Foto bij 031 - Emmeline

Ik gedraag me na het incident met mijn haren.
Niet omdat ik een perfecte vrouw wil zijn, maar omdat ik niet wil dat anderen moeten lijden door mijn acties. Het gezicht van de jongen toen hij geslagen werd door mijn echtgenoot krijg ik niet meer van mijn netvlies.
      Aleran maakt nog steeds gebruik van zijn rechten als mijn man.
Hij laat me meer de vertrekken verlaten, maar enkel aan zijn zijde. Ik krijg geen enkel moment de kans om Lucien te zien, zelfs dineren doen we samen, zonder familie om ons heen.
Ondertussen blijft Aleran ongeduldig, elke dag, naar mijn buik kijken. Alsof het zo snel zichtbaar zou zijn, mocht ik in verwachting zijn.
Volgens mij is deze man nog onintelligenter dan hij zich voordoet.
Na de zoveelste keer die dag laat hij zich puffend van me af vallen en trekt hij de dekens op. "Morgen vertrek ik met mijn vader en een aantal van onze mannen op jacht." Hij brengt het als een herhaling van oud nieuws, maar ik weet zeker dat hij me dit nog niet verteld heeft. Als ik dit eerder had geweten had ik de dagen wel afgeteld.
"Oh," verzucht ik, "ik zal je missen."
Hij snuift sarcastisch, en draait zich om. "Ik hoop dat je goed nieuws voor me hebt als ik terug kom."
      De volgende ochtend vertrekken de mannen in alle vroegte. Er is geen menigte om ze uit te zwaaien, aangezien het geen groot gebeuren is. Gewoon een aantal mannen die gaan jagen. Ze zijn maximaal een nacht weg.
Genoeg tijd om even bij te komen van Aleran's seksuele terreur, en om misschien een volledige nacht te slapen.

      Ik ben net aangekleed als ik er aangeklopt wordt. "Ja?"
Een van de wachten opent de deur. "Prinses, lady Kenna is hier om u te spreken. Zal ik haar binnen laten?"
Ik knik. "Graag."
Sinds de bruiloft heb ik haar niet veel meer gesproken. Ik heb haar ontweken, omdat ze de enige is die weet hoe ik me werkelijk voel in dit alles. Maar het is maar goed dat ze er is, want ze is ook meteen de enige met wie ik kan praten.
Ze heeft blosjes op haar wangen en maakt een buiging. Dat zou ze normaal gesproken nooit doen, maar de wachten staan ons nog steeds aan te kijken.
"Bedankt. Als jullie ons nu alleen zouden willen laten.." Met een zucht wordt de deur weer gesloten. De mannen zijn niet dol op mij, waarschijnlijk omdat Aleran zulke strikte regelgeving heeft ingesteld.
"Waaraan heb ik de eer verdiend?" Ik glimlach en schenk Kenna een glas wijn in. Zelf heb ik al een glas, en we laten onze glazen tegen elkaar tikken om te proosten.
"Ik wilde je spreken.. vragen hoe het met je gaat. En.." ze wrijft met haar hand over de rug van de mijne, waardoor ik iets hards voel. Ik kijk haar vragend aan maar ze knikt alleen maar, waarna ik mijn hand omdraai. Een klein, gevouwen stuk papier glijdt van haar hand in mijn grip.
Dit kan niet veel goeds betekenen, maar dat maakt me niet uit. "Kenna.." ik verlaag mijn stemvolume. "Hoe..?"
Ze kijkt me glimlachend aan. "Ik ben goed bevriend met zijn wacht. Laten we het daar op houden."
Het verbaast me ook niets. De vrouw is prachtig, maar niet bezig met rijkdom en status. Natuurlijk wordt ze verliefd op iemand van een lagere stand.
"Dankjewel, Kenna." "Geen dank, Emma. Ik gun je geluk."

Zodra ze plaatsneemt op mijn fauteuil open ik het papier, dat ik nog steeds opengevouwen in mijn handen houd.
Het is een oninteressante tekst, bedenk ik, als ik mijn ogen voor de eerste keer over de bladzijde laat glijden.
Dan vallen me de stipjes op. Ze zijn klein, maar zodra je ze ziet kun je er niet meer omheen. Ik bekijk ze, stip voor stip, totdat er een woord gevormd wordt. En dan een zin. Twee zinnen. En dan, zijn initialen.
Het is eng hoe blij ik word van zijn woorden. Hij heeft nog steeds dezelfde gevoelens als ik, hoe hard we ook ons best doen om die de kop in te drukken.
Wacht op me. Hoe lang moet ik wachten, Lucien? Ik weet niet hoe lang ik het volhoud, de spanning van zijn hopelijke komst.
Waarom hij nog in het kasteel is en niet mee op de trip weet ik niet. Aleran zou Lucien nooit achterlaten in het kasteel, al is het alleen maar om zijn jongere broer de hele reis te sarren met hoeveel beter hij wel niet is.
Maar goed, ik wacht. Ik wacht zo lang het nodig is, zolang ik zijn gezicht maar even mag zien. Zolang hij me even in zijn armen neemt. We hoeven niet te kussen, niet te spreken. Enkel even zijn warmte voelen is genoeg om me weer door dit huwelijk heen te slepen.
"Kenna...," spreek ik dan, voor het eerst in minuten is mijn stem weer te horen. "Ik..." Uit het ene boek dat ik in mijn vertrekken mag hebben scheur ik een bladzijde, waar ik verwoed puntjes in zet. De letters zijn klein, er staan veel te veel woorden op de pagina, maar dat komt goed uit. Ik heb veel te veel dat ik wil zeggen."Wil dat je dit aan Winoc geeft. Zorg dat die het aan Lucien bezorgt."
Ze neemt het gevouwen papier van me aan en glimlacht. "Het voelt spannend, he, zo'n groot geheim?"
"Oh, ik heb het gevoel dat mijn hart het elk moment kan begeven, Kenna, en mijn maag draait honderden rondjes."
"Dat is verliefdheid, Emma... is het niet prachtig?"
Ik zucht en laat me op het bed vallen. "Het is vooral lastig. Geef je hem de boodschap? Zo snel mogelijk?" Ze begrijpt mijn onderliggende vraag en knikt.
"Ik ben onderweg. Veel geluk, Emma."
      Het papier dat ik van Lucien kreeg scheur ik in verschillende stukken, en gooi ik daarna in het vuur. Niemand mag ooit er achter komen dat we zo communiceren. Dan gaan niet alleen wij er aan, maar ook Kenna en Winoc. Dat wil ik niet op mijn geweten hebben.

Mijn wachten wisselen elke 3 uur, er zijn twee veilige minuten. Klop vier maal en ik zal je binnen laten.
Ik houd van je. Ik mis je. Ik verlang naar je aanraking.
M.




Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen