"Harry, nu wil ik even een heel eerlijk antwoord, oké? Hoe zie jij onze relatie tot mekaar?"
Harry was even stil en keek voor zich uit "die zag ik niet aan komen op dit tijdstip. Maar goed, oké. Nou ja, je hebt wellicht wel door dat ik niets doe tenzij jij tot in zoverre het initiatief getoond hebt. Want ik weet natuurlijk ook niet hoe jij je voelt er onder. En voor de zoveelste keer: ik weet echt wel dat ik fout zat. En ik weet dan ook niet wat ik moet doen om te bewijzen dat ik het niet meer zal doen. Er is niet echt een manier om dat te bewijzen, voor zover ik weet. Maar als je er een weet: please enlighten me".
Ik was stil. Hij had een punt. Er was inderdaad geen manier om dat ongedaan te maken. Ik wist ook niet precies hoe we dit anders op moesten lossen. Op wat was ik aan het wachten? Het was niet alsof de situatie ineens ging veranderen in de komende paar maanden wanneer we zo verder leefde.
"Waarom denk je hier ineens zo veel over na?" vroeg hij me nu.
Ik zuchtte "Jamie probeerde me er van te overtuigen dat ik op mijn hoede moest zijn".
Harry haalde zijn schouders op "begrijpelijk. Maar ik weet niet hoe lang je dat nog wil gaan doen voordat je overtuigd bent dat ik veranderd ben. Ik weet niet wat ik kan doen om je te overtuigen. Ik wou dat ik het kon doen, om eerlijk te zijn. Want je weet vast donders goed dat ik je nog altijd geweldig vind, Lou. Dat neem ik toch wel aan dat je dat kunt merken. En correct me if I'm wrong: maar ik heb altijd het gevoel gehad dat dat wederzijds is".
Ik was weer even stil. Hij had gelijk. Wederom had hij gelijk. Ik liet een diepe zucht ontsnappen, overduidelijk om mijn kansen af te wegen. Wat wou ik nu werkelijk? Dat het alles nooit gebeurd was, om eerlijk te zijn. Het was voorheen altijd geweldig geweest, losstaande van die depressie periode. Maar daarvoor ging alles goed. We waren onafscheidelijk. En ik wist donders goed dat we dat zo weer zouden kunnen zijn. Maar alleen als we ons beide lieten gaan. En hij ging het niet doen voordat ik het deed. Dus ja, wat kon ik nu het beste doen? Jamie had een punt, dat was zeker waar. Maar ik moest eigenlijk Harry nog een kans geven om te weten of hij het weer zou doen, is het niet? Hoe wou ik er anders achter komen? Ik wou hem zo graag vertrouwen.
"Niet?" vroeg hij nu.
Ik keek hem fronsend aan "heh?"
Harry zuchtte zachtjes, overduidelijk ietwat ongemakkelijk. "Het gevoel, of dat wederzijds is".
Ik beet op mijn lip. Het was hartstikke wederzijds. Natuurlijk was het wederzijds. En dus knikte ik zachtjes ietwat "natuurlijk".
Harry keek naar me "ik denk dat we gewoon een keuze moeten maken. Het proberen, of gewoon genoegen nemen met vrienden zijn. En hoe stom dat laatste ook zou zijn, dan zullen we dat moeten accepteren. Maar op deze manier zitten we beide te gissen, niet wetende wat we moeten doen. Want geloof me, het doet mij ook echt wel iets om zo om elkaar heen te draaien. Ik weet ook niet meer zo goed wat ik moet doen en ik kan niet ontkennen dat dat heel ongemakkelijk voelt".
Ik knikte "dat kan ik wel begrijpen. Ik denk dat het wel te proberen valt, maar gewoon rustig aan". God, het was alsof er een last van mijn schouders af viel nu. Ik had een knoop doorgehakt. Of het op de juiste manier was wist ik niet, maar goed. Harry knikte en glimlachte ietwat "oké, dan doen we dat".
Ik liet een verloste zucht los en glimlachte toen ook. Eindelijk, duidelijkheid. Harry boog zich naar me toe voor een kusje "dit gaat weer even wennen worden".
Ik grinnikte en knikte, waarna ik me weer onderuit liet zakken. Het was per slot van rekening nog steeds midden in de nacht. Harry ging ook weer ietwat onderuit liggen en knipperde het nachtlampje toen weer uit. Ik had nog steeds een glimlach op mijn gezicht. Ja, dit was beter.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen