Foto bij Paralyzed fifteen.

Eenmaal in de grote centrale hal van het ziekenhuis stopt Liam. ''Wist je dat dit ziekenhuis best een prima tuin heeft? En het is wel lekker weer..'' zegt hij. ''Dan hoef jij ook de drukte niet in..'' zegt hij dan. Ik knik. ''Ik ben nog niet in de tuin geweest, dus laten we gaan... Iets rust is misschien inderdaad wel fijn..'' zeg ik en glimlach. ''Voor mij hetzelfde.'' glimlacht hij. Hij duwt me naar buiten. Het is rustig in het ziekenhuis, maar dat komt ook omdat al het bezoek zo'n beetje wel op de kamers zijn.. ''Wil jij op de knop drukken om de deur te openen?'' vraagt hij. Ik kijk naar mijn rechterkant. ''Ik zie geen knop...'' zeg ik. ''Hij zit links van je.'' Ik voel mijn wangen rood kleuren van schaamte. ''Oh..'' ik draai me naar links en zie dan inderdaad een rode drukknop, met mijn rechterhand druk ik hem in en gaat de deur voor ons open. Hij duwt me door de tuin, hij lijkt ook zelfs te weten waar hij naar toe wilt, ik laat het allemaal een beetje op zijn beloop gaan en wees stil. ''Wat een grote tuin...'' zeg ik en kijk om me heen. ''Ja he... Ik ben hier gisteren doorheen gelopen, weliswaar met beveiliging maar ik vond het zo mooi en rustig..'' Hij stopt bij een bankje tegenover een fontein. Niemand zit hier, we zijn met zijn twee. ''Over rust gesproken.'' zegt hij. Ik sluit mijn ogen even en geniet van de stilte, en het geluid van het vallende water, het is zo rustgevend. ''Ga je nu al in slaap vallen?'' vraagt hij lachend. Ik open mijn ogen en kijk naar hem, tenminste, dat dacht ik. Want ik zie hem niet. Ik draai me om maar achter me staat hij ook niet. ''Ik zit links van je.'' zegt hij dan. Ik kijk links en zie dat hij zijn hand op mijn linker arm heeft gelegd. Ik voel wel iets van zijn aanraking, maar niet veel. ''Ik ehm, zie mijn linkerkant niet, of nouja ik vergeet dat mijn linkerkant er is.'' zeg ik en sla mijn ogen neer. ''Oh...'' is zijn reactie, gevolgd door een soort pijnlijke ongemakkelijke stilte.

Hoe ga ik deze stilte doorbreken? Ik wil hier helemaal niet mee geconfronteerd worden... Ik wil dit niet, ik wil dit allemaal niet. ''Sorry.'' zegt hij. Ik kijk direct op. ''Nee, nee, nee... Daar hoef je echt geen sorry voor te zeggen.'' zeg ik en strek mijn arm uit. Ik leg mijn hand op zijn schouder. ''Je kon het ook niet weten.. Maar ik zeg het om ongemakkelijke momenten te voorkomen..'' zeg ik. Hij knikt en komt aan mijn rechterkant zitten. ''Mag ik vragen wat er met je is gebeurd? Ik beloof dat ik daarna niks meer erover zal vragen of zeggen als jij dat niet wilt.'' zegt hij. Ik knik en glimlach. Hij is lief. ''Ik weet niet precies alles meer, meer van mensen die dingen vertellen..'' zeg ik. Hij knikt. Ik vertel over het auto ongeluk wat ik heb gehad. ''Ik weet dus dat ik ging winkelen, mijn kledingkast kon wel een upgrade gebruiken dacht ik zo..” Liam grinnikt. “Wat ik me zelf nog herinner is dat ik een groen stoplicht had, ik ben gaan rijden en toen klapte er iemand op me in aan mijn kant..” ik bijt op mijn lip. Liam is stil. “Ik hoorde stemmen, geschreeuw en paniek om mij heen, mensen die me probeerde aan te spreken en schreeuwden: Bel 112!” Ik voel een traan over mijn wang lopen. “Toen werd het zwart voor mijn ogen en werd ik pas weer wakker in het ziekenhuis...” ik slik. Dit was de eerste keer dat ik zelf mijn verhaal aan iemand had verteld. “Wat heftig Julia...” zegt hij. Hij legt zijn hand op de mijne. Ik voel een tinteling door mijn lijf gaan. “Ja, en zo ga je van jong en vol in het leven naar in een rolstoel en een wereld vol onzekerheden..” stamel ik zachtjes. “Dit is de eerste keer dat ik iemand over mijn ongeluk heb verteld.” Zeg ik. “Ik vind het stoer dat je het durft te vertellen..” zegt hij.
“Liam, mag ik een brutale vraag stellen?” “Tuurlijk!”
“Waarom heb je je nummer bij me achter gelaten en wilde je met me afspreken?” vraag ik. Het is iets wat ik nu eenmaal graag wil weten.
“Wel, ik zag je en ik voelde iets.” zegt hij. “Toen je me in mijn ogen aankeek, voelde ik iets. Dus ik wilde graag een kans om erachter te komen wat het is dat ik voel...” zegt hij. Ik knik even en glimlach. Ik kijk om me heen. “Ik denk dat ik hier wel vaker heen wil..” zeg ik. Hij glimlacht. “Het is fijn he.” Ik knik. “Ga je dan met me mee?”
“Graag...” glimlacht Liam.

Reacties (1)

  • IrishNialler

    Wat is het toch ook een schatje

    2 maanden geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen