ik wat ze vroeg, mijn rokken tot aan mijn knieën opheffend, terwijl Indi de diamantjes voorzichtig weer wat ordelijker in mijn warrige haar begon te weven.
"Kijk naar je, bambina! Wat heb je in godsnaam gedaan? Terribile, soms geloof ik dat je nog een kind bent! Draag wat zorg voor je spullen! Weet je hoeveel geld die outfit gekost heeft?" Fronsend boog ze voorover en veegde een natte, slijkerige vlek van mijn witte pump met haar schort.
"Denk na, Rose!" foeterde ze verder, terwijl ze rechtop ging staan.
"Je moet terug naar de foyer. Elizabeth kwam daarjuist vragen waar je bleef. Marcus is niet tevreden dat je van hem weggelopen bent." zei ze, met haar ogen rollend. Harry snoof gefrustreerd: zijn eerste teken van leven sinds hij binnengekomen was. Maria keek hem met een afkeurende blik in haar ogen aan. Ik fronste. Waarom was ze zo kwaad dat ik hem had meegenomen? Was er iets aan de hand tussen hen waar ik niets over wist?
"Oké, goed. Maar ik breng Harry eerst naar boven." zei ik schouderophalend, mijn jurk weer laten vallend en weglopend voor Indi klaar was.
"Naar boven?" herhaalde Maria schril.
"Sì." knikte ik. Onmiddellijk schudde ze haar hoofd.
"Vergeet het, bambina. No! Geen jongens in je kamer!" Ik ging naast Harry staan en greep zijn arm.
"Niemand zal het ooit weten!" zeurde ik. Harry legde zijn grote hand op mijn onderrug en zuchtte verveeld.
"Signore is niet akkoord met mijn huisregels?" snauwde Maria kwaad, verder razend: "Ik kan me voorstellen dat jij al meer dan één meisjeskamer van dichtbij gezien hebt, maar mijn Rosa is een welopgevoed meisje, ragazzo!"
"Prego, Maria." smeekte ik met een pruillipje, Harry snel onderbrekend voor hij een ongepast antwoord gaf.
"En hoe ga je hem boven krijgen, denk je?"
"Via de oude bediendentrap. Over de derde verdieping, zo naar beneden tot in mijn kamer." knikte ik trots. Ze kneep haar ogen tot spleetjes.
"Je hebt het allemaal al volledig uitgekiend. Is het niet, ondeugend ding?" Ik drukte me wat dichter tegen Harry aan.
"Ik kan ook door haar raam klimmen straks." mompelde hij, niet onder de indruk van Maria's moederlijke reactie. Ik beet op mijn onderlip en staarde mijn dienstmeid met grote ogen aan.
"Je gaat mijn cadeau nu toch nog niet van me afnemen?" zei ik zachtjes. Ze kneep haar ogen tot spleetjes. Na enkele seconden zuchtte ze verslagen.
"Oké, goed, verwend nest! Maar ik breng hem naar je kamer. Jij moet dringend terug naar je bal, voor Edith Harper mijn keuken binnengestormd komt om haar ongehoorzame dochter te zoeken." Ik glimlachte en draaide me om naar Harry.
"Ik zal me haasten, beloofd!" zei ik snel, voor ik een vluchtige kus op zijn mond drukte. Erna gaf ik Maria een knuffel.
"Dankjewel!" bedankte ik haar vrolijk. Ik tilde mijn rokken op en rende al weg, maar mijn dienstmeid riep me onmiddellijk terug.
"Ja?" vroeg ik verward, over mijn schouder naar haar kijkend. Ik stond al in de deuropening.
"Harry's jas, bambina." knikte ze. Ik fronste even, bloosde vervolgens, trok zijn zwarte, versleten kledingstuk snel uit en wandelde terug naar mijn jongen. Hij keek me hoofdschuddend aan toen ik het in zijn handen drukte.
"Hey." hield hij me tegen met zijn grote hand rond mijn bovenarm, toen ik me omdraaide en weer van hem weg wilde lopen. Verrast keek ik in zijn prachtige groene ogen.
"Wees voorzichtig in Marcus' buurt, ja? Ik vertrouw die klootzak voor geen fucking haar." mompelde hij. Ik knikte en aaide kort over zijn wang, voor ik me omdraaide en me deze keer wel uit de keuken haastte.

--
Het volgende hoofdstukje is de laatste van dit verhaal! Er komt wel een tweede (en normaal ook nog een derde, als ik het ooit volhoud) deel van Paperweight. Ik heb heel wat gepland voor Lily en Harry!
xxx

Reacties (6)

  • Eelien

    Ooh! Het voorlaatste hoofdstuk!.. Je schrijft echt geweldig!

    En wat een fantastisch nieuws! 😍😍

    1 jaar geleden
  • MyLifeLine

    Je maakt me bang! Maar goed, dit zat er aan te komen. 😭😭

    1 jaar geleden
  • aylatjuhh

    Omg omg omg! Laat ze in het volgend verhaal alsjeblieft samen verdwijnen en op een klein eilandje ergens in de oceaan samen een bestaan opbouwen:X(H)

    1 jaar geleden
  • Smexy

    Oh jeetje. Dit laatste stuk was wel echt cute. Maar die Marcus is echt een creep.
    Ben benieuwd wat je allemaal in petto hebt voor ons. Ik hoop nog steeds op een goed einde.

    Ga je het verhaal er gewoon weer achteraan plakken of maak je een nieuwe aan?

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    O het laatste hoofdstuk.. dat klinkt als afscheid..

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen