Ik denk dat het achteraf moeilijk is te zeggen wanneer het beter ging. Het was een geleidelijk proces, met veel vallen en dan toch ook maar weer opstaan. In ieder geval kan ik zeggen dat ik het nooit zonder June* had gered. Betekent dat dat het meisje van toen volledig weg is? Nee. Nog steeds voel ik me wel eens onzeker, nog steeds ben ik gevoelig voor eetproblematiek, en maar al te vaak laat ik me toch weer strikken door de eetstoornis, om me dan na twee dagen weer terug te herpakken. Één ding dat ik in ieder geval kan zeggen, is dat ik ervan geleerd heb. Geleerd heb over het leven, maar vooral ook over mezelf. Ik weet nu wie ik ben, wat ik kan en vooral ook wat ik niet kan. Ik ken mijn sterktes en valkuilen. Ik weet waar ik vandaan kom.


*Naam veranderd voor privacy redenen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen