Foto bij 027 - Emmeline

Wit is niet mijn kleur.
De Fransen kunnen het hebben, hun huid is gewend geraakt aan de zon en bruint lichtelijk in de zomer. Wij Schotten blijven bleek, en mijn porseleinen huid steekt flets af tegen het witte kant van de jurk waar ik in gehesen ben.
Ontelbare handen zitten aan mijn lijf om er voor te zorgen dat ik er perfect uitzie. Ik kan mezelf niet zien, maar ik weet dat ik er beter uitzie dan ik me voel, ondanks het witte gewaad.
Alle dingen die me ingefluisterd zijn, alle regeltjes, elke gebeurtenis die vandaag gaat plaatsvinden.. alles raast vliegensvlug door mijn hoofd.
Over luttele uren ben ik Emmeline, prinses van Schotland, toekomstig koningin van Frankrijk, de vrouw van de kroonprins.
De gedachte zorgt ervoor dat mijn hart overuren maakt.
      Mijn moeder en vader zijn overgekomen voor de bruiloft. Ze hebben mijn broers en zusjes meegenomen, maar ik heb ze nog niet gezien. Sinds ze er zijn zijn mijn dagen gevuld met afspraken, kennismakingen met belangrijke mensen en het voorkomen van paniekaanvallen.
Lucien zie ik zo af en toe, maar ik durf geen contact meer met hem te maken. Bang dat ik instort.

De muziek begint met spelen, een teken dat het tijd is om de troonzaal te betreden. Mijn dames staan achter me, elk gekleed in dezelfde jurk. Ze glimlachen, enkel Kenna lijkt moeite te hebben met het verhullen van haar gevoelens. Zij is de enige die weet van de mijne.
Mijn stappen zijn voorzichtig, het voelt alsof ik in een trance verkeer. Ik zie Aleran, glimlachend. Hij glimlacht niet omdat hij zo blij is om me te zien in deze jurk, omdat hij zo blij is om met me te trouwen. Hij glimlacht niet uit liefde voor mij. Hij glimlacht uit liefde voor macht, voor wat ik voor hem kan betekenen.
Met een vrouw aan zijn arm is hij een respectabele troonopvolger, die voor nageslacht kan zorgen en Frankrijk tot in de eeuwigheid kan regeren. Hij ziet geen vrouw, hij ziet een trofee.
      Met die gedachte bereik ik het altaar. Aleran's hand is al uitgestoken, en ik leg de mijne er in. Ik tril, besef ik, als Aleran mijn hand net iets te stevig vasthoudt. Hij wil niet dat mensen merken dat ik angstig ben. En als ze het al merken zal hij er een excuus voor bedenken.
We knielen op de trappen, onze ruggen naar het publiek toe. Aleran maakt geen enkel contact met me.
De heilige voor ons spreekt zijn woorden uit. Ik heb ze al honderden keren gehoord, koningin Madeleine zorgde ervoor dat ik het zou kunnen dromen.
Daarom gaan ze nu ook bijna geheel langs me heen, tot het contract voor onze neuzen verschijnt. Ik wil naar achter kijken, mijn moeder een wanhopige blik schenken. Maar ik kan het niet, ik voel me vastgenageld aan de grond. Ik betwijfel of ik mijn nek kan gebruiken.
Aleran is de eerste die zijn signatuur op het perkament zet, waarna het mijn beurt is. Met trillende handen weet ik de taak te volbrengen, en als ik niet getraind was om geen emoties te laten zien zou ik in huilen uitbarsten.
Ik ben zojuist gehuwd.
      Alles daarna gaat in een waas aan me voorbij. We staan op, draaien ons om en worden als man en vrouw verklaard. Aleran grijnst, ik weet een glimlach tevoorschijn te toveren.
Hij schuift een ring om mijn vinger, ik schuif er een om de zijne.
Hij kust me, het enige waar ik aan kan denken is hoe Lucien me kuste. Hoe hij me nooit meer zal kussen nu ik zijn broer's vrouw ben.
Er wordt gejuicht, ik zie mensen naar me kijken. Naar me staren, misschien zelfs wel. In een zee van gezichten ga ik op zoek naar het ene dat me gerust kan stellen.
Lucien glimlacht, maar ik zie dat het geforceerd is. Hij ontwijkt het oogcontact door zijn broertje op te tillen, die luid begint te klappen.
We zijn getrouwd.

Er klinkt muziek en er is meer eten dan ik ooit gezien heb. Ik zit naast mijn echtgenoot aan onze eigen tafel.
De man heeft meer aandacht voor het eten voor zijn neus dan voor mij, iets waar ik gelukkig mee ben. In de hoek van de grote zaal staat een tafel, overladen met cadeaus.
Aan de tafel links van ons zit Aleran's familie, aan de andere kant zit de mijne. Ik heb ze ondertussen gesproken, heel eventjes. Ze waren zo blij voor me dat ik geen woord durfde te spreken over mijn gevoelens. Dat kan ik ze niet aandoen.
Ik neem een slok van mijn wijn, mijn eten heb ik amper aangeraakt. Ik ben angstig voor wat er zometeen plaats zal vinden, zo angstig dat ik geen hap door mijn keel krijg. Mensen, misschien wel meer dan twintig, zullen zometeen zien hoe mijn echtgenoot me voor het eerst bemint.
Dat is wat zij denken, ten minste. Aleran zal mij nooit beminnen, hij zal enkel het bed met me delen. Er komt geen liefde te pas aan onze relatie.
      In de zee van mensen weet ik mijn moeder te onderscheiden. Ze glimlacht naar me en heft haar glas. Ik doe hetzelfde, en neem een slok. Dat zal ik nodig hebben.
Het liefst zou ik willen dat iedereen verdwijnt, maar de festiviteiten gaan nog een gehele dag door, waarschijnlijk langer. Morgen vindt er een feest plaats, buiten.
Aleran zal zijn geloften voordragen, waar ik niet te veel van verwacht. Hij is geen meester met woorden. Ik hoef niets voor te dragen, ik hoef enkel te knikken en te huilen bij zijn emotionele speech. Ik zou überhaupt niet weten wat ik zou moeten schrijven over de man die naast me zit.

Mijn dames helpen me uit mijn jurk, de onderjurk mag ik aanhouden. Nog wel. Zelfs volledige naaktheid gaat te ver voor een traditie als deze. Pas onder de dekens zal Aleran zien wat er onder mijn kleding schuilgaat, en enkel hij zal dat zien.
Mijn handen trillen, maar ik probeer het te verbergen. Kenna glimlacht zwakjes naar me op een moment dat niemand dat kan zien, en ik glimlach terug.
De genodigden zijn al aanwezig in de kamer. Mijn ouders, mijn oudere broer Charles, Aleran's ouders, Lucien, een handjevol belangrijke mensen, een aantal wachten en mijn dames. Ik probeer er niet te veel aan te denken, maar het is moeilijk om te ontkennen dat er bijna twintig paar ogen op me branden.
Aleran zal zo binnenkomen, me naar het bed begeleiden, en me officieel zijn vrouw maken.
Het enige dat ik kan doen is hopen dat het snel over zal gaan.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen