||Leah Clearwater.


Woest was ik naar buiten gestormd, Embry Call kon zo het bloed onder mijn nagels vandaan pesten dat ik hem haast in stukken had gereten als ik hem niet gesmeerd was. Hoe kon hij zo naar mijn nichtje kijken een kind, een fantasierijk meisje dat overal magie en weet ik wat nog meer inzag. Een meisje dat jaren jonger is dan dat hij daadwerkelijk zelf was.
"Mam" brulde ik vanuit de struiken.
Alsof mijn moeder het al gewent was stapte ze naar buiten met een stapeltje kleren. Ze schudde haar hoofd nadat ze het pakketje had neergelegd en draaide mij de rug toe. Ik wist als geen ander wat voor soort preek zou gaan volgen. De standaard preek, dat als ik mij te veel zou laten opjutten, te veel uit mijn kleren zou klappen straks geen stuk stof meer aan mijn kont kon trekken en dus moest oppassen.
Als ik namelijk geen stuk stof meer in mijn kast had liggen moest ik shoppen, nog iets waar ik een groot hekel aan had.
Het was gewoon niet zo mijn ding, als ik iets moest hebben moest ik het zo kunnen pakken en kunnen afrekenen.
Zuchtend liep ik achter mijn moeder aan naar binnen.
"Nymphadora heeft een erg leuke dag gehad, maar jij zo ik kan zien niet. Wat is er precies gebeurt in huize Uley, ik dacht dat jullie een of andere bespreking hebben voor aanstaande vrijdag" ratelde mijn moeder, bezorgd. Ik zuchtte nog eens, schudde mijn hoofd "ze doen het maar zonder mij, ik hoor later wel van Seth wat precies het plan is, wil Embry voorlopig niet zien" mopperde ik, de keukendeur achter mij dicht slaand.
"Hoezo je wilt Embry voorlopig niet zien, wat heeft hij gedaan" was gelijk de bezorgde verontrustende stem van mijn moeder.
"Dat is het hem nu juist dat wilt hij niet zeggen, hij zegt dat hij meer te weten is gekomen over onze kleine verschijning" mijn gezicht sprak boekdelen, want mam kon precies aflezen wat ik hiermee bedoelde. Wat ik eigenlijk wilde zeggen, de jongeman hield informatie wat misschien van groot belang is, achter. Mam maakte zich grote zorgen omtrent Nymphadora, ze leek zo jong, maar leek meerdere soorten karaktereigenschappen te bezitten.
Zo kon ze op een echte puber lijken met haar woordenschat en zo leek ze niet ouder dan een kind van twaalf.
Het was gewoon verontrustend, en al wist ik dat het antwoordt nog maar een paar dagen verwijderd was, toch bleven we ons afvragen wat we eraan konden doen. Hoe we het meisje konden helpen, naast de verontrustende verdwijning van Lucas. En wat nou als mam haar voorgevoel juist aarde, dat Lucas zijn dochter had achtergelaten bij zijn zuster. Wat zou mam doen?
En hoe zou Nymphadora reageren?!
"Is ze nog wakker" mijn wenkbrauwen fronste ik op.
Mam begon te knikken, "ze zit in bad" mompelde ze, in gedachten verzonken.
Zonder nog iets te zeggen tegen mijn moeder stapte ik de trap op naar boven, klopte een enkele keer op de deur van de badkamer.
"Binnen" werd er aan de andere kant van de deur gepiept.
De klink naar beneden drukkend, stapte ik de badkamer binnen en sloot als gelijk de deur weer in zijn scharnieren. Een geschrokken gezicht van Nymphadora vulde mijn zicht. Ik liet mij norse blik van mijn gezicht vallen, probeerde wat vriendelijker naar haar te glimlachen, waarbij ze zich nog meer in het schuim liet wegzakken.
"Moet ik er al uit" piepte ze, met een lichte blos op haar wangen.
Ik schudde mijn hoofd en liet mij op de rand van het bad zakken.
"Nee, ik wilde eigenlijk even met je praten" vulde mijn stem, de badkamer.
"Met mij" Nymphadora had haar wenkbrauwen hoog opgerezen, "ja, met jouw" grinnikte ik mijn hand door haar natte glanzende haren halend.
"Waarover praten" was gelijk de volgende vraag van het meisje.
Ik begon te grinniken, schudde kort mijn hoofd en haalde vervolgens mijn schouders op.
"Over jouw en over Embry" sprak ik fluisterend.
Verbaasder als verwacht keek ze mij aan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen