Foto bij 030. - Lucien

Ik verwacht niet dat ik Emmeline te zien krijg in de dagen na de bruiloft. Aleran kennende wil hij haar volledig voor zichzelf. Het zal een wonder heten als ze überhaubt de kamer uit mag, of als ze kleren aan mag.
Misschien is het beter zo. Niet dat ze met Aleran getrouwd is, god nee, maar het feit dat hij er op gebrand is dat Emma en ik bij elkaar uit de buurt blijven. Het maakt het dragen van een gebroken hart iets makkelijker. Zelfs al heeft ze gisteren toegegeven dat ze van me houdt.
Moeder heeft me, de dag na de bruiloft, naar de chirugijn gestuurd met mijn hand. Winoc stond me nog net niet uit te lachen toen ik terugkwam met de spalk. Want, zoals verwacht, had ik een aantal knokkels gebroken. Zeker een maand zou ik mijn hand niet kunnen gebruiken, wat trainingen en jagen uit mijn lijstje van afleidingen haalde. Nu bijna alle gasten zijn vertrokken, is de rust weer teruggekeerd en ik weet niet wat ik met mezelf aan moet. Ik kán niks met mezelf, aangezien mijn dominante hand niet te gebruiken is. Laatste keer dat ik een muur stomp.
Net als ik vertrek van mijn controle bij de chirugijn voor de wonden, wordt er een andere jongen binnengebracht. Hij heeft een bloedneus, vuurrode wangen en één oog is enigszins opgezwollen. Niks ernstigs, maar het trekt tot mijn aandacht. Vechtpartijen onder de bediendes worden niet getolereerd. Ik hou de jongen die hem binnenbracht staande. "Wat is er gebeurd?"
"Ehm." De jongen vermijdt oogcontact. "Ik weet niet of het de bedoeling is dat ik dat vertel..."
"Je hebt het hier tegen je prins." snauw ik, al heb ik een sterk vermoeden waarom hij twijfelt.
De jongen slikt en kijkt naar zijn vriend, die onder handen wordt genomen door de chirugijn. De jongen praat zo zacht dat ik hem bijna niet versta. "Hij is de whipping boy. Van.. van.." Ik hou een hand op zodat hij stopt met praten. Hij kijkt dankbaar, buigt en duikt de kamer in als ik gebaar dat hij kan gaan. Woede brand diep binnen in, maar ik realiseer me dat ik hier niks aan kan doen. Behalve Emma smeken zich te gedragen, voordat Aleran besluit dat een jongen niet genoeg is en hij zich tot Emma keert...
"Hoogheid?" Ik draai me om. De boodschapper van mijn ouders buigt en ik frons, maar wacht de boodschap af. "Zijne Hoogheid de Koning en Hare Hoogheid de Koningin vragen om uw aanwezigheid, heer."
Meer krijg ik niet. Ik knik, en hij gaat er weer vandoor. Mijn ouders kennende hebben ze niet al te veel geduld, dus ik begeef me naar Vader's kantoor. De wacht opent de deur voor me en kondigt me aan, alsof mijn ouders me niet zouden herkennen. Ik kan het niet laten om met mijn ogen te rollen als ik naar binnen stap.
"De man doet simpelweg waar hij voor betaald wordt, Lucien." berispt mijn vader me nadat de deur gesloten is. "Ga zitten."
Ik doe wat me gevraagd wordt. Moeder zit in een van de fautils aan de zijkant van het kantoor, bordurend en wel. Ze neemt wel de tijd om op te kijken en naar me te glimlachen. Ik glimlach terug. God, wat hou ik van die vrouw.
Vader schenkt ons beiden een glas wijn in. Argwanend neem ik een slok. "Waarvoor heeft u me laten halen, Vader?"
Hij werpt een blik op zijn vrouw, die hem aanmoedigd met een knikje. Ik moet er van lachen. Een koning kan niet zonder zijn koningin, wat ze ook zeggen. De sfeer is ontspannen en ik neem nog een slok wijn terwijl ik zijn woorden afwacht.
"Lucien, met de bruiloft achter de rug..." Hè nee, kunnen we nou eens ophouden over die bruiloft? "Madeleine en ik kwamen tot de conclusie dat ook jij een vrouw moet vinden. Er hebben zich de afgelopen dagen meerdere kandidaten aangedient."
Ik verslik me in mijn slok wijn - met moeite slik ik de rest door, veeg wat ik heb uitgespuugd van mijn kin en neem de servet aan die me onmiddelijk wordt aangeboden door een lakei, om mijn kledij droog te deppen. "Sorry, wat?" vraag ik schor. Ik kijk heel bewust naar mijn moeder.
Die zucht zwaar, en legt haar handwerk weg. "Je wordt volgende week eenentwintig, Remí." Moeder gebruikt steevast mijn tweede naam in dit soort intieme gesprekken. Geen idee waarom, maar het zorgt ervoor dat de haren in mijn nek rechtovereind gaan staan. "We hebben vragen gekregen van de genodigden. Er staan genoeg jonge vrouwen voor je in de rij."
"Aleran is net getrouwd!" protesteer ik. "Kan ik nog even wachten?"
"Je hoeft niet binnen nu en een maand te trouwen, Remí. We vragen je simpelweg of je deze vrouwen wil overwegen. Nodig ze uit naar het paleis, zie of het klikt." Mijn moeder glimlacht. Ze is al even overtuigend als Emma, zonder er ook maar iets voor te doen. Oh god, Emma...
Ik schud mijn hoofd verdwaasd en neem nog een slok wijn, in de hoop dat het me wat duidelijkheid geeft. Natuurlijk niet. "En ik heb vrije keuze?"
Een ongemakkelijke stilte valt. Allicht. Het leven mag ook niet te mooi worden, natuurlijk. Vader schraapt zijn keel. "We hebben... een aantal keuzes opgesteld. Sommige hebben zich tijdens de bruiloft aangeboden, anderen komen uit onze eigen overweging. We verwachten niet dat iemand nee zal zeggen tegen een huwelijk met de prins."
Ik trek een wenkbrauw op. "Die titel is alleen maar voor de mooi. Aleran wordt koning."
"Als, Dieu pardonne, Aleran iets overkomt, ben jij de eerste troonopvolger, Remí. En een koning kan niet zonder koningin." Ze werpt zo'n liefdevolle blik op haar man dat ik er bijna ontoepasselijk van word, al is het alleen maar omdat ik weet dat Emma dat nooit zal krijgen zolang ze getrouwd is met Aleran. Mijn vader schuift een gevouwen stuk papier naar me toe.
"Het heeft geen ongelooflijke haast. Maar we vragen je het in ieder geval te overwegen en om van de zomer één of twee dames uit te nodigen."
Alsof ik een keuze heb. Ik knik bij wijze van akkoord. Moeder glimlacht en staat op om me op mijn voorhoofd te kussen. Mijn vader excuseert me, en het volgende moment sta ik met de lijst, maar zonder enig idee wat er zojuist is gebeurd, op de gang.

Tegen de tijd dat ik terugga naar mijn vertrekken, is het duister gevallen. Het diner heb ik overgeslagen, evenals de lunch. Eten valt zelden goed als ik zoveel aan mijn hoofd heb. Winoc is nergens te bekennen, wat vreemd is. Hij had allang aan zijn dienst moeten beginnen. Ik besluit buiten te wachten. Na een minuut of tien komt hij op een drafje aan. Hij trekt bleek weg als hij mij ziet - ik sta met mijn armen over elkaar tegen de muur geleund.
"Waar kom jij vandaan?"
"Ik eh..." Aan zijn gezicht is duidelijk te zien dat hij een leugen probeert te denken. Ik trek een wenkbrauw naar hem op, en hij bezwijkt. "Kenna." mompelt hij.
"Kenna?" Ik trek een frons. "Dat is Emma's kamermeisje, toch?"
In plaats van wit, kleuren zijn wangen nu roze als hij knikt. "We... Sinds een paar weken..."
"Winoc Boivin." Een grijns krult mijn lippen. "Ga me nou niet vertellen dat jij er eveneens een geheime relatie op nalaat."
De kinderlijke grijns en het ontwijkend oogcontact vertelt me genoeg. "Het is nog wel eens ingewikkeld om elkaar te zien. Ik dacht..."
"Dat ik je wel zou vergeven als je iets te laat zou zijn?"
Hij haalt zijn schouders op. "Dat hoopte ik in ieder geval."
Mijn hart doet een sprongetje. Kenna. Kenna! Dat ik daar niet eerder aan heb gedacht! Of ze weet van mij en Emma durf ik niet te zeggen, maar als ze trouw is aan Emma zoals Winoc dat aan mij is...
"Wacht hier." zeg ik ademloos en ik schiet mijn kamer in. Winoc roept me verontwaardigd iets na, maar ik luister niet. Ik pak het eerste boek dat ik kan vinden dat past bij Emma's lessen, en ruk er een pagina uit. Met mijn veer zet ik onder verschillende letters een klein stipje. Klein genoeg om niet op te vallen als je niet weet dat je ergens op moet letten, maar zoals zo vaak vertrouw ik op Emma's verstand. Ik vouw de pagina zo klein mogelijk op en keer terug naar Winoc. Die kijkt me meer dan verdacht aan. Ik geef hem de pagina. "Breng dit naar Kenna. Zeg dat ze het aan Emma moet geven, maar alleen als ze zeker weet dat de kust helemaal veilig is."
Mijn vriend lijkt niet overtuigd, ziet waarschijnlijk het gevaar meer dan ik dat doe - ik ben verblind door roekeloosheid. "Laat het me niet smeken of bevelen, Winoc." fluister ik.
"Ik hoop dat je ons allemaal van de galg red." mompelt hij, maar hij neemt de pagina aan en verdwijnt weer.
Ik laat me op mijn bed vallen, en hoop dat Emma de boodschap vindt.

Ik hou van je. Wacht op me. LR.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen