Foto bij 1. The day we wish never came.

Dit verhaal is geschreven op mijn mobiel dus als je een spel fout tegen komt meld dit gerust.

Tips zijn altijd welkom!

Laat me weten wat je van het eerste hoofdstuk vind!

Pov: Suzanne

Ruig wordt ik wakker geschud door Shane.
"Suuz, snel pak je spullen" zegt Shane met een gespannen gezicht. "Doe rustig bro" zeg ik met een boze blik. "Kijk me niet zo boos aan en doe wat ik zeg!" Zegt Shane boos. Met een boze afkeurend blik kijk ik hem aan, maar doe wat hij zegt voordat hij weer een woede aanval krijgt waar hij vaker last van heeft.

Ik die totaal geen ochtend mens ben probeer alles zo rustig mogelijk te pakken. "Suzanne Walsh! Schiet op! Er is een zombie apocalypse los gebroken en we zijn Rick ook al kwijt, Lori en Carl zitten buiten in de auto dus schiet op!" Zegt Shane streng tegen me. "Shit man! Waarom zeg je dat nou niet eerder!" Roep ik en de paniek is te horen in me stem.

Van buiten klinkt er gegil van een vrouwe stem.
"Lori!" Roept Shane. "Snel ga naar haar toe" "Suus, schiet op 5 minuten Maximaal!" Gilt hij terug naar mij terwijl hij in de richting van de deur loopt.

Als een gek pak ik mijn spullen en uit gewenning en nog niet op de hoogte van de situatie mee ik mijn mobiel en oplader mee, ren naar de auto waar Shane met een geweer om de auto heen cirkeld als een gier.

"Oké Shane ik ben er " zeg ik terwijl ik snel de auto in stap en naast Shane die net instapt in de bijrijders stoel plaats neem. Shane trapt hard het gaspedaal in en we rijden weg.

"Shane waar gaan we eigenlijk heen?" Vraagt Lori angstig. "Naar Atlanta zoals werd gezegd op de radio voordat alles uitgeschakeld werd" zegt Shane terwijl hij zich op de weg concenteerd.

We zijn een paar kilometer in stilte onder weg, tot we in een grote stilstaande file terecht komen. We staan achter een witte camper, naast de camper staan 2 mannen op motors. De ene is bijna kaal en is druk tegen de andere man aan het aan praten met wilde handgebaren, de andere draagt een crossbow op zijn rug, de man met de crossbow trekt meteen mijn aandacht, omdat ik vroeger zelf heel goed was in het schieten met pijl en boog en ook heel vaak mee deed aan wedstrijden. We blijven een tijdje stil staan en dan besluit Shane pols hoogt te gaan nemen zonder eigen overleg met 1 van ons in de auto. Gelukkig ben ik er aan gewend aan zijn manier van doen, helaas kan ik voor Lori en Carl niet het zelfde zeggen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen