Notitie: Gedicht van mijn 14-jarige zelf. Zonder het zelf helemaal door te hebben was de onzekerheid omgeslagen in zelfhaat -- en was het al te laat om nog terug te keren.

Ik dacht dat het mij niet zou raken
Maar langzaam sloop ze binnen
Ging ze me dingen wijsmaken
Probeerde ze me voor haar te winnen

Ik viel enkele kilo’s af
Maar nog steeds was ze niet tevreden
Eten werd een straf
En een trots gevoel leek eeuwen geleden

Zij werd steeds meer de baas
Maar naar mezelf kijken deed me zeer
En voor mij jammer maar helaas
Langzaam aan, herkende ik mezelf niet meer

Het meisje dat daar in de spiegel staat
Zo uitgemergeld en zo koud
Maar ook zo dik, geen zicht op graat
Is wie ik altijd zo heb vertrouwd

Glimlachend staat ze daar
Met mijn ogen kijkt ze me aan
Ze vindt zich nog te zwaar
En dwingt me om nog verder te gaan

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen