Foto bij Proloog.

ieeeep, ik vind dit enorm spannend.
Let me know what you think please!!
Liefs xxx

'En? Hoe ging het?' Ik overhandig Luke het kartonnen bekertje gevuld met koffie uit de automaat, een zakje melk en een zakje suiker.
Luke pakt het roerstaafje vast en draait ermee door de koffie heen terwijl hij het melkzakje terug in het mandje gooit. Het suikerzakje gooit hij leeg in zijn koffie, om het lege zakje daarna weg te gooien in het kleine prullenbakje op de tafel.
'Ik heb gedaan wat ik kon. Meer dan dit kon ik niet doen.' Luke zucht en schuift met een hoop kabaal een stoel naar achter, voor hij hierop plaats neemt. Gelijk laat hij zijn hoofd in zijn handen vallen en verlaat een diepe zucht zijn lippen.
'Als je je best hebt gedaan is het vast wel goed, toch?' Probeer ik hem op te peppen terwijl ik mijn hand op zijn rug leg en er even overheen wrijf.
Luke knikt en komt omhoog met zijn hoofd terwijl hij me een kleine glimlach schenkt. Hij ziet er vermoeid uit. Wallen onder zijn ogen, zijn haren door de war en zijn blauwe ogen lijken minder blauw dan normaal. Zijn baard is hij vergeten te scheren en zijn blouse hangt half open in plaats van netjes dicht.
Misschien had hij gisteravond toch gewoon naar huis moeten gaan en niet zo eigenwijs moeten doen...
'Dit soort operaties zijn altijd lastig. En ik had dokter Laurens die ik moest assisteren... Je weet dat ik haar niet geweldig vind.' Ik zucht diep en ga dan op tafel zitten, naast hem. Gelijk legt Luke zijn hand op mijn bovenbeen. 'Dat weet ik, maar Laurens ziet echt wel of jij je best hebt gedaan of niet.' Luke zucht gefrustreerd, maar knikt wel en haalt zijn hand weer van mijn bovenbeen af terwijl hij een slok neemt van zijn koffie.
'Ik denk dat deze stage me toch allemaal teveel wordt, Char.' Ik zucht diep. Luke kan soms zo eigenwijs, stug en negatief zijn... Wat ik dan ook zeg, het dringt allemaal niet door bij hem. Hij snapt niet dat het ook gewoon positief kan zijn, ondanks dat het voor zijn gevoel misschien anders liep dan hij had gehoopt.
'Luke, accepteer eens een keer dat je goed bent. Dat je hier niet voor niets bent. Je kan echt wel iets. Anders had Andrews je niet aan Laurens gekoppeld om te assisteren.' Luke zucht diep en kijkt me recht in mijn ogen aan.
'Maar toch... Als ik dit niet goed heb gedaan... Dan...' Luke kan zijn zin niet afmaken, beiden schrikken we van de deur die met nodige kabaal opengegooid wordt.
'Luke?' Hoopvol kijkt Luke onze stagebegeleider, dokter Andrews, aan. Andrews pakt een stoel en gaat tegenover Luke zitten, aan de kop van de tafel, aan de andere kant van mij. Zo stil mogelijk probeer ik een slok van mijn koffie te nemen, terwijl ik gewoon de spanning van Luke kan voelen zonder dat ik hem op dit moment in zijn ogen hoef te kijken of aan moet raken. 'Ja?' Vraagt Luke als Andrews niet doorpraat maar juist moeilijk voor zich uitkijkt en naar zijn handen staart.
'Ze heeft het helaas niet gered...'

Reacties (2)

  • TAMOCHi

    I love itt !
    En shiiiit. Meteen vol erin
    Negativiteit is echt niet iets waar mijn idioot last van heeft pfff
    x

    2 jaar geleden
  • IrisThePiris

    omg ben nu al benieuwd(yeah)

    Mooi geschreven, ga gauw verder!

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen