Mijn ademhaling paste zich automatisch aan aan die van degene die achter me lag. Ik had mijn ogen gesloten en deed mijn uiterste best om af te dwalen met mijn gedachten, maar het mislukte gigantisch. Ik kon me maar niet tot rust brengen. Ik draaide me op mijn rug. Het veranderde weinig. Harry sliep overduidelijk. Ik tikte onhandig met mijn vingers op de dekens en staarde nu naar het plafond, dat heel lichtelijk verlicht was door het maanlicht. Ik kon zijn ademhaling nu beter horen. Het bracht me echter niet tot rust. Ik wist niet hoe ik me voelde. Ik wou zo graag het juiste doen. Maar wat was het juiste? Moest ik toegeven aan mijn behoeften en meegaan in de affectie van Harry? Of moest ik voor een keer Jamie's advies ten harte nemen? Verdiende Harry nog een tweede kans? Het zag er niet naar uit dat ik maar zo van hem af ging komen, tenzij ik werkelijk al het contact zou verbreken. En dat wou ik eigenlijk helemaal niet doen. Hij was degene die me staande hield. Maar aan Harry zat die enorme aantrekkingskracht gekoppeld. Die kon ik maar zo niet even onderdrukken. Die was er altijd al geweest en die was er nu nog steeds, hoewel ik die echt probeerde te onderdrukken.
Maar zodra hij me aanraakte smolt ik als was in zijn handen. Het was mijn zwakte. Ik hield van aanraking. Ik was er gevoelig voor. Ik hield van Harry's aanrakingen. Ik kreeg het er warm van zodra hij me ook maar aanraakte met een hand. En het was alsof hij gedachten kon lezen. Want zodra ik me nu weer op mijn zij draaide, met mijn rug in zijn richting, draaide hij zich ook en voelde ik zijn arm om mijn middel glijden. Ik kwam ietwat met mijn hoofd overeind en keek naar het bed. Ja, ik lag zeker weten op mijn eigen helft, nog niet eens in de buurt van het midden van het bed. Ik voelde zijn hand op mijn heup terwijl hij zichzelf dichter tegen me aan trok en mij ietwat in zijn richting trok. Zijn hand voelde stevig en teder, zelfverzekerd. En nu lagen we dus tegen elkaar aan. Ik draaide me weer op mijn rug, gezien ik me daar comfortabeler bij voelde. Harry verroerde zich niet en lag nu dus tegen me aan met zijn gezicht tegen mijn schouder en zijn arm nog steeds om mijn middel. Het was ergens wel schattig, ondanks alles. Ik luisterde zwijgzaam nog steeds naar zijn ademhaling. Ik zou echt moeten gaan slapen maar het zat er voor geen meter in. Ik besloot maar gewoon op te staan voor een glas water, om iets te doen te hebben. Maar zodra ik ook maar een beetje overeind kwam, hoorde ik een zachte kreun. Ik keek naar Harry, die nog steeds zijn arm half over mijn middel had.
"Lou?" vroeg hij hees en suf.
"Hmm?" antwoordde ik.
"Wat ga je doen?" vroeg hij weer slaapdronken.
Ging ik toegeven dat ik water ging halen? Wat was het nut eigenlijk? Ik had niet eens dorst.
"Niks" zei ik zachtjes, waarna ik weer ging liggen.
"Is er iets mis?" vroeg hij nu. Ik gaf niet echt een antwoord, niet wetende of ik daar wel zin in had. Harry draaide zich van me weg en al snel sprong het nachtlampje aan zijn kant van het bed aan. Hij keek me met half dichtgeknepen ogen aan en fronste "wat is er?"
Ik haalde mijn schouders op. Ik was slecht in doen alsof er niets gaande was, maar ik wist ook niet of ik zin had om het te bespreken. Het ging per slot van rekening over hem. En ik kon me niet voorstellen dat hij blij werd van het nieuws dat ik twijfelde over onze romantiek. Dan kreeg ik vast de rest van de nacht de koude schouder. En ik kon niet zeggen dat ik daar de behoefte toe had. Natuurlijk had ik liever dat hij dicht tegen me aan lag. Harry keek me nog steeds fronsend aan en ging fatsoenlijk overeind zitten nu, waarna hij zich even uitrekte. Hij keek op zijn telefoon. Half 4. Ideale moment om eens over je gevoelens te gaan praten, of niet soms?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen