Notitie: Ik had het verhaal graag op de vorige notie geëindigd, maar dat zou oneerlijk zijn geweest. Echter, ik schreef geen gedichten meer, en aangezien dat het uitgangspunt was van deze bundel, zal ik dit hoofdstuk gebruiken om alles terug aan elkaar te knopen met stukken uit mijn dagboeken.

Mijn ouders zijn bezorgd. Terecht. Maar dat laat ik aan hen niet weten. Zij denken dat het niet goed gaat, al een paar weken. Maar de waarheid is dat het echt slecht gaat, en dat al zo ontzettend lang.

Ik ben niet van de schaal afgegleden.
In feite... heb ik er nooit bovenop gestaan.


Nadat ik de kliniek verliet ging het heel even goed, maar kort daarna begon ik alweer terug te vallen in mijn oude gedrag. Ik was depressief, zonderde mezelf af en begon al snel terug af te vallen.

Ik wil geen probleemkind zijn, geen depressief persoon. Maar waarom voel ik me dan zo? Waarom snijd ik? Waarom slik ik zoveel extra slaapmedicatie? Juist, omdat ik er klaar mee ben. Ik wil niet meer, kán gewoon niet meer.
En toch blijf ik proberen, want ik mag niemand teleurstellen. Vrienden, familie, maar vooral June* niet. Zij moet blijven vechten en ik heb haar beloofd het samen te doen. En die belofte wil ik houden. Was het maar zo simpel.


Via Quizlet had ik een meisje ontmoet dat kampte met hetzelfde soort problemen als ik. Niet alleen was het fijn om iemand te hebben waarmee ik over mijn eetgestoorde gedrag en gedachten kon praten (en begrepen werd), maar ook was zij de enige die me kon dwingen om te eten. We deden het samen, zij en ik.

*Naam veranderd voor privacy redenen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen