Foto bij 004

Ik pak mijn telefoon en ik zet Theo’s nummer in mijn telefoon. Ik kijk naar de deur van het lokaal en daar is de jongen weer.
Zijn zwarte haar, zijn donker grijze ogen en helemaal in het zwart gekleed. De jongen die me omver wilde beuken, maar het niet lukte omdat ik hem al aan voelde komen. Dat klinkt misschien raar, Maar dat gevoel heb ik altijd al gehad. Ik voel alles om me heen heel zwak vroeger was het gevoel sterker, maar ik mag dat gevoel niet hebben. Het hoort niet dus het mag niet.
Hij kijkt me boos aan en ik lach naar hem. Ik zie dat hij het verwarrend vind dat ik naar hem lach. Heeft nog nooit iemand naar hem gelachen of zo? De jongen gaat aan de ander kant van het lokaal zitten. Hij kijkt heel even naar de docent maar dan weer naar mij. Ik luister niet naar wat de docent te zeggen heeft. Ik heb alleen maar oog voor de mysterieuze jongen.

De bel gaat en ik sta op. Ik loop voorbij de jongen.
‘Staren is onbeleefd.’ Zeg ik tegen hem en terwijl ik het lokaal veder uit loop voel ik zijn ogen in mijn rug branden.
Ik ga de trap af naar beneden en ik loop de parkeerplaats op. Ik stop bij mijn auto en ik voel in mijn tas voor de sleutels van mij auto. Maar ik voel ze niet. Ik zoek nog eens in mijn tas maar ze zitten er niet in. Waar zijn mijn sleutels gebleven? Die dingen kunnen toch niet verdwenen zijn? Ik zucht diep. Ik word hier echt helemaal gek.
‘Jij staarde anders ook naar mij. Bijna heel de les.’ Zegt een heldere jongens stem.
Ik draai me om en nog op geen twee meter van mij vandaan staat de jongen. Ik kijk zijn mooie donkergrijze ogen.
Je kunt er in verdwalen zo mooi zijn ze. Ik schud verbaast mijn hoofd, door mijn eigen gedachtes.
Hij lacht ondeugend naar me.
‘Zoek je misschien iets?’ Vraagt hij en ik knik. Hoe weet hij dat ik iets kwijt ben?
‘Mijn auto sleutels.’ Zeg ik verbaasd.
Hij gaat met zijn hand in zijn zak en hij haalt er mijn BMW sleutels er uit.
‘Bedoel je deze?’ Vraagt hij en ik knik.
‘Hoe kom jij aan mijn sleutels?’ Vraag ik terwijl ik de sleutels uit zijn hand gris.
Hij lacht ondeugend. Wat is er met deze jongen? Wat zijn zijn geheimen? Waarom doet hij eigenlijk zo geheimzinnig? Vraag ik mezelf af.
‘Ze vielen uit je tas toen je me voorbij liep in het lokaal.’ Zegt hij en ik knik.
We staren elkaar even aan en dan draait hij zich om en wil weg lopen.
‘Bedankt.’ Zeg ik zachtjes en hij draait zich weer om en knikt.
‘als ik ooit iets terug kan doen weet je met te vinden.’ Zeg ik en hij knikt weer. Hij wil zich weer omdraaien.
‘Hoe heet je eigenlijk’ Vraag ik. Hij kijkt me diep in mijn ogen en ze lachen, maar de rest van zijn gezicht staat strak en er is geen emotie van aftelezen.
‘Noem me maar Devil.’ Zegt hij en hij lacht ondeugend.
Devil wat is dat voor een naam?
‘Wat is je echte naam?’ vraag ik.
‘Liefje dat is mijn naam en jij bent de enigste persoon die hem weet.’ Zegt hij.
Hij draait zich om en loopt weg. Ik stap in mijn auto. Devil? Hij maakt een grapje zeker? Ik start de auto en ik rij weg.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen