Foto bij O27 • Chaos

Ethan Carson]/b]

Ik probeer Rose haar blik te ontmoeten, maar ze kijkt me expres niet aan. Haar wangen zijn rood geworden door de schaamte die ze waarschijnlijk zal voelen en haar handen zijn machteloos tot vuisten gebald. Ze bijt op haar onderlip en ik kan nu al zeggen dat het huilen haar nader staat dan het lachen, wat niet meer dan logisch is in deze situatie.
Ik heb het gevoel dat er niet veel meer nodig zal zijn om me ertoe te dwingen drastische stappen te ondernemen om te voorkomen dat er gebeurt wat Joseph daarnet voorstelde. Ik kan het niet. Ik kan mezelf gewoon simpelweg niet neer laten knallen en haar door deze gasten laten misbruiken als ik er niet meer ben.
“Ik heb nog een beter idee,” hoor ik Jason achter me opeens zeggen. “Waarom gebruiken we haar niet nu allemaal zodat haar vriendje kan zien wat hij heeft aangericht en doden hem daarna?”
“Of we doen wat Jason van plan is en doden hem niet,” valt iemand anders Jason bij. “We sluiten hem ergens op en laten hem rotten met het beeld wat we in zijn hoofd hebben gestopt.”
Ik zie dat Rose bijna de controle over zichzelf verliest telkens als er een nieuw voorstel wordt gedaan. Ik wil tegen haar zeggen dat niks zal gebeuren van wat zij voorstellen, maar ik kan niet tegen haar praten. Dan krijg ik waarschijnlijk een schop tegen mijn gezicht en dan gaat zij nog erger panikeren. Bovendien mag ik de focus nu niet te hard op mezelf leggen, hoewel dat steeds moeilijker wordt naarmate het zieke gesprek hier voortgezet wordt.
“Ja,” hoor ik Stephen uiteindelijk mompelen. “Dat vind ik een goed idee, Jason. Laten we hem zo hard mogelijk terugpakken.”
Ze willen me breken. En niet door me te trappen omdat ze weten dat dat nauwelijks effect op me heeft, maar door Rose tegen me te gebruiken. Ze weten op de één of andere manier dat Rose een zwakkere plek bij me is dan de pijn die zij mij fysiek kunnen toebrengen en dat gevoel maakt me machteloos.
“Nee.” Rose begint luidop te snikken. “Nee, doe het alsjeblieft niet. We zullen weggaan en we zullen hier nooit meer terugkomen, maar doe ons dat alsjeblieft niet aan.”
Als deze gasten denken dat ze dit zomaar kunnen doen zonder ermee weg te komen, zijn ze bij het verkeerde adres. Wat er ook gebeurt, ik zal Rose niks laten overkomen. Ik heb haar een belofte gedaan en die ga ik nakomen.
“Stel je niet zo aan, trut. Je had het makkelijk kunnen voorkomen als je vriendje ons in het begin gewoon de waarheid had gezegd.”
Leugenaars. Als zij de waarheid had verteld vlak voordat ik in elkaar werd gemept, hadden ze haar alsnog tegen me gebruikt. Stephen kan het niet hebben dat Rose toenadering tot me zoekt en probeert op zijn eigen zieke manier wraak op me te nemen. Ik geloof echt niet dat ze ook maar één zier om Alex geven, anders hadden ze wel anders gereageerd. Het is gewoon weer één van de zovele excuusjes die hij zoekt om Rose voor zichzelf te hebben en mij dwars te zitten, de klootzak.
Rose begint harder te snikken als Stephen naar haar toe loopt en haar topje uit probeert te trekken. Ze doet wanhopig haar best om het topje op zijn plek te houden, maar het duurt niet lang voordat het kapot gescheurd op de grond ligt en Rose in niet veel meer dan een spijkerbroek en haar BH voor ons zit.
Paniek begint zich als een ziekte door mijn lichaam te verspreiden en ik geloof dat ik me niet eerder zo machteloos als nu heb gevoeld. Er wordt goedkeurend gefloten als Joseph zijn handen tergend langzaam over haar lichaam laat gaan. Rose probeert haar armen om haar borsten heen te slaan zodat de focus daar niet al te zeer op gelegd kan worden, maar Joseph trekt haar armen al even ruw weer weg.
“Doe het alsjeblieft niet,” smeekt ze. “Ethan, help.”
“Bek dicht!”
Ik klem mijn kaken hard op elkaar als ik zie dat ze geslagen wordt door Joseph. Die eikel zal boeten. En wel nu.
De aandacht van de groep wordt op Rose gericht als Joseph haar BH los probeert te doen en ik merk dat Jason’s grip op me losser is geworden. Ik durf niet over mijn schouder te kijken uit angst dat ik zijn aandacht weer op me zal richten. Er wordt gejoeld als Rose’ bovenlijf vrij wordt gemaakt van kledij en dit zie ik als het teken om op te grijpen.
Ik beweeg met mijn hoofd gevoelsmatig naar achteren en hoor Jason naar adem happen als hij zijn evenwicht verliest door mijn plotselinge beweging. Pijn schiet door mijn achterhoofd, maar ik negeer het en ik draai me direct om zodat ik Jason’s wapen uit zijn hand kan grissen.
“Kijk uit, hij heeft...”
Een harde schreeuw weerklinkt door de groep als ik zonder aarzelen de trekker overhaal en Stephen in zijn been raak. Daarna richt ik mijn wapen naar boven en als ik Joseph naar zijn eigen wapen zie grijpen, haal ik de trekker nogmaals over. Als in slowmotion beweegt zijn hoofd naar achteren, spat het bloed alle kanten op en valt zijn lichaam op de grond.
De adrenaline maakt het voor me mogelijk om direct overeind te komen en ik pak Rose haar arm vast. Ik negeer voor het gemak het feit dat ze in bloot bovenlijf voor me uitrent als ik haar een harde duw geef zodat ik haar af kan schermen met mijn lichaam.
De kogels vliegen ons rond de oren terwijl ik schreeuw dat ze naar de auto moet rennen. Ik passeer toevallig één van de rugzakken tijdens het rennen en gris deze mee waarna ikzelf ook naar de auto ren.
Ik mag hopen dat we de auto bereiken zonder dat we neergeknald worden, anders is dit einde oefening voor ons.

Reacties (1)

  • AmeranthaGaia

    Oh my God, wat zijn ze ziek. Wat zijn ze ontzettend ziek. Ik wil echt hun ogen uitkrabben, maar ik denk dat het wel beleefder zou zijn als ik dat aan Ethan en Roos overlaat. Die willen het waarschijnlijk nog liever dan ik.

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen