Foto bij 34 This is fucked-up

Voor ruim 3 dagen was ik non-stop aan het werk. De slachtoffers van de bermbom bleven maar binnen komen. De soldaten met gebroken ledematen hadden dagen gewacht totdat de ernstige slachtoffers geopereerd waren voordat zij aan de beurt waren. Trevor was aan de betere hand. Sienna was even bij hem op bezoek geweest. Ze had hem verteld dat ze van hem hield. Ze was door de wolken dat hij hetzelfde voelde, zo door de wolken dat ze niet zag hoe doodongelukkig ik me voelde. Al die dagen was mijn kolonel niet op de thuisbasis geweest. Ik zat nu in hetzelfde schuitje als Sienna. Wat als ik hem nooit kon vertellen dat ik van hem hield, dat hij mij gelukkige maakte.

Voor nog ruim een week zat ik in spanning te wachten tot hij eindelijk terug zou komen. Ik kreeg spijt dat ik nooit wat over ons aan Sienna had verteld. Ik kon momenteel echt een schouder gebruiken om op uit te huilen. Te vergeefs had ik bij collega’s geprobeerd informatie te vergaren over de troepen. Niemand wist precies waar de troepen momenteel waren. Het was geheim en dat moest immers zo blijven. Pas na dag 8 werd ik midden in de nacht wakker gemaakt. Ik schrok zo erg dat mijn automatische reactie naar mijn wapen op mijn nachtkastje greep. Ik had het wapen al aangeraakt voordat ik had beseft dat het Alexander was. Ik had hem gewoon bijna voor zijn flikker geschoten, flikker dat hij ook is om mij zo te laten schrikken. Toch was ik vooral blij eindelijk van de onzekerheid af te zijn.
“Je bent niet gewond? Alles oké?” vroeg ik voornamelijk opgelucht dat ik hem eindelijk in mijn armen kon sluiten. In zijn boxer en shirt kwam hij naast mij liggen. Hij trok me in zijn armen. Zijn armen en benen zaten onder de schaafwonden. Op zijn schouder had hij een verband over een wond zitten, maar verder was hij in orde.
“Ik ben zo blij dat je helemaal heel terug bent. Ik heb zo veel ellende gezien toen je weg was.” Ik keek omhoog zodat ik in het schemer van mijn nachtlampje hem aan kon kijken.
“Ik ook. Ik heb overleden soldaten afgevoerd. Ik heb op zijn minst 10 Irakezen vermoord. Soms vraag ik me weleens af of ik na deze daden mezelf ooit nog in de hemel kan vertonen”
“Ben je gelovig?” Ik wist hier niets van.
“Nee, maar hoe kan iemand mij deze daden ooit vergeven? Ik deed het uit zelfverdediging, maar zijn de levens van deze 10 mannen de mijne waard?” Zijn gezicht was in kwelling. “Dit is mijn baan, ik word hiervoor betaald. Zie je hoe fucked-up dit is?” Ik trok hem in mijn armen. Samen vielen we in een rusteloze slaap. Ik begon nu heel duidelijk te begrijpen waarom al die Soldaten PTSS (post traumatische stress stoornis) kregen.

Reacties (4)

  • AmeranthaGaia

    Ik wet eigenlijk niet wat ik moet zeggen. Het is gewoon... best wel een beetje heel erg o my god.

    2 jaar geleden
  • Manonxxx

    Pfoe gelukkig is hij nu nog in orde!
    Snel verder!
    Xx

    2 jaar geleden
  • Luckey

    Gelukkig is die “lichtjes” gewond
    Nu nog vertellen dat ze van hem houd
    Super goed geschreven!
    Snel verder !!

    2 jaar geleden
  • Mariet1994

    I love you're story
    En ik hou van Alex 😚

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen