Foto bij 001

I
patch
myself
with
poems.
- Atticus

Lily-Rose Harper


Ik liet mijn vingers over de toetsen van de piano glijden, terwijl ik door de gigantische ramen naar de zijkant van onze enorme, doodse tuin staarde, die nog nat was door de vroeg aprilse bui. Een enkele vogel trippelde door het gras; verder leek het landschap niets meer dan een stilleven te zijn, geschilderd door een melancholische, neerslachtige artiest. Ik zuchtte heel zachtjes en beet kort op mijn lip. Haast reflexmatig greep ik naar het hangertje rond mijn nek.
Het was inmiddels meer dan drie maanden geleden dat Harry uit mijn leven verdwenen was. Het deed nog steeds evenveel pijn.
"Rose! Kom hier!" hoorde ik mijn moeder poeslief lachen achter me. Ik slikte, liet het roosje aan mijn ketting toen los en draaide me om met een geforceerde glimlach. Moeder had de vrouwen van het vrijwilligerscomité in Sands Point uitgenodigd, zogezegd om te bespreken hoe ze hun fondsen wilden verdelen over de verschillende goede doelen die ze begeleidden, maar ik had sinds hun aankomst niets anders dan goedkope roddels en ongezouten meningen over de laatste modetrends opgevangen. Zowel ik als mijn zusje werden elk weekend verplicht dergelijke sociale evenementen bij te wonen. Ik walgde ervan.
Ik streek over de plooien in mijn zachtroze, knielange jurk en wandelde naar de vrouwen. Dikke magazines met bruidsjurken lagen open op het met goud afgezette tafeltje waarrond ze zaten. Trillerig liet ik me op de rode, fluwelen bank neerzakken.
Ik haatte deze ruimte. Het deed me denken aan mijn bal. En mijn bal deed me denken aan Harry.
Mijn moeder had gekozen voor onze gigantische foyer met het excuus dat onze gasten zo konden genieten van het snel veranderende landschap buiten, nu de lente alles langzaamaan weer liet bloeien, maar de aanwezige vrouwen wisten even goed als zij dat ze hen er enkel heen had geloodst om te kunnen pronken met de meest luxueuze, imposante ruimte in ons huis, en misschien zelfs in heel Sands Point.
Snel knipperde ik mijn tranen weg, met ingehouden adem naar de dichtstbijzijnde marmeren pilaar aan mijn rechterkant starend. Uitgehouwen engeltjes sierden het kapiteel. Een waterig zonnetje verlichtte de gouden, vorstelijke foyer en wierp zijn licht op de hel voor mijn neus.
"Edith, maak je niet druk! Elke ontwerper zou maar wat graag haar bruidsjurk maken. De hele staat heeft het over hun verloving!" kirde Brigitta, de voorzitster van het comité. Ze hield haar kopje tussen haar fijne vingers en roerde met gracieuze cirkels in haar thee. Maude kwam de foyer binnengewandeld met een schaal vol kleine sandwiches.
"Maude, geef Rose iets te eten. Ze heeft haar ontbijt amper aangeraakt deze ochtend." beval mijn moeder. Ik slikte en richtte mijn ogen op mijn lieve dienstmeisje toen ze naast ons halt hield. Medelevend keek ze me aan. Sinds ik Harry verloren had en compleet en onomkeerbaar was ingestort, behandelde het personeel me als een gebarsten porseleinen pop, alsof het kleinste zuchtje wind me uiteen zou laten spatten.
Met tegenzin nam ik een driehoekige sandwich van de zilveren schotel.
"Dat zijn de zenuwen. De maanden voor mijn huwelijk met Robert kreeg ik evenmin een hap door mijn keel." lachte mijn moeder charmant naar haar vriendinnen. Ze wist heel goed waarom ik een wrak was... De vrouwen maakten kirrende geluidjes en keken me met fonkelingen in hun ogen aan.
"Marcus mag zichzelf gelukkig prijzen met zo'n mooie bruid!" glimlachte Clémence, Brigitta's dochter. Slikkend staarde ik naar de grond.
"Ik herinner me nog dat zoveel meisjes in Sands Point achter hem aan liepen. Hij was een ondeugende flirt, die Davenport! Ik ben blij dat hij beslist heeft zich dan toch te settelen." giechelde ze vervolgens. Ik kokhalsde bijna toen ik een klein hapje van mijn sandwich nam. Snel spoelde ik het door met een slok thee.
"Toon me je ring nog eens!" zei de vrouw aan mijn moeders rechterkant - mevrouw Campbell, opgewonden in haar handen klappend. Ze fatsoeneerde haar witte hoedje, voor ze zich in haar ongemakkelijk zittende wikkeljurk voorover boog en met haar goedverzorgde hand naar me reikte. Trillend legde ik mijn vingers in haar zachte palm; ik wendde mijn ogen af van de glinsterende diamant.
Ik had gedacht dat ik nog enkele maanden veilig zou zijn... Misschien zelfs enkele jaren? Toch tot ik afgestudeerd was, op zijn minst... Maar mijn en Marcus' ouders hadden na mijn bal beslist dat het geen zin had te wachten om onze helse verbintenis aan te gaan. Ik vermoedde dat mijn moeder opgevangen had dat ik afstandelijk was geweest op mijn verjaardag. Waarschijnlijk waren ze bang dat ik Marcus zou wegjagen met mijn antisociale, ordinaire gedrag als ze niet snel iets deden. Daarbij, vlak na mijn feest had de smerige roddel over mij en een arme, vuile crimineel uit New York zich op onbegrijpelijke wijze razendsnel verspreid in mijn milieu. Ik twijfelde er niet aan dat meneer Lawson er verantwoordelijk voor was - de nacht na mijn verjaardag was er zonder voor de hand liggende reden ingebroken in zijn kantoor in New York, en waren er enkele belangrijke documenten gestolen. Ik had onmiddellijk geweten dat Harry verantwoordelijk was voor de misdaad. Of eerder, hij had zijn vrienden opgedragen hem een laatste dienst te bewijzen; hijzelf was op dat moment waarschijnlijk al ver weg uit Amerika geweest, zoals hij had aangegeven in zijn brief. Op de camerabeelden hadden ze immers vier gecamoufleerde mannen kunnen onderscheiden. En wie anders had een motief gehad wraak te nemen op Declan Lawson?
Hoe dan ook, de miljonair had zijn toorn op mij uitgewerkt - alsof hij op één of andere reden wist dat ik er iets mee te maken had - en ons hele milieu ervan overtuigd dat ik mezelf als een goedkoop, dom meisje zonder waarden in een schandalige seksuele relatie met een stuk crapuul had gestort. Natuurlijk vermoedden mijn ouders dat hij er bijna voor had gezorgd dat mijn reputatie voorgoed bevuild was, maar hun toekomstplannen voor Elizabeth en George waren te waardevol, dus ze hadden het geslikt en het als een extra motivatie gezien om mijn verloving met Marcus officieel te maken. Ze hadden enkel de aankondiging van ons aanstaande huwelijk nodig gehad om me in ere te herstellen. Iedereen leek het choquerende verhaal over Lily-Rose Harper al vergeten te zijn.
Dat ik echter langzaamaan aan het wegzakken was in een donkere, diepe leegte, leek niemand iets te kunnen schelen. Ik ademde, en at - met moeite, lachte als het moest, liet me aankleden en mooi maken, en meesleuren naar mijn moeders sociale activiteiten, en sleepte me door elke dag, maar ik leefde niet. Ze hadden me kapot gemaakt. En ik wist dat Harry was vertrokken als een daad uit liefde. Dat het voor hem even pijnlijk en fataal was geweest me achter te laten als hem verliezen voor mij, maar ik had hem nodig. Waarom had hij opnieuw de fout gemaakt onvoldoende te communiceren door achter mijn rug te beslissen wat er verder zou gebeuren? Ik zou hem nooit laten vertrekken hebben... Waarschijnlijk had hij het me daarom niet verteld. Hij was te koppig geweest in zijn plannen, overtuigd dat hij me enkel veilig kon houden door me los te laten. God, het maakte toch niet meer uit. Hij was weg, uit mijn leven, en ik kon er niets aan veranderen. En dat hij het nodig had gevonden Amerika te ontvluchten, maakte het nog zoveel erger. Als hij in New York was gebleven, zou ik me misschien toch nog enigszins verbonden met hem kunnen voelen. Nu had ik niets meer...
Hoewel ik het hem allemaal kwalijk nam, veranderde het mijn gevoelens voor hem niet. Ik hield nog evenveel van hem als toen ik hem nog had. Ik zou altijd van hem blijven houden - van mijn ware liefde.
Nu was ik gedoemd om zonder hem te leven in deze hel. Het enige positieve gevolg van mijn verloving met Marcus was dat perverse mannen als meneer Lawson of Xander niet langer dachten dat ze met me konden doen wat ze wilden. Ik was bezet, en het hield me veilig. Althans, toch van gevaren van buitenaf. Want de prijs die ik ervoor had moeten betalen was ondraaglijk groot. Ik was de zijne geworden, weerloos gevangen in de klauwen van een duivel.
Tranen sprongen in mijn ogen terwijl de vrouwen mijn schandalig kostbare ring bewonderden. Mijn moeder keek me waarschuwend aan toen ze mijn gezicht zag.
"Ooh, Rose! Wat prachtig!" zuchtte Clémence. Ik slikte.
"Ja, eh... Ja. Het is een erfstuk van de Rockefellers." zei ik zacht. Verraste, goedkeurende kreetjes vulden de ruimte. Het kon me echter niet schelen wat ze ervan vonden; even weinig als de ring waarmee Marcus had lopen pronken sinds hij het op oudejaarsavond voor het eerst rond mijn vinger had geschoven me iets deed. Al enkele dagen voor zijn aanzoek hadden onze ouders beslist dat het tijd werd om onze families volledig te verbinden. Tijdens de nieuwjaarsreceptie in Marcus' belachelijk grote landhuis, enkele kilometers verder dan het onze en vlakbij het strand, had hij me dan publiekelijk gevraagd. Ik had moeite gehad mijn tranen te bedwingen terwijl mijn vader achter me had gestaan en dreigend in mijn schouder had geknepen.
"Zeg 'ja', Rose. Of ik zweer dat ik je grote liefde vind en hem kapot maak. Begrepen?" had hij in mijn oor gesist. Dus ik had een glimlach geforceerd, toegezegd en me met knikkende knieën laten kussen door mijn grootste nachtmerrie. En hij was een nachtmerrie. Zijn handen waren te ruw, zijn greep op mijn lichaam was te hardhandig, en zijn kus haast dreigend. Hij hield niet van me, net zomin als ik van hem, en ik wist dat hij me haatte voor wat ik had gedaan. Hij bleef me er maar voor straffen. Soms door me enkel af te snauwen, andere keren door een wat te stevige grip, hier en daar door me een klap te verkopen... Maar het ergste waren zijn lustige uitspattingen. Hij veronderstelde dat nu ik de zijne was, hij het alleenrecht over mijn lichaam had. Meestal bleef het bij een vluchtige aanraking of een uit de hand gelopen, geforceerde kus van zijn kant. Ik vermoedde dat mijn paniekerige tranen hem altijd tegenhielden verder te gaan, en dat hij besefte dat zolang we nog niet werkelijk getrouwd waren, hij geen al te grote risico's met me kon nemen. Zolang ik hem op dat vlak weigerde, zou hij moeten wachten me volledig op te eisen. Ik vermoedde dat zelfs mijn vader zoiets niet door de vingers zou zien - ook al wisten ze dat ik niet langer 'puur' was na Harry, ik bleef in de ogen van mijn conservatieve milieu toch een onervaren, zedelijk meisje tot ik trouwde. Hoe dan ook, het maakte Marcus zo mogelijk nog kwader dat ik ook op dat vlak compleet nutteloos bleek te zijn. Ik vreesde voor mijn huwelijksnacht, wanneer het monster in hem volledig naar boven zou komen en hij niet langer zou geven om mijn protesten; dan was ik compleet de zijne. Voorlopig bleef hij zich dan maar om de zoveel tijd agressief aan me opdringen, tot op het punt dat ik altijd dacht dat het zover was - dat hij dan toch zou nemen wat pas na onze bruiloft van hem zou zijn, als om me mentaal compleet te breken en me het gevoel te geven dat ik weerloos was. Het was onmogelijk aan het onvermijdelijke te ontsnappen. Waarschijnlijk vroeg hij zich af waarom ik hem nu niet al liet hebben wat ik hem binnen enkele maanden toch sowieso moest schenken. Ik voelde me er onbeschrijflijk smerig door...
En het was moeilijk hem zoveel mogelijk te vermijden, jammer genoeg. Sinds mijn 'uitschuiver' in New York hield hij mijn acties met argusogen in de gaten. En het hielp allerminst dat onze ouders een huis in het centrum van New York vlakbij Columbia hadden gekocht. Mijn vader vond dat het niet betaamde als verloofd koppel op de campus te verblijven. Dus ik was verplicht doorheen de week met hem samen te leven. Met hem in hetzelfde bed te slapen... Ik was constant op mijn hoede: ik sloot de deur van de badkamer, zelfs wanneer ik enkel naar het toilet moest; ik sliep oppervlakkig en kort, paranoïde dat hij anders iets met me zou proberen; en ik zorgde dat ik zoveel mogelijk het huis uit was. Door het dramatische jaareinde waren mijn examenresultaten jammer genoeg niet zo goed geweest als ik het had gewild. Dit semester ging ik daarom elke dag naar de bibliotheek om te studeren. Daarbovenop was ik redacteur bij de universiteitskrant geworden, deels omdat het me interesseerde, en deels omdat het me een excuus gaf om mezelf een paar keer per week van Marcus te verwijderen. Wanneer ik in het weekend thuiskwam voor allerhande sociale verplichtingen, gedwongen vrijwilligerswerk en voorbereidingen voor mijn huwelijk, dat gepland was in juli, was ik meestal compleet uitgeput.
Ik was me bewust van het feit dat ik langzaamaan zieker en vermoeider aan het worden was: ik had permanente wallen, mijn huid had een doffe schijn, en de fonkelingen waren uit mijn ogen verdwenen. Vlak nadat Harry vertrokken was, was ik zelfs even zo zorgwekkend mager geweest, dat mijn ouders me hadden gedwongen naar de dokter te gaan, die me een complex dieet had voorgeschreven. Belachelijk. Ze wisten net als ik dat het niets te maken had gehad met koppigheid, maar met een onvermogen een hap door mijn keel te krijgen. En hoewel ik gelukkig weer wat bijgekomen was, voornamelijk dankzij de goede zorgen van Maria, ging het op geen enkel ander vlak beter met me. Integendeel. Het leek wel alsof ik langzaamaan aan het wegkwijnen was, en mijn lichaam niets deed om ertegen te vechten. Soms werd ik midden in de nacht wakker, snakkend naar adem, en moest ik uit het open raam hangen om voldoende zuurstof in mijn longen te krijgen. Ik viel geregeld flauw, pompaf en ten einde raad door de dagelijkse stress en mijn belabberde fysieke toestand. Mentaal was ik evenzeer volledig uitgeblust.
Het ergste was dat het me amper iets deed.
Ik hoopte dat ik op een dag volledig opgebloeid zou zijn. Dat mijn vreselijke familie me verwelkt in mijn grote, luxueuze huis zou vinden en aan de wereld het spijtige nieuws zou moeten meedelen dat hun oudste dochter het verliezen van haar grote liefde niet had overleefd. Maar elke dag opnieuw wekte de zon me in mijn eenzame, dreigende bed in New York, naast mijn demonische verloofde, ook al voelde ik me elke keer zwakker en zwakker. Het lot zou me nooit laten sterven tot ik mijn uitgehongerde, elitaire ouders had gegeven wat ze wilden: geld en macht, en een rooskleurige toekomst voor de Harper-Whitneys.
"Wanneer komen ze voor het interview?" vroeg Brigitta geïnteresseerd. Ik kauwde op mijn lip terwijl ik naar de stapel bewaarde kranten naast de bruidsmagazines keek. Overal stond de aankondiging van onze verloving in, met een misselijkmakende foto van mij en Marcus, die ze kort na zijn aanzoek hadden genomen. Ik haatte het met alles in me; als een perfect, bijna koninklijk paar poseerden we voor de camera, opgetut en met een gemaakte glimlach, 'het gewone volk' - zoals mijn moeder het noemde - een glimp gevend van hoe Amerika's elite leefde.
"Ik denk ergens in mei. The New York Times noemt het nu al het huwelijk van het jaar." glimlachte mijn moeder trots, terwijl ze de bekende krant opensloeg en doorbladerde naar waar haar dochter, ongelukkig en miserabel, met een grote foto op de pagina geplakt was.
"Lily-Rose Madeline Flora Josephine Harper, dochter van businessmagnaat Robert Harper en socialite Edith Whitney-Harper, treedt deze zomer in het huwelijksbootje met Marcus Phillip James Davenport, kleinzoon van Charlene Davenport-Rockefeller en erfgenaam van het Davenport zakenimperium. Hun verloving werd op nieuwjaarsdag aangekondigd, en de bruiloft staat gepland voor juli. De vereniging van de twee jonge geliefden, beiden achttien, kan voor de elitaire Davenports en Harpers het begin van een nooit eerder gezien economisch imperium betekenen. Dit is dit jaar het huwelijk dat je niet wilt missen." las ze trots voor. Ik liet mijn tanden in mijn onderlip zinken, in een wanhopige poging mijn tranen te bedwingen.
Onze families en de media hadden onze verloving zo opzichtig bejubeld in de kranten en in het nieuws, dat het me zelfs in mijn veiligste omgevingen begon te achtervolgen. Opeens kende iedereen me. Op Columbia was ik niet langer dat ordinaire rijkeluismeisje dat uit rebellie sliep met de Harry Styles, maar nu ook een goedkope, op geld en status beluste feeks die de gewilde bokser had gedumpt voor iemand uit haar eigen klasse. Voor mijn medestudenten leek het alsof ik van de één op andere dag mijn relatie met Harry had omgeruild voor een kostbare diamanten ring. Daarbovenop was ik volgens hen schuldig aan het wegjagen van hun begeerde idool.
Ze kenden het verhaal niet...
"Oh, wat enig!" kirde mevrouw Montgomery fake. Moeder zei altijd dat de helft van haar vriendinnen jaloers waren op de goede match die ze voor me hadden kunnen scoren, en op het respect dat mijn vaders business en haar naam afdwongen. Het was nooit voldoende in mijn milieu. De allerrijksten wilden altijd maar meer en meer en meer en meer. Mijn ouders waren het ergst van allemaal.
Ik zuchtte en nam nog een klein slokje thee, net toen ik naderende mannenstemmen hoorde. Kort sloot ik mijn ogen.
"Daar heb je hem!" lachte mijn moeder breed. Ik draaide me niet om, maar bleef versteend zitten en wachten tot mijn aanstaande in mijn gezichtsveld zou verschijnen. Sinds onze verloving spendeerde hij haast meer tijd in mijn ouderlijk huis dan in het zijne. Mijn vader beschouwde hem als de zoon die hij zo graag had gewild, maar nooit had gehad. Elk weekend toonde hij Marcus de kneepjes van het vak, en leerde hem alles over de Harper-business. Hij zou het op een dag immers zij aan zij met zijn schoonvader moeten runnen.
"Dames." grijnsde mijn aanstaande charmant. Hij nam plaats op de armleuning van de luxueuze sofa waarin ik zat en nam mijn hand in de zijne.
"En mijn prachtige verloofde." snerpte hij. Enkel ik voelde zijn iets te hardhandige grip op mijn vingers, en de waarschuwende dreiging waarmee hij zijn mond op mijn huid drukte. De andere vrouwen maakten vertederde geluidjes.
"Maude, twee cognacs." zei mijn vader kort tegen het dienstmeisje dat binnengewandeld kwam om te kijken of de heren ook iets wensten. Ze maakte snel een kleine reverence en haastte zich toen weer naar buiten.
"Hij heeft een neus voor zaken, mijn toekomstige schoonzoon." grijnsde hij toen, voor hij zijn ogen op Marcus richtte. De jongen naast me grinnikte zelfingenomen en sloeg zijn arm rond mijn schouders. Ik probeerde wanhopig hard niet te huiveren onder zijn ongewenste aanraking.
"Proficiat met je nieuwe deal, Robert. Charles vertelde me dat je een gebouw in Philadelphia hebt gekocht. Plannen voor een hotel?" vroeg Brigitta, vol bewondering en ontzag naar mijn vader starend. Kwatongen beweerden dat ze al jaren achter hem aan liep. Ik vermoedde dat het eerder voor zijn kapitaal dan voor zijn looks en persoonlijkheid was.
"Hmm. Er staat nog niets vast." zei hij vaagjes en lichtjes koel. Hij was van mening dat vrouwen zich niet hoorden te moeien met zaken. Hij had ze liever uitgedost aan zijn arm, zodat hij met hen kon pronken en hen de glitter en glamour van ons milieu achter de schermen kon laten regelen. De mannen zorgden voor de rest: het geld en het succes.
"Ben je een bruidsjurk aan het kiezen?" vroeg Marcus me. Ik antwoordde niet, maar keek hem enkel met onrustige ogen aan. Ik wilde niet dat hij me aanraakte of tegen me sprak.
"Eerder inspiratie aan het opdoen. Ik wil haar outfit zeker laten ontwerpen. Ik weiger mijn dochter te laten huwen in iets dat een ander evenzeer zou kunnen dragen." snoof mijn moeder. Brigitta knikte instemmend en nam nog een slokje thee.
"Heb je gehoord dat de oudste Lloyd ook verloofd is? Er wordt gefluisterd dat het meisje haar moeders trouwjurk wilt dragen." sneerde een zwartharige vrouw recht tegenover mij - mevrouw Allerton, de moeder van Louisa die vorig jaar aanwezig was tijdens de lunch waar ik Xanders ware identiteit had ontdekt. Mijn moeder trok haar neus op.
"Ah, wat hadden we dan verwacht? Ze komt uit de middenklasse, toch? Ik mag er niet aan denken dat mijn dochters met iemand zo beneden onze stand zouden huwen. En dan nog in gerecycleerd materiaal. Het idee!" Marcus grinnikte en liet zijn hand in mijn nek glijden; het was angstaanjagend, alsof hij zo in een onheilspellende beweging zijn greep zou verstrakken. Een rilling liep over mijn rug.
"De Lloyds hebben dan ook niet dezelfde status als de Harper-Whitneys." zei hij arrogant. Ik kon het niet langer aanhoren.
"Excuseer." verontschuldigde ik mezelf kleintjes, voor ik rechtop ging staan en me zo met een trillerige zucht uit Marcus' greep wist te bevrijden. Mijn moeder kneep haar ogen tot spleetjes en zette haar kopje thee met een tinkelend geluid op de salontafel.
"Ik ga Maria vragen me te helpen met mijn bagage. Ik heb niet zoveel tijd meer voor ik terug moet naar de stad." glimlachte ik geforceerd.
"Het is pas half vier, Rose. Daarbij, Indi kan je spullen inpakken. Dat hoef jij niet te doen." zei ze koeltjes. Slikkend pulkte ik aan mijn nagels, maar abrupt hield ik op toen ik mijn moeder haar hoofd waarschuwend zag schudden. Nette, deftig opgevoede meisjes prutsten niet aan hun kleren of vingers. Nette, deftig opgevoede meisjes waren beheerst en elegant, en liepen niet middenin een theekransje weg om het werk van bedienden te doen.
"Indi weet niet precies welke boeken ik nodig heb." zei ik zacht. Brigitta keek me nadenkend aan.
"Klopt het dat jullie haar en Marcus een huis hebben gegeven?" vroeg ze mijn ouders toen.
"Voorlopig. Het is niets permanents, natuurlijk. Wat ze momenteel hebben, is veel te klein. Maar nu ze verloofd zijn, leek het me gepaster hen hun eigen plekje te geven. Die kamers op de campus zijn tenslotte niet altijd volledig naar behoren. Ik wil niet dat mensen onfatsoenlijke dingen van haar gaan denken nu de media hun ogen op haar gericht hebben."
"Wel, ze zijn nog niet getrouwd. Hoort het wel om dan al samen te wonen?" vroeg Henriëtta Allerton voorzichtig. Mijn moeder keek haar gefrustreerd aan.
"Het hoort alleszins meer dan haar te laten verblijven tussen het plebs. Lily-Rose is een deugdzaam meisje. Het wantrouwen zegt meer over de mensen die haar waarden en kuisheid zo ordinair in twijfel trekken dan over haar." zei ze bits. Het onderhuidse verwijt was niet te negeren.
"Natuurlijk." knikte de vrouw snel, na een klein slokje thee vervolgend: "Ik probeerde niets te insinueren. Je hebt geluk met zo'n keurige dochter. Ik zou lang niet ieder meisje uit ons milieu zomaar alleen in de grote stad laten ronddwalen."
"Ze dwaalt er niet rond. Ze studeert er, zoals alle Harpers." snauwde mijn vader, net toen Maude binnen getrippeld kwam met twee kleine glazen cognac. Ik keek haar hoopvol aan. Misschien kon ik met haar mee naar buiten glippen. Marcus ging ook rechtstaan en rukte het glas onbeleefd uit de hand van mijn dienstmeisje, alsof ze niets waard was.
"Ben je van plan haar verder te laten studeren na dit jaar? Ik zie het nut niet in." vroeg mevrouw Campbell.
"We denken erover na haar van school te halen vanaf ze getrouwd is. Ze heeft de Harper-traditie immers ingelost. Als Marcus' echtgenote zal ze er een heel stuk belangrijkere verantwoordelijkheden bij krijgen. Ze zal geen tijd meer hebben voor zo'n banale zaken als studeren." knikte mijn moeder. Ik slikte moeizaam. Ik kon niet begrijpen waarom vrouwen met een diploma als bedreigend werden gezien in mijn elitaire, conservatieve milieu.
"Er is altijd plaats voor een extra Whitney vrouw in ons comité, Lily-Rose." knikte Brigitta.
Met haperende ademhaling dwong ik mijn mondhoeken omhoog. Ik wilde me niet aansluiten bij hun comité. Ik wilde niet trouwen met Marcus, of andere verantwoordelijkheden krijgen, of ophouden met school. Ik wilde blijven studeren, en mijn eigen toekomstplannen inlossen, en samenzijn met de liefde van mijn leven.
God, ik miste Harry... Mijn hart miste een slag nu ik vol melancholie dacht aan mijn perfecte jongen.
"Ik... Bedankt." zei ik met bevende stem, voor ik de kring rondkeek en Maudes elleboog greep. Verrast blikte ze in mijn ogen.
"Wel, het was fijn jullie allemaal te zien." piepte ik nog onhandig, de ontevreden, dreigende blikken van zowel mijn ouders als Marcus negerend. Ik kneep kort in Maudes arm, als om aan te geven dat ik haar hulp nodig had. Ze schraapte haar keel en nam snel mijn theekopje van tafel. Ik snelde achter haar aan de foyer uit. In de grote marmeren hal slaakte ik een diepe zucht en wierp Maude vervolgens een korte, trillerige glimlach toe. Ze gaf me een kort klopje op mijn rug.
"Zeg dat je Marcus ook zo vreselijk vindt, Maude." zei ik zachtjes. Een geamuseerde fonkeling lichtte haar lieve, bruine ogen op.
"Dat kan ik niet doen, juffrouw Harper. Als meneer Davenpoort met je trouwt en een deel van de familie wordt, hoor ik mijn mening voor mij te houden." knikte ze tactisch. Ik kauwde kort op mijn onderlip.
"Blij dat je hem even hard haat als ik." mompelde ik toen. Blozend knikte ze naar de keuken.
"Ik denk dat Maria nog wat van die lekkere cakejes over heeft." Ik liet me gewillig meevoeren, en liet me even later aan de hoge houten tafel op een stoel neervallen. Rob glimlachte naar me en wandelde van achter zijn fornuis naar me toe. De laatste twee maanden waren we hechter geworden; misschien omdat ik mijn weekenden vaker dan vroeger in huis spendeerde - en niet opgesloten in mijn kamer, zoals in mijn tienerjaren. Ik wist dat mijn moeder het haatte - na een ongepaste affaire met een man uit de laagste klasse sloot ik nu ook vriendschappen met onze bedienden, maar het kon me niet schelen.
"Hier." Hij duwde een schaal met cupcakes in mijn richting. Ik trok mijn neus op en schudde mijn hoofd.
"Geen honger." mompelde ik. Maria kwam naast me staan en legde haar hand zuchtend op mijn rug.
"Rosa, kijk naar me." Ik deed wat ze vroeg.
"Je ziet er weer moe uit, bambina." fluisterde ze, voor ze haar warme, ruwe vingertoppen over mijn voorhoofd liet glijden.
"En je voelt koortsig. Heb je het warm?" Ik humde en ging vermoeid met mijn hoofd op tafel liggen. Zachtjes streelde mijn dienstmeid door mijn blonde haar. Moeder zei dat ik een kappersbeurt nodig had, maar ik wilde het laten groeien. Het reikte inmiddels al tot onder mijn schouderbladen; de puntjes krulden natuurlijk.
"Hoe lang ga je dit nog volhouden, lieverd? Je bent volledig aan het crashen." zei ze bezorgd.
"Sí." prevelde ik onaangedaan, terwijl ik door het grote raam naar de zijkant van ons landgoed tuurde.
"Rose..."
"Ik moet mijn bagage inpakken. Kan je Indi binnen een kwartier naar boven sturen?" vroeg ik monotoon, voor ik mezelf rechtop duwde, Rob nog een korte glimlach toewierp, maar toen door de deur aan de zijkant van de gezellige keuken weg slenterde, naar de enorme, luxueuze eetkamer. Onze reusachtige, eikenhouten eettafel weerkaatste de zwakke zonnestralen die door de grote ruiten naar binnen schenen. De zware, rode, fluwelen gordijnen waren een zeldzame keer niet gesloten. Ik gleed met mijn vingers over het dure behangpapier, onder de met goud afgezette lambriseringen onder het hoge plafond. Geïntimideerd staarde ik naar de grote portretten van de Whitneys rond me. Boven de marmeren, uitgehouwen schouw hing dat van mijn moeders ouders. Ze stond er als klein meisje evenzeer op afgebeeld.
In de salon ging een gigantisch schilderij van ons gezin. Bijna elke gast werd daar ontvangen, dus konden ze niet anders dan staren naar de perfecte façade van onze familie: een knappe Edith naast haar succesvolle man, met twee jonge meisjes in roze prinsessenjurkjes, netjes in de plooi. Zij moesten een mooie toekomst voor hun stamboom verzekeren. Hoe mooi...
Ik wandelde door de kitscherige eetkamer, tussen de twee gouden staande kandelaars naast de dubbele, bewerkte houten deuren naar de zitkamer. Dezelfde rode, vorstelijke sofa's als in de gigantische foyers sierden de ruimte. Via de openzwaaiende ramen in het midden bereikte je de achtergalerij van ons huis; marmeren, hoge pilaren ondersteunden het stenen afdak boven het imposante terras. Grote stenen kelken met enorme bloemstukken stonden op gelijke afstand tegen de mooi verzorgde achtermuur van ons huis, en de ruiten van de zitkamer en het salon.
Ik staarde naar buiten. Recht voor me lag de grote bloementuin: cirkels en spiralen vol rozen en azalea's en gele chrysanten, mooi verzorgde witte paden ertussen, en een rond, wat hoger gelegen vijvertje in steen in het midden met waterlelies en een fonteintje in de vorm van een engeltje. Ik kreeg een krop in mijn keel toen ik mijn blik verschoof van de bankjes, waar ik meneer Lawson in een intiem moment had betrapt, naar de in golven en vormen geschoren haagjes rondom. Daar had ik met Harry gezeten... Erachter liep ons bos, rondom de hele oppervlakte van ons intimiderend grote landgoed - voorbij de bloementuin, de symmetrisch aangelegde grasvelden die regelmatig onderbroken werden door witte kiezelpaadjes, en het grote blauwe zwembad met het koepelvormig huisje en sauna ernaast. Achter het zwembad, waar ons landgoed omhoog welfde door een natuurlijke heuvel, leidden grote stenen trappen in een gigantische spiraal naar het hoger gelegen tennisveld. Donkergroen klimop kroop via de treden en muur naar boven, waar de rijkelijk versierde stenen afscheiding, grote verzorgde bomen en een lichtblauw, met goud afgewerkt paviljoentje het sportveld aan het zicht onttrokken van waaruit ik stond op het gelijkvloers. Vanuit mijn kamer kon ik het wel zien liggen. Onmiddellijk erna schoot ons weelderige doch goed verzorgde bos de hoogte in, gezonde stronken en dikke wortels klimmend op de heuvel en bijna een kilometer verder van ons bijna paleisachtige huis uittorenend boven ons land. Als je tussen de bomen door tuurde, kon je de zee zien liggen.
Ik herinnerde me hoe ik en Harry, euforisch door onze geheimdoenerij en liefde voor elkaar, door het woud, de vijvertjes en vergeten bankjes, allemaal in symmetrische rechthoekige stukken verdeeld door hoge groene heggen, waren geslopen. Hij had zijn ogen amper geloofd toen hij ons landgoed had gezien.
Mijn hart miste een slag. Misschien zou ik hier wel gelukkig kunnen zijn, als ik de kans zou krijgen het allemaal met hem te delen. Ik speelde opnieuw onbewust met het roosje rond mijn hals.
Waar was hij nu? Was hij gelukkig? Had hij al een ander meisje gevonden?
Tranen sprongen in mijn ogen bij de laatste gedachte; hoe egoïstisch mijn gedachte ook mocht zijn, ik kon het idee van hem met een ander niet verdragen. Hij was mijn jongen. Mijn prachtige, sterke, perfecte prins.
Het was nog steeds onwerkelijk dat ik het voorrecht had gehad vier maanden de zijne te mogen zijn. Hij was zo bovenmenselijk betoverend... Waarom ik? Iedereen wilde hem, maar ik had hem gekregen.
Ik schudde mijn hoofd met een zachte zucht. Het had geen zin om erover na te denken. Hij was weg. Als zijn intimiderende, fascinerende aura niet zo'n ongelooflijke indruk op mijn hele zijn had achtergelaten, had ik misschien kunnen geloven dat het niets meer dan een magische droom was geweest. Maar het was allemaal echt: mijn herinneringen aan zijn liefdevolle kussen, mijn onmogelijk grote liefde voor hem, en de aandenkens die hij voor me had achtergelaten.
Zijn T-shirt, het juweel rond mijn nek, en zijn muziek. Voor mij. Over mij.
Soms, wanneer ik zeker wist dat niemand luisterde, speelde ik zijn gecomponeerde stuk voor mezelf op de piano. Met tranen op mijn wangen en bevende vingers liet ik mezelf mijn mooiste momenten met hem herbeleven. God, ik was onbeschrijflijk geflatteerd dat hij me inspirerend genoeg gevonden had om partituren met mijn naam op te kunnen creëren. Had ik hem werkelijk weer doen genieten van wat hij voorheen enkel met Mike had kunnen delen? Had ik hem echt geleerd opnieuw lief te hebben?
Ik hoopte het...
Hij had mij alleszins getoond wat liefde was.
En als ik niet had gevreesd voor zijn veiligheid, was ik hier maanden geleden al vertrokken, op zoek naar mijn ware. Ik zou de hele wereld afreizen, smachtend naar hem, als dat betekende dat ik eindelijk weer de zijne kon zijn. Al moest ik jaren en jaren en jaren ronddwalen, vruchteloos rondkijkend voor een bloedmooie, adembenemende bokser, ik zou niet opgeven. Maar het kon niet.
Ik kon niet vertrekken. Ze zouden hem kapotmaken.
Was hij maar gebleven... Heel misschien hadden we een plan kunnen bedenken. We hadden een manier kunnen vinden om elkaar toch nog te zien, zonder dat hij erdoor in gevaar gebracht werd.
"Lily-Rose!" haalde de snerpende stem van mijn moeder me plots uit mijn gedachten. Ik keek geschrokken weg van onze gigantische tuin, veegde snel de dikke zilveren traan van mijn wang en schraapte mijn keel, voor ik me uit de zitkamer en door het salon naar de grote hal haastte. Briesend stond Edith Harper onder aan de eerste marmeren trede, turend naar boven. Toen ze me echter van achter de enorme trap hoorde komen, kneep ze haar felblauwe, opgemaakte ogen tot spleetjes.
"Kom hier!" siste ze. Toen ik voor haar halt hield, greep ze mijn elleboog ruw beet en duwde me hardhandig tegen de stenen leuning.
"Auw." piepte ik gekweld, maar ze toonde geen genade en boorde haar nagels diep in mijn tere huid.
"Indi kwam net vragen waar je was. Ze zei dat ze je niet op je kamer had gevonden. Wat moeten onze gasten wel niet van je denken, hmmm? Je loopt zomaar weg tijdens ons theekransje, en je weet hoe belangrijk dit is voor je, om maar wat rond te dwalen door huis? Waar zit je met je gedachten?" Ik slikte mijn tranen krampachtig in en staarde geïntimideerd naar de woeste vrouw voor me.
"Ik... Ik wilde enkel..."
"Je wilde enkel wat? Rebelleren? Zoals je altijd lijkt te doen?" snauwde ze. Ze bracht haar gezicht dichterbij en dwong me nog meer tegen het pijnlijk harde marmer achter me. Ik kermde zacht.
"Ik heb genoeg van je puberale gedrag, Rose. Alsof het nog niet erg genoeg is dat we de brokken hebben mogen lijmen nadat je je hebt laten bevuilen door dat ongedierte, wil je nu ook nog met je toekomst spelen?" Een eerste traan rolde over mijn wang.
"Stop met huilen! Je bent geen kind meer." blafte ze.
"Ik heb alles gedaan wat jullie wilden. Ik ben verloofd met Marcus, en ik heb Harry laten vallen. Wat moet ik nog...?"
"Spreek zijn naam niet uit. Ik wil geen woord horen over dat uitschot. Nooit meer. En wat jij moet doen, is je gedragen als het perfecte Sands Point prinsesje dat je bent. We zijn royalty, Rose. Dacht je dat er geen prijs te betalen is?" Ik snikte wanhopig. Duizelig klampte ik me vast aan de marmeren leuning achter me.
"Alsjeblieft..." smeekte ik wanhopig.
"Alsjeblieft wat? Verwend nest." sneerde ze. Ze liet me los en knikte naar boven.
"Indi wacht op je in je kamer. Wanneer je klaar bent met je bagage, kom je weer bij ons zitten en ga je je verontschuldigen voor je onbeleefde gedrag. Ja?" waarschuwde ze me dreigend. Ik slikte en greep naar mijn brandend, pijnlijke elleboog.
Ze graaide naar mijn kaakbeen en rukte mijn gezicht vooruit, tot het vlak voor het hare zweefde. Ik snikte paniekerig en knikte snel.
"Ja! Ja, ik beloof het!" prevelde ik snel angstig. Vanaf ze me losliet, draaide ik me om in een waas van blonde plukken en roze, dure stof, en vluchtte wanhopig huilend naar boven, weg van de hel waaraan ik nooit meer zou kunnen ontsnappen.

--
Ziezo, het begin van Angel Dust! Het eerste hoofdstukje is wat beschrijvend omdat er behoorlijk wat informatie gegeven moet worden, maar hierna wordt het beter. Ik heb ook nog enkele mededelingen:

1. Ik wil jullie allemaal superhard bedanken voor jullie abo's en jullie enthousiasme om dit verhaal te lezen! Nu heb ik nog meer zin om de hoofdstukjes met jullie te delen! Ook nog eens dankjewel voor de meer dan duizend kudo's die Paperweight in 2019 heeft gekregen. De laatste dagen heb ik er meer gekregen dan ik had durven te hopen! Die 1000 zien staan betekende zoveel voor mij! Ik ben op van geluk dat ik de nummer 1 story van het jaar had!

2. Dit verhaal is, net zoals het vorige deel, 16+. Dat wil zoals jullie wel weten dus zeggen dat er geweld, seksuele stukjes, thema's zoals drugs en scheldwoorden (obviously) in voorkomen. Sommige scènes (vooral de seksuele deeltjes) zijn zelfs wat intenser dan in Paperweight, dus lees op eigen risico!

3. In dit deel komen heel veel beschrijvingen van Lily's milieu aan bod. Ik weet natuurlijk niet hoe het leven van de elite in Amerika er echt aan toegaat, maar veel in dit verhaal is sowieso overdreven om de verhaallijn vooruit te helpen. Het echte Sands Point is - voor zover ik weet - allesbehalve zo snobistisch en vreselijk. :')

4. Dit verhaal zal net zoals Paperweight ongeveer 80 hoofdstukken tellen. Updates zouden normaal 1 of 2 keer per week moeten komen, maar in drukkere periodes kan dit sporadischer zijn. Mijn goede voornemen is alleszins al om jullie nooit meer zo lang te laten wachten als jullie bij het vorige verhaal moesten doen!

5. Veel leesplezier!

xxx

Reacties (5)

  • ZaynStylesS

    Je schrijft zó goed

    1 jaar geleden
  • Smexy

    Prachtig geschreven, zoals altijd. Ik hou echt van je schrijfstijl en ben echt benieuwd wat je allemaal bedacht heb voor Angel Dust. Hoop dat het leven uiteindelijk beter zal gaan voor Rose, ze verdiend dit niet en ik ben ook echt benieuwd waar Harry is en wat hij nu aan het doen is.

    1 jaar geleden
  • JoTOMLINSON

    Prachtig! 😛

    1 jaar geleden
  • Sunnyrainbow

    O dit klinkt niet goed.. arme Rose!

    1 jaar geleden
  • Teal

    Waauuuuw mooi geschreven! Ik ben zoooo benieuwd hoe het met Harry is

    1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen