Notitie: Een stuk uit een dagboek passage van mijn 14 jarige zelf. Het geheim was er eindelijk uit, de hulp gezocht. Ik was op de radar. Maar dat betekende niet dat het zomaar ineens beter ging.

Aangezien ik slecht ben in over gevoelens praten schrijf ik ze op.
weet je, ik weet dat het stom is, maar ik wil NIET aankomen! Tuurlijk, mijn haar valt héél erg uit, mijn hart klopt te traag en ik heb een ongezond lijf, maar ik wíl het niet.

...

Mam zegt dat ik wel moet proberen te eten, maar ik bedoel: ik probeer het echt wel. Serieus, als ik niet zou proberen, zou ik mijn eten op school weggooien. Makkelijk zat, niemand die er iets van zegt. En mijn ontbijt kan ik ook skippen als ik wil.
Zij denken dat ik het niet probeer, maar dat doe ik ECHT wel. Het is alleen zo sterk en het doet me zo'n pijn. En om eerlijk te zijn heb ik geen zin meer om te vechten, het maakt me zo ongelukkig dat ik net zo lief dood zou zijn. Op echte rotmomenten hoop ik gewoon dat mijn hart plotseling stopt met kloppen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen