Foto bij O26 • Chaos

Ethan Carson

Er heerst een ongemakkelijke stilte tussen ons terwijl ik me probeer te herinneren wie Alex kan zijn. Ik ben er vrij zeker van dat ik hem nog nooit tegengekomen ben en als ik naar Rose kijk, merk ik dat zij het ook niet weet.
“Alex?” vraag ik dan vervolgens met een opgetrokken wenkbrauw.
“Alex, ja. Ik weet zeker dat je hem kent. Hij is iets groter dan mij, heeft bruin kort stekeltjeshaar en blauwe ogen. Hij zal net iets ouder zijn dan jou en hij was in de buurt van Atalanta om spullen voor ons te gaan halen.”
En opeens wordt er een klik gemaakt in mijn hoofd. Hij heeft het over de kerel die Rose aangevallen heeft in het kamp en ons daarna in de supermarkt heeft belaagd. Rose schijnt dit ook te beseffen, want ik zie haar van uit mijn ooghoeken een blik op mij werpen.
“Wel? Begint er al een belletje te rinkelen of moet ik je helpen?”
Ik probeer Stephen zo weinig mogelijk onder de indruk zijnde aan te kijken, maar het idee dat hij mij kan afranselen samen met zijn vriendjes en Rose iets kan aandoen zonder dat ik daar iets tegen kan beginnen, maakt me meer dan zenuwachtig. Het zorgt voor een paniekerig gevoel in mijn borstkas, een gevoel die ik zelfs beter wist te onderdrukken toen we door die horde zombies in het kamp gevolgd werden dan nu. Misschien omdat er toen geen pistool op me gericht werd.
“Het kan zijn dat ik hem gezien heb,” zeg ik zo nonchalant mogelijk. “Maar ik zou geen idee hebben waarvan…”
Opeens vliegt mijn hoofd naar opzij en zie ik het geschrokken gezicht van Rose. Ik proef bloed in mijn mond en om niet te laten merken dat hij me goed geraakt heeft, slik ik het door.
“We kunnen dit via de moeilijke weg doen, maar we kunnen het ook heel gemakkelijk maken,” zegt Stephen dreigend. “Je kunt ons precies vertellen wat je weet of je kunt zwijgen, maar de gevolgen zullen vervelend voor je zijn. En denk maar niet dat jij er zo gemakkelijk vanaf komt als hij dood is, Rose.”
Zijn blik blijft iets te lang naar mijn zin op Rose hangen en ik dwing mezelf om mijn rug weer recht te maken zodat zijn aandacht op mij gericht is en niet op haar.
“Ik heb je niks te zeggen, vuile rat,” bijt ik hem toe.
Het werkt. Stephen richt zijn blik woedend weer naar me toe, maar voordat hij me ook maar één keer kan slaan, word ik naar achteren getrokken en vliegt iemand anders zijn vuist al in mijn gezicht. Ik weet een tweede klap te ontwijken en Jason scheldt me verrot als zijn vuist contact maakt met het grind. Ik heb blijkbaar geluk dat die klap miste, want zijn vuist springt gelijk open en begint te bloeden.
“Houd alsjeblieft op, Stephen,” smeekt Rose. “We vertellen je alles wat je willen, maar houd alsjeblieft op met hem pijn te doen.”
“Je maakt me ziek, Rose.” Stephen’s stem klinkt zacht en ik moet moeite doen om te kunnen verstaan wat hij zegt. “Net zoals toen spring je nu ook weer gelijk naar een andere jongen als ik mijn aandacht even niet meer op je richt. Is dit hoe je me behandelt? Is dit wat ik verdien?”
Ik zweer dat deze kerel ziek in zijn hoofd is. Niet alleen heeft hij zowat een poging gedaan vannacht om Rose aan te randen, maar nu denkt hij ook nog eens dat het een fout was en dat Rose wel iets in hem ziet. Alsof het al niet duidelijk genoeg is dat hij op moet rotten. Het maakt me geïrriteerder dan ik wil toegeven.
“Een klap op die lelijke bek van je, dat is wat je verdient,” snauw ik hem toe.
Het volgende wat hij doet had ik niet zien aankomen. Met een harde trap haalt hij uit en hoewel ik kan voorkomen dat hij mijn wond raakt, botst zijn voet toch hard tegen mijn schouder waardoor ik achterover val. Ik hap naar adem en houd mijn handen voor mij uit als Stephen op me klimt om me waarschijnlijk nog harder te gaan slaan.
“Hij is dood!” schreeuwt Rose opeens. “Hij is dood,” vervolgt ze zachter als het stil wordt en iedereen naar haar kijkt.
Haar blik ontmoet de mijne en ik wil mijn hoofd naar haar schudden, maar ze luistert niet en richt haar blik strak op Stephen. Zijn grip op mij verslapt en ik grijp de gelegenheid aan om hem een harde trap te geven zodat hij van me afvalt. In plaats van dat hij weer op me kruipt om me nog eens te slaan, blijft hij op de grond zitten, zijn handen aan weerszijden van zijn lichaam leggend zodat hij zichzelf kan ondersteunen terwijl hij verschrikt naar Rose blijft kijken.
“D-Dood?” herhaalt hij dan stamelend.
“Het was een ongelukje,” zegt Rose snikkend. “Hij viel me eerst aan in het kamp en daarna nog eens in de supermarkt toen wij daar waren om wat spullen te halen. Ethan, hij en ik begonnen te vechten en opeens stortte het plafond in op hem.”
Ik wil het liefste naar haar schreeuwen dat het weinig zin heeft om deze gasten te zeggen dat hij de eerste was die begon, want ze blijken een groep te zijn die voor elkaar opkomt ongeacht wie van hun de fout heeft gemaakt en als eerste begonnen is. En natuurlijk is het ook niet zo slim dat ze heeft toegegeven dat hij dood is dankzij ons, maar wat kan ik daar aan veranderen? Het is nu gebeurd.
Het blijft stil. Stephen zegt niets en is enkel wezenloos voor zich uit aan het kijken. En dan merk ik het mankement op in hun groep. Ze zien Stephen als hun leider. Als Stephen niks doet, doen zij ook niets. Als Stephen uitgeschakeld wordt, zal heel de groep uit elkaar vallen. Dit kan onze ontsnappingspoging zijn.
Maar voordat ik dat plan ook maar kan doorvoeren, wordt Rose opeens hard bij haar arm gegrepen en naar het midden van de groep gesleurd. Ik word nog altijd op mijn plek gehouden door Jason en kan niets doen, maar de spieren in mijn armen bollen zich op als ik met een nijdige blik in de richting van Joseph kijk.
“Ik weet een manier om het goed te maken, Stephen,” zegt hij triomfantelijk. “We knallen die klootzak neer en houden haar als souvenir hier. Ik weet zeker dat er een paar onder ons zijn die wel weten wat we met haar kunnen doen.”
Hij haalt zijn wenkbrauwen veelbetekenend achter elkaar op en ik dwing mezelf om rustig te blijven, maar mijn hart begint sneller te kloppen en ik heb het gevoel alsof heel mijn gezicht onder het zweet staat.
Voor de eerste keer sinds heel deze apocalyps is begonnen en ik Rose heb ontmoet, heb ik echt geen idee wat ik kan doen om ons hier uit te redden. En als ik niet snel met een oplossing kom, ben ik dadelijk dood en is Rose hun persoonlijke speeltje.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh my God! Nee! Als die f*cking meneer probleemgeval hen ook maar iets aandoet (weg van wat al gebeurd is) steel ik al je koekjes! Dit wordt niet getolereerd! Je mag wel een beetje aardig doen!

    Alsjeblieft....?(blush)

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen