Foto bij 017 - Emmeline

Hij valt in slaap voordat ik ook maar een hoofdstuk gelezen heb. Zo met zijn ogen gesloten, zijn mond een beetje open.. hij lijkt weer op het kleine jongetje dat ik leerde kennen - enkel nu volwassener en met gezichtsbeharing.
Het geluid van zijn ademhaling, zo af en toe afgebroken door een luide snurk, leidt me af van mijn boek en na een aantal minuten leg ik het ding maar weg. Nu Aleran er niet is heb ik tijd genoeg om te lezen.
Bijna betoverd steek ik mijn hand uit, en laat ik een vinger over zijn gezicht glijden. Vederlicht, maar genoeg om een elektrisch schokje door mijn gehele lichaam te laten golven. Ik weet dat ik fout bezig ben. Deze actie zou me mijn hoofd kunnen kosten. Maar ik kan mezelf niet tegenhouden.
Buiten is het bijna geheel donker, de zon gaat langzaam onder. Samen met zonsopgang mijn favoriete tijden van de dag. Het is stil, en de lucht is prachtig. Het lijkt wel alsof de wereld even stilstaat om de schoonheid van dit dagelijkse fenomeen te bekijken.
Toch worden mijn ogen telkens van de buitenwereld afgetrokken door de slapende man naast me. Hij lijkt zo vredig, zijn borstkas gaat rustig op en neer en er speelt een lichte glimlach om zijn lippen.
Ik wou dat ik zo ontspannen zou kunnen slapen. De afgelopen weken, maanden slaap ik amper. Mijn nachten zijn gevuld met stressvolle dromen, die zo erg worden dat ik uit angst voor de nachtmerries zo lang mogelijk wakker blijf.
Mijn gedachten dwalen af naar Aleran. Ik zal het nooit uitspreken, maar ik hoop dat hij sneuvelt onderweg naar Calais. Of in Calais, of onderweg terug naar het kasteel. Ik hoop gewoon dat hij sneuvelt.
Wat er dan met mij zal gebeuren weet ik niet. Misschien zenden ze me wel terug naar Schotland, maar momenteel lijkt dat een beter vooruitzicht dan trouwen met een man van wie ik niet alleen niet houd, maar die ik veracht. En dat is wederzijds.
Ik ben te eigenwijs voor mijn verloofde, te intelligent, te koppig en vooral niet onderdanig genoeg. Aleran zoekt een vrouw die hem bedient, niet een die hem bijstaat.
Maar mijn lot staat al vast, en er is maar weinig dat het zal kunnen aanpassen. Behalve als een van ons sterft, en het is niet te egoïstisch om te hopen dat hij dat zal zijn.

Ik besef pas dat ik in slaap ben gevallen als ik wakker word. Geen enkele seconde dacht ik dat ik weg zou kunnen dromen, dat heb ik namelijk al weken niet meer gekund. Maar na wat uren voelt openen mijn ogen. Ik zit niet meer rechtop, maar ben onderuit gezakt en lig op mijn zij. Vlak voor mijn gezicht ligt Lucien, nog steeds diep in slaap.
Onrustig, bijna gehaast, ga ik recht overeind zitten. Samen in zijn vertrekken zijn is een ding, maar werkelijk samen in hetzelfde bed slapen, onder welke omstandigheden dan ook, is onvergeeflijk mocht men er achter komen.
Van mijn vluchtige bewegingen wordt Lucien ook wakker, iets dat ik wilde voorkomen. Hij opent en sluit zijn ogen meerdere keren, voordat hij werkelijk ontwaakt.
"Emma?" Hij is even verbaasd, maar het lijkt alsof alle gebeurtenissen dan weer langzaam terug zijn hersenen in stromen. "Je bent er nog."
Ik glimlach naar hem en knik. "Ik was in slaap gevallen..." ik zwaai mijn benen over de rand van het bed en sta op. "Stom genoeg."
      "Aleran is er niet, Emma, er kan je niets gebeuren..," ik hoor dat hij me gerust probeert te stellen, maar het lukt niet. Het tegenovergestelde zelfs. "Je bent enkel in slaap gevallen, dat kan gebeuren." Hij volgt mijn voorbeeld en staat op. Zijn haar zit nog wilder dan het al zat.
"In jouw bed, Lucien. Het bed van mijn verloofde's broer, die ik nadrukkelijk niet meer mocht zien." Ik strijk mijn jurk recht, die vol kreukels zit van de vreemde positie waarin hij lag. "Aleran..."
Sneller dan ik kan beseffen staat Lucien naast me, en geeft hij een kneepje in mijn hand. "Hoeft hier nooit achter te komen."
"Wat nou als je wacht praat, Lucien? Als hij me verraadt?"
"Ik zal hem, hoe dierbaar hij me ook is, hoogstpersoonlijk aan de hoogste boom hangen als ik ook maar vermoed dat hij me niet loyaal is, Emma. Aan zijn geslachtsdelen."
Zijn uitspraak doet me glimlachen en ik vergeet eventjes waar ik me ook al weer zo druk om maakte. Het is even weer gewoon Lucien en Emma, geen enkele zorg over een aankomend huwelijk. Alleen wij twee.

De volgende ochtend loop ik, opnieuw gehuld in de welbekende cape, door de gangen van het kasteel. De zon is nog niet op, het is vroeg. De perfecte tijd, omdat het net zoals gisteravond nog rustig is. Uitgestorven. De bedienden in de keukens zijn al druk bezig, maar verder zijn de gangen zo goed als leeg.
Uit de keukens haalde ik al brood, dat nog heerlijk warm is, en een nieuwe drank die koffie heet. Het schijnt energie te geven, iets dat ik wel nodig heb. Na vannacht weer alleen te slapen voel ik me uitgeput. Toch word ik elke ochtend vroeg, veel te vroeg, wakker. Het is iets dat in mijn systeem zit. Vroeger stond ik elke ochtend vroeg op om samen met mijn zusjes naar de zonsopgang te kijken, en als ik in Frankrijk was wekte ik Lucien veel te vroeg om hetzelfde met me te doen. Een traditie die ik vandaag wil voortzetten.
Winoc, Lucien's wacht, staat al voor zijn deur. Even ben ik bang dat hij me niet naar binnen zal laten, bang voor represailles van Aleran, maar hij glimlacht zodra hij me ziet komen. Een vriendelijk gezicht, dat is zeldzaam binnen deze muren. "Bonjour," mijn stemgeluid is zacht, zodat niemand buiten Winoc me zal kunnen horen en dus herkennen. "Est-il éveillé?"
"De prins is nog diep in slaap, maar hij zal het vast waarderen dat u er bent..," hij opent de deur voor me, zachtjes. "En zeker dat u ontbijt voor hem meebracht."
Ik glimlach. "Je vous dois"
      De kamer is nog volledig donker. Ik zet het ontbijt op de salontafel en open voorzichtig een van de gordijnen. De zon is nog niet op, maar het ochtendgloren zal niet langer op zich laten wachten.
"Hhhmmm?" het licht moet hem gewekt hebben. Ik zie de schim in zijn bed bewegen, en niet veel later ontbrandt het lampje naast zijn bed. Hij wrijft de slaap uit zijn ogen, die niet veel later wijd opensperren als hij mij ziet staan. "Emma?"
"Het is bijna tijd voor zonsopgang, Lucien.. en ontbijt."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen