Foto bij 028. - Lucien

De bruiloft gaat in een waas voorbij. Ik wil het allemaal niet meemaken, wil er al helemaal niet bij nadenken. Ik hou mezelf bezig met de gasten, met Eschieve en Sebastien. Alles om maar niet naar hen, naar háár te hoeven kijken. Ik kan het niet.
Ik heb maar één keer echt gekeken, toen ze binnenkwam. Het moment benam me de adem, zo beeldschoon dat ze was. In mijn hoofd hoorde ik haar al protesteren, over hoe wit haar niet staat en dat ze een hekel heeft aan kant. Het liet me glimlachen.
Emmeline kijkt op haar beurt maar één keer naar mij, vlak na de kus. Heel even houdt ze oogcontact, maar het geeft me het gevoel alsof de wereld in gaat storten. Ik til Sebastien op, die luidkeels roept dat hij het niet kan zien, en zorg ervoor dat ik haar de rest van de avond niet meer aankijk.
Maar ik kan het meest gevreesde moment niet uitstellen en niet ontwijken. Uiteindelijk gaan we allemaal naar Aleran's vertrekken, die vanaf nu ook die van Emmeline zullen zijn, om toe te kijken hoe het huwelijk wordt bezegeld.
Ik heb bij lange na niet genoeg wijn op om dit te doorstaan zonder een moord te plegen.
Woede en angst overvalt me het moment dat Aleran binnenkomt lopen. Hij heeft een hongerige blik in zijn ogen, mijn maag draait zich om. Het kost me al mijn wilskracht om hem niet hier en nu te bespringen om hem de nek om te draaien. Emma verdient beter.
Hij pakt haar hand. Ik proef maagzuur.
Ik kijk wel, maar ik zie niks.

Als het eindelijk voorbij is, maak ik dat ik wegkom. Winoc kijkt me enigszins angstig aan. "Laat twee kannen whiskey komen." beveel ik hem. Hij stelt geen vragen. Godzijdank.
Ik probeer mezelf te kalmeren in de tijd dat hij weg is. Gooi mijn kleding van me af, ijsbeer door mijn kamer, probeer aan alles te denken behalve Emmeline en wat ik zojuist heb gezien. Winoc brengt me de whiskey in stilte, maar is teveel vriend om zomaar weer naar buiten te gaan staan. Hij kijkt toe terwijl ik met trillende handen een glas inschenk en het in één klap naar achter gooi.
Aleran's dierlijke blik komt weer bovendrijven.
Ik slaak een kreet van woede en ram in op wat het dichtste bij is. Helaas voor mijn knokkels, is dat de muur.
De pijn is zo intens dat hij door mijn arm naar mijn ruggengraat schiet. Het wordt me even zwart voor de ogen. Ergens registreer ik het geluid van uit elkaar spattend glas en het volgende moment weerhouden twee handen om mijn middel ervan om mijn evenwicht te verliezen.
"Dat is een van de domste dingen die je ooit gedaan hebt." mompelt Winoc, terwijl hij me naar een van de stoelen helpt. Mijn lach is leeg.
"Wat is het domste?"
"Als ik dat zeg, hang je me op." Hij pakt een nieuw glas en schenkt er whiskey in. Mijn hele arm tintelt.
"Ik beloof je dat ik je niet ophang."
Winoc kijkt me aan van onder zijn wimpers, en zegt dan ronduit: "Verliefd worden op de prinses."
Hij heeft me met een mond vol tanden. En na een paar seconden schiet ik in de lach. "Ik zou willen dat je ongelijk had, vriend. Neem ook een glas."
Het is geen bevel, maar een uitnodiging. Op Winoc kan ik altijd rekenen. Met zijn volle glas gebaart hij naar mijn gewonde hand. "Wil je dat ik een chirugijn haal?"
Ik schud mijn hoofd. "Later. Na de festiviteiten."
Winoc trekt een wenkbrauw naar me op, en schud dan zuchtend zijn hoofd. "Ah, de befaamde zelfpijniging als je niet weet wat je met je emoties aan moet."
Ik haal mijn schouders op en tik mijn glas whiskey naar achteren. "Als het werkt, dan werkt het, vriend."

Zo mogelijk is Emmeline vandaag nog mooier dan gisteren. Misschien had ze niet volledig ongelijk over dat wit haar niet staat - ze ziet er beter uit in het mintgroen waar ze haar vandaag in hebben gehesen. Op haar hoofd prijkt de diadeem die haar banden aan het Franse koninkrijk bevestigt. Winoc, die zich vandaag heeft aangeboden als lijfwacht, schraapt overdreven zijn keel. "Staren is onbeleefd, hoogheid." zegt hij zachtjes. Ik kijk onmiddelijk van haar weg, maar het beeld is in mijn geheugen gegrift.
Het enige wat afbreuk doet aan haar schoonheid is de vermoeidheid in haar ogen. Geen twijfel dat de donkere kringen zijn verdoezelt met make-up, en dat je van dichtbij kan zien dat ze gehuild heeft. Ik wil niets liever dan haar troosten, maar ze is niet langer van mij. Maar ik zal een manier vinden om met haar te communiceren zonder dat Aleran dat weet. Voor redden is het te laat, maar ik zal haar helpen.
De dag begint met een tweede ceremonie, waar Aleran zijn (mijn) speech zal houden nadat het echtpaar de zegen heeft gekregen van de twee koningsparen. De familie staat achter hun zoon of dochter, wat er voor zorgt dat ik naar Emma kan kijken zonder argwaan te wekken. Ik kan alleen maar bidden dat ze zich realiseert dat het mijn woorden zijn.
Op de achtergrond speelt een strijkkwartet. Aleran schraapt zijn keel, neemt nog een slok wijn en feinst zenuwen. Ik onderdruk de neiging om met mijn ogen te rollen. Wat ik er niet voor zou doen om op zijn plek te mogen staan...
"Emmeline." begint mijn broer. In mijn hoofd, spreek ik de woorden met hem uit.
"Het moment dat jouw ouders jouw hand aan mij beloofden, zal ik herinneren als één van de mooiste dagen uit mijn leven. Het betekende dat ik tot het einde van mijn dagen, de tijd met jou mag doorbrengen.Toen, jong en onbezonnen, stond ik weinig stil bij wat dat nou echt betekende.In de afgelopen maanden heb ik die betekenis gevonden. Het betekent dat ik de tijd mag doorbrengen met een intelligente, jonge vrouw die ooit een machtig koningin zal worden. Een koning zonder koningin is maar weinig, maar met jou bij mijn zijde durf ik te voorspellen dat we het land voorspoed en rijkdom brengen." Mijn hart klopt duizend slagen per minuut. Ze hoeft maar even te kijken, al is het een seconde, een blik van herkenning dat ze weet dat het niet zijn woorden zijn. "Emmeline Maria Middleton. Een naam die er voor zorgt dat, elke keer als ik hem uitspreek, mijn hart een slag overslaat. Ik zal je, vanaf vandaag, 'mijn Emma' noemen. Niet omdat je van mij bent, maar omdat je alles vóór me bent. Je werpt nieuw licht op dingen die ik dacht te kennen en elke keer verwonder je me opnieuw." Ik denk niet dat iemand ook maar gelooft dat Aleran de speech zelf heeft geschreven. Maar hij brengt het overtuigend, en het publiek slikt het als warme honing. Zelfs Emma heeft nog niet laten zien dat ze denkt dat het van mij komt. Mijn broer gaat verder. "Ik zie het huwelijk met jou niet als verplichting, maar als een voorrecht. Samen met jou mag ik dit leven en de toekomst aangaan. Vandaag, op deze dag, geef ik je mijn hart. Ik beloof je liefde en geduld, en ik zal je geven wat je nodig hebt. Waar ons pad ons gaat, ik zal het samen met jou bewandelen. Alles wat ik heb, wat ik ben, is nu van jou. Het enige wat ik van je vraag, is dat jij hetzelfde aan mij geeft."
Emma lacht door haar tranen heen. Aleran grijnst en kust haar. Daarna omhelst hij haar en, nu hij haar gezicht niet kan zien, flikkeren haar ogen eindelijk naar die van mij. Mijn hart lijkt te exploderen. In haar ogen staat onmiskenbaar herkenning.
"Dankjewel." fluistert ze, zelfs al kan alleen Aleran haar horen, ik kan het van haar lippen lezen. Aleran denkt waarschijnlijk dat het voor hem bedoelt is, net als de rest van mijn familie.
Ik glimlach, klein, voorzichtig en gebroken.

De dag gaat verder. Net als gister probeer ik mezelf af te leiden met de rest van de gasten. Er is nog maar één ding waar ik naar uitkijk, en het kan nooit lang meer duren. En inderdaad - halverwege de dag roept de koning de gasten bij elkaar en kondigt de familiedansen aan. Voor de zoveelste keer die dag zit mijn hart in mijn keel. Dit kan wel eens de laatste keer zijn dat Emma en ik tijd samen door kunnen brengen, zelfs al is het onder het oog van tientallen gasten.
Natuurlijk beginnen Aleran en Emma samen. De koningsparen vergezellen ze na die eerste dans op de dansvloer. Dan, na een poosje, danst Emma met haar vader en Aleran met zijn moeder. Eén van Emma's zusjes tikt me met roze wangen aan. Ik glimlach, en vraag om haar hand.
Ik zal niet snel toegeven dat ik van dansen hou. Niet te vaak, maar zo? Zo vind ik het heerlijk. Katherine knijpt iets te hard in mijn gewonde hand. Ik bijt hard op mijn tong om een grimas te onderdrukken.
Vervolgens komt mijn moeder, die een opmerking maakt over het feit dat ik mijn hand stijf houd en bijna geen grip uitoefen. Het doet me simpelweg te zeer en ondertussen ben ik er redelijk van overtuigd dat ik wat gebroken heb, maar ik overtuig haar ervan dat het door een van mijn vele trainingen komt. Ze kust mijn wang en belooft dat ik snel een bruid zal vinden die net zo zal schitteren als Emma. Ik hoor het allemaal maar half, ben in mijn hoofd aan het aftellen totdat...
De muziek veranderd. Met al mijn wilskracht onderdruk ik mijn grijns. Ik ga naar Charles, die met zijn zusje aan het dansen is, en tik hem op de schouder. Hij grijnst naar me, en legt haar hand in die van mij.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen