Foto bij 026. - Lucien

Eschieve maakt kokhalsgeluiden als Aleran Emma zoent en ik moet op mijn lip bijten om niet in de lach te schieten. Jong en onschuldig. Het zal niet lang meer duren voordat haar ouders op zoek gaan naar een bruidegom voor haar. Maar voor nu mag ze nog even kind zijn.
"Volwassenen zijn smerig." klaagt het meisje. "Waarom doen ze dat?" Moeder schiet haar kwade blikken, maar die negeert ze. Ik klop haar op de schouder.
"Als je ouder bent, Eschieve." zeg ik met een knipoog, wat me een kreun van misère oplevert.
"Echt niet hoor! Ik ga nooit worden zoals die twee, ik ga nooit trouwen." Ze schudt haar hoofd en haar krullen dansen in het rond. "Nooit!"
"Dus je wil geen bruiloft? Geen mooie witte jurk en een gigantische taart?" Ik grijns. Dat zet haar aan het denken - ze kijkt naar de grond en fronst diep.
Een stemmetje in mijn hoofd wil haar op mijn blote knieën bedanken voor de afleiding die ze me geeft. Als ik moest blijven kijken naar Emma en mijn broer, had ik niet voor mezelf in gestaan. De hele delegatie heeft zich ondertussen al verspreid, maar Aleran staat nog steeds op de plek waar hij Emma heeft begroet. Dichtbij genoeg om haar te zoenen, om de lavendel en de kamperfoelie te ruiken. Ik dwing mezelf weer te focussen op mijn zusje, die nu boos met haar armen over elkaar staat.
"Kan ik geen bruiloft hebben zonder bruidegom? Ik trouw wel met... Weet ik het. Iets waarmee ik dát niet hoef te doen." Ze maakt een gebaar dat 'zoenen' moet betekenen.
"Een bruidegom is een vrij essentieel onderdeel van een bruiloft, schoonheid."
"Ik wil alleen trouwen!" Ze snuift.
"Dat wordt vast een leuk gesprek met je moeder." plaag ik haar en ze geeft me een duw. Met de concentratie van een kind verandert ze van de hak op de tak het onderwerp. Ondertussen pakt ze mijn hand en trekt ze me mee naar de tuinen. Die staan bijna in bloei - tijdens de bruiloft zal het hier één grote bloemenzee zijn. Ik ben niet gek op de tuinen. Allergisch.
"Wil je me vandaag boogschietles geven? Eén keer in de week, zei papa."
Ik trek een wenkbrauw naar haar op. "Wat heb je daarvoor moeten doen?"
Ze trekt een pruillip. "Dansles. En extra taallessen. Maar dan mag ik wel boogschieten! Wil je het me leren, Lucien? Alsje-alsje-alsjeblieeeeft? Zelfs papa zegt dat je de beste schutter bent die we hebben!"
"Nouuu....." Ik doe alsof ik heel diep moet nadenken, en Eschieve geeft me opnieuw een duw; ik schiet in de lach. "Ik zal het je leren, Eschieve. Maar je moet wel geduldig zijn. Als je driftig wordt, stoppen we er weer mee. Oké?"
"Ik word nooit driftig."

Ik ben meer dan dankbaar voor de afleiding die Eschieve me biedt. Naast de boogschietlessen vraagt ze me vaak om hulp bij haar taallessen. Daarbij is het sowieso nooit meer rustig in het paleis. Meer en meer gasten arriveren en hoewel ze komen voor iets waar ik liever niet aan denk, word ik al snel omgedoopt tot onofficieel aanspreekpunt. Aleran heeft laten weten dat hij de gasten zal spreken na de bruiloft, en vader heeft zijn handen vol aan de één-op-één ontmoetingen. Al met al is er weinig tijd om te denken aan Emmeline en mijn gebroken hart.
Ze is nu elke avond aanwezig bij het dineren, aan Aleran's rechterhand, maar we maken nooit oogcontact en ontwijken directe gesprekken met elkaar. Alleen kleine dingen, luchtige dingen, om geen aandacht te trekken, maar elke keer als ik tegen haar spreek krijg ik vuile blikken van Aleran. Bijna ben ik er dankbaar voor - hij staat bekent als een jaloers type, en het verdoezelt enige verdenking dat er iets tussen mij en Emma zou kunnen zijn.
Ik slaap bijna niet meer. Als ik slaap, word ik geteistert door nachtmerries of dromen over haar. Ik probeer mijn gedachten te verzetten met meisjes van plezier, maar het doet me weinig. Winoc houdt zich afzijdig, nadat ik op een avond heftig ben uitgevallen na een goedbedoelde vraag. Mijn leven is een zootje.
En niemand heeft het door. Het voordeel van een prinsenleven: je leert heel goed doen alsof.

Zoals gewoonlijk zijn ik en Aleran tegelijkertijd bij de kleermaker. Hij praat honderduit, zonder antwoord of discussie van mij te verwachten, wat ik prima vind. Het duurt niet al te lang voordat hij over Emmeline begint. Ik probeer me er voor af te sluiten. Het zijn geheid dingen die ik niet wil horen, niet wil weten, die ervoor zorgen dat ik hem de nek om wil draaien.
"Hé, Lucien!" Hij duwt tegen mijn schouder. Ik geef hem een geïrriteerde blik. "Ik wilde zeker weten of je luisterde voor ik je dit vraag." kaatst hij terug.
Rustig aan, nou. "Even aan het dagdromen." zeg ik met schorre stem. Als hij ook maar iets vraagt over Emma... "Wat is er?"
Hij schraapt zijn keel, en valt even stil. Sterker nog, hij lijkt beschaamd. Waar hij normaal zijn best doet om zolang mogelijk oogcontact te houden (onder de noemer 'dominantie'), kijkt hij nu overal behalve naar mij. "Ik wil... indruk maken op Emmeline tijdens de bruiloft. Met onze huwelijksbeloften. Maar ik ben geen held met woorden. Dus ik vroef me af... of jij ze wilde schrijven." Heel even lijkt hij heel kwetsbaar en warm. Klein en verslagen, een man die net zo bang is voor de bruiloft als dat zijn bruid is. Het duurt helaas maar een seconde. "Ik bedoel, jij met je geleerdheid en het feit dat je altijd maar aan het lezen bent. Jij moet zoiets wel mooi kunnen laten klinken, toch?" Hij grijnst. "Het is ideaal! Je hoeft het niet voor te dragen, dat doe ik voor je! Dan weet je tenminste zeker dat het goed overkomt. Emmeline zal aan mijn voeten liggen."
Ik klem mijn kaken op elkaar om te voorkomen dat ik tegen hem uitval. Godzijdank is de kleermaker met mijn mouwen bezig, anders had ik Aleran geslagen.
"Nou?" Hij kijkt me ongeduldig aan.
Ik aarzel. Maar op hetzelfde moment realiseer ik me dat dit misschien de laatste kans is waarbij ik Emma kan vertellen wat ze voor me betekent. Zelfs al moet dat via Aleran's huwelijksgeloften. Zoals Emma vertrouwde op mijn intelligentie bij de boodschap in het boek, vertrouw ik nu op die van haar dat ze zich zal realiseren dat Aleran het niet zelf geschreven heeft. En zo niet, als Emma gelooft dat Aleran zulke dingen zegt... Nou ja, dan kan die liefde zich misschien nog wel echt ontpoppen.
Ik knik. "Ik zal ze voor je schrijven."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen