Oké ik kon het toch niet laten om een hoofdstukje te schrijven. Het gaat gewoon vanzelf, ofzo. Enjoy. <3

Het voelde als een enorme schending van haar privacy toen ze Loki mee naar appartement nam. Behalve Hayes was hier nooit een jongen – of man – binnengekomen, realiseerde ze zich. Al waren er überhaupt niet veel mensen binnengekomen. Er hing een opgelaten stilte tussen hen, al twijfelde Aella er niet aan dat zij de enige was die daar last van had. Ze trok haar vestje uit en hing die over de kapstok. Niet omdat ze van plan was om hier zo lang te blijven, maar doordat ze het plotseling zo ontzettend heet had.
      Aella ging Loki voor de gang door, de woonkamer in. Een beetje verloren omvatte ze haar linkerelleboog met haar andere hand. Dit voelde zo vreemd. Normaal gesproken zou ze een gast iets te drinken aanbieden, maar dit was allesbehalve een normale situatie en nu ze zich opeens wel in een normale ruimte bevonden, wist ze zich geen houding te geven.
      Haar ogen flitsten naar haar gast. Hij oogde ook wat minder zelfverzekerd dan ze van hem gewend was. Hij liep een rondje door de kamer en bleef al die tijd zwijgen.
      ‘Goh, wat ongemakkelijk is dit.’ De woorden rolden als vanzelf uit haar mond. ‘Kun je niet buiten wachten?’
      Hij keek op. ‘Wil je dat?’
      Ze wist niet wat ze precies in zijn ogen las, maar zijn blik leek haar te verlammen. Net als zijn vraag, overigens. Het was niet bepaald vanzelfsprekend dat hij afging op wat anderen wilden.
      Ze onderdrukte een zucht. ‘Nee, laat maar. Ik pak wat spullen bij elkaar. Als je wat wil drinken ofzo dan moet je het maar uit de koelkast pakken. Of je zet de tv maar aan.’
      Dan was het ook niet zo stil.
      Het was een gekke constatering. De laatste keer dat ze hier was, had het gebrek aan stilte haar bijna laten doordraaien en nu verlangde ze weer naar de aanwezigheid van geluid.
      Voordat Loki iets kon antwoorden vluchtte ze haar slaapkamer in. Ze duwde de deur met haar voet dicht en viste haar koffer onder haar bed vandaan. Daarna opende ze haar kledingkast en liet haar blik over de planken glijden. Wat moest ze meenemen? Lange broeken? Korte broeken? Vesten, hemdjes? Wat was het klimaat in Alfheim en die andere planeet, waarvan ze de naam alweer vergeten was?
      In een reflex pakte ze haar telefoon om Google te openen, maar ze realiseerde zich al snel dat daar geen betrouwbare informatie op stond. Die kon alleen bij Loki vandaan komen en ze zag er niet echt naar uit om daar nu al naar terug te keren. Daarom begon ze maar alvast met het inruimen van ondergoed en sokken. Haar bikini stopte ze er ook in. Maandenlang niet douchen was geen optie.
      Haar telefoon, die ze op het bed had gelegd toen ze begon met inruimen, trilde. Het schermpje lichtte op en ze boog eroverheen.

Gaat alles goed??

Hoewel ze wist dat Hayes het goed bedoelde en dat zijn zorgen heus niet ongegrond waren, ergerde ze zich wel aan zijn bezorgdheid. Ze mocht zich dan wel ongemakkelijk in Loki’s buurt voelen, maar ze kon hem prima aan. Ze stuurde alleen een duimpje terug en keerde zich weer naar haar kledingkast terug. Hoelang was ze nu al in haar slaapkamer? Vast nog geen vijf minuten. Ze zakte op het bed neer en streek met haar handen over de sprei. Een diepe zucht volgde.
      Ze hoorde het parket kraken aan de andere kant van de muur. Wat was hij aan het doen? In gedachten ging ze na of er dingen waren waarvan ze niet wilde dat hij ze zag, maar ze had weinig persoonlijke spullen, er waren niet eens foto’s.
      Toch kreeg ze een beklemmend gevoel toen ze de snaren van haar harp hoorde trillen. Die was nog nooit door de vingers van iemand anders dan zijzelf aangeraakt en ze moest er niet aan denken dat hij het instrument sloopte. Ze had er voor haar gevoel eeuwen voor gespaard. Ze opende de deur en keek vanuit de opening naar Loki, die in de tegenoverliggende hoek bij het muziekinstrument stond. Zijn vingers beroerden de snaren met een tederheid die ze nooit van hem verwacht had.
      ‘Kun je harp spelen?’ vroeg ze toch verbaasd. ‘Ik vind je meer een drumstel-type.
      Hij liet zijn armen zakken en draaide zich om. ‘Odin vond muziek belangrijk, dus hij scheepte ons met verschillende instrumenten op. Ik heb me nooit ergens in bekwaamd.’ Hij haalde zijn schouders op. ‘Maar als we straks toch maanden in een ruimteschip zitten...’
      ‘Ik ga geen harp meeslepen.’
      ‘Ach, met een beetje magie heb ik die daar zo.’
      Haar blik dwaalde van zijn gezicht naar het instrument. Het zou fijn zijn als ze af en toe haar gedachten kon laten wegvoeren op de muziek. Maar ze wist nu al dat dat publiek zou trekken en ze had nooit voor iemand anders gespeeld. En straks wilde Loki ook nog dat ze het hem zou leren.
      Ze voelde rode vlekken langs haar nek omhoog kruipen. Ze kon beter een hobby voor hem vinden waar zij niets mee had.
      Is dat echt wat je wilt? Je krijgt het niet voor niets zo warm…
      Met een boze frons keek ze Loki weer aan. Het waren woorden die hij makkelijk gezegd had kunnen hebben, maar zijn neutrale gezicht bracht haar toch aan het twijfelen.
      Ze haatte dat stemmetje. Dat insinueerde dat ze Loki aangenaam gezelschap vond. Hij was een massamoordenaar. Een sociopaat. Ze mocht dat nóóit vergeten.
      Ze besloot het opgelaten moment te verdrijven door een vraag van totaal andere aard te stellen. ‘Ik weet niet goed wat voor kleding ik moet meenemen. Is het warm in Alfheim? En… in dat andere gebied?’
      ‘Alfheim is tropisch,’ antwoordde Loki. ‘Muspelheim bestaat vooral uit lava. Dus ook vrij warm, ja.’ Hij keek weer naar haar harp en liet zijn hand over de bovenste houten boog glijden.
      Toen verdween hij opeens, samen met de harp.
      Met een zucht keerde Aella zich weer naar haar kledingkast.
      Loki wilde dus harplessen. Waarschijnlijk had dat weinig met het instrument te maken, maar vond hij het gewoon prachtig om te zien hoe krampachtig zij reageerde.
      Het voelde als een vicieuze cirkel. Zij wílde krampachtig reageren omdat dat anders zou betekenen dat ze vergat dat zijn hart verdorven was, en die krampachtigheid moedigde Loki juist aan om haar te blijven uitdagen.
      ‘Dat worden lange, lange dagen,’ zuchtte ze en ze begon de zomerkleding uit haar kast in haar koffer over te hevelen.



Reacties (8)

  • Pinguino

    Ik wil Loki ook in spijkerbroek zien hallo

    2 jaar geleden
  • Vasya

    Ik zou Loki ook wel harplessen willen geven (wbw)

    2 jaar geleden
    • Croweater

      Speel jij harp? Ö

      2 jaar geleden
    • Vasya

      Ja, nou ja, vroeger :p

      2 jaar geleden
    • Croweater

      Tofff

      2 jaar geleden
  • Grace

    Wat was dit weer een leuk stukje! Ik vind jouw dialogen altijd zo geweldig, ze voelen zo natuurlijk aan.^^

    2 jaar geleden
  • Trager

    Mieh, dit stukje vrolijkt me weer een beetje op <3. Had dit echt even nodig...

    2 jaar geleden
  • Laleah

    Hahaha toch nog stiekem! Yessss!!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen