Foto bij één.

Ik schuif mijn gordijn opzei en kijk uit het raam. 'Ik zei toch dat hun auto's er stonden?' Lacht mijn beste vriendin als ik me terugdraai. 'Je had gelijk.' Zucht ik. Elisa grijnst en klapt in haar handen. 'Ik heb altijd gelijk, dat weet je toch.' Ze ploft op mijn bank in mijn studentenkamer neer. Snel sluit ik het gordijn weer. Ik wil niet dat de jongens zien dat ik ze begluur als ze rustig op het grasveld aan het chillen zijn.
'Weet je inmiddels al hoe ze heten?' Vraagt Elisa als ik naar de keuken loop om voor ons wat drinken te pakken. 'Nee. Ashton laat niets over ze los. Hij heeft het alleen maar over zichzelf en zijn muziekopleiding.' Elisa rolt met haar ogen. 'Wordt je daar niet moe van?' Vraagt ze me terwijl ik de koelkast open. 'Nee, ik vind het wel nice eigenlijk. Het wordt pas vervelend als hij s'avonds laat nog stukken op het drumstel gaat spelen. Hij heeft me al gewaarschuwd dat het waarschijnlijk nog erger wordt als hij straks moet beginnen.' Elisa haalt haar schouders op. 'Het scheelt dat Ashton knap is...' Lacht ze, waarna ik met een glimlach mijn hoofd schud en twee glazen vul met cola. Ze moest eens weten. Zijn vrienden zijn nog veel knapper...
'En jij? Wanneer begin jij?' Vraagt ze terwijl ik haar een glas geef en naast haar op de bank ga zitten. Ik vouw mijn benen onder mijn billen en neem gelijk een slok van mijn drinken. 'Volgende week. Ik heb gelijk stage. Hartchirurgie.' Mompel ik.
Ik vind het dood en dood eng.
'Pfoeh. Pas het tweede jaar en nu al gelijk naar het hart? Jeetje.' Elisa kijkt me bewonderend aan. 'Ik vind het knap hoor. Sowieso dat je de hele opleiding chirurgie doet alleen al en dan ook nog stage op zo een pittige afdeling... Petje af.' Ik haal mijn schouders op. 'Ik vind het juist enorm interessant.' Glimlach ik. Elisa knikt instemmend en neemt nog een slok van haar glas. 'Oké, dat scheelt al de helft. Veel mensen vinden het ook niet interessant om de hele dag aan andermans haren te friemelen, maar ik houd ervan.' Ik schud mijn hoofd. 'Dat is ook wel weer een heel ander uiterste van een voorbeeld wat je nu geeft.' Elisa lacht. 'Maar dan nog, het is wel waar.' Ik schud mijn hoofd. 'Het is inderdaad waar, daar heb je zeker gelijk in.'
Elisa en ik kletsen nog een tijd verder over van alles en nog wat, daarna besluiten we een serie te beginnen op netflix en tegen vier uur besluit Elisa te gaan, omdat ze weet dat het mijn sport uurtje is.
Zo snel als ik kan kleed ik me om in mijn hardloopbroek en simpel zwart sporthemdje. Ik stop mijn oortjes in mijn oren en neem mijn sporttas uit de kast. Snel vul ik nog een flesje met water, strik de veters van mijn sportschoenen en grijp de sleutels. Ik loop mijn appartementje uit en trek de deur achter me dicht, waarna ik deze op slot draai. Net als ik me omdraai en een van mijn oortjes in wil doen voor ik naar de fietsenstalling loop hoor ik hoe Ashton en zijn vrienden met een hoop kabaal naar boven komen.
'Hee Char!' Glimlacht hij vrolijk. Zijn bruine haren veren mee met de blijheid terwijl hij zijn hoofd beweegt en zijn bruine ogen kijken me stralend aan. 'Hee Ash.' Ik probeer een normale glimlach op te zetten. Net nu, net op dit moment moet ik ze tegenkomen. Op het moment dat ik er niet uit zie. Met mijn sportkleding en paardenstaart. En net nu, komen deze knappe verschijningen naar boven.
Ik kijk weer op en mijn blik blijft haken in een paar onwijs blauwe ogen. Ze kijken me vriendelijk aan en ik voel me gelijk van mijn stuk gebracht. Mijn hart lijkt een paar slagen te missen en mijn adem stokt in mijn keel. Ik weet niets te zeggen of te doen. Hij loopt echter zo langs me heen alsof hij maar half doorheeft dat ik er sta. Ik stop gelijk mijn oortje in mijn oren en zo snel ik kan loop ik naar het trappenhuis, de trap af, naar de fietsenstalling. Ik grijp mijn fiets uit het rek en stop de sleutel erin waarna ik erop stap en het hok uit fiets. Zachtjes neurie ik mee op de muziek terwijl ik begin te trappen, op naar de sportschool... Ik heb er eigenlijk totaal geen zin in, maar als ik er eenmaal ben zal het wel goed zijn.
'Charlotte!' Ik schrik als ik iemand mijn naam hoor roepen. Zodra ik omkijk zie ik dat het Ashton is. 'Vanavond samen eten? Ik heb niets in huis!' Roept hij me na. Serieus? Is hij me helemaal gevolgd om te melden dat hij bij me wil eten omdat hij niets in huis heeft? Geen nieuwe actie voor hem. 'Jo, prima!' Ik steek mijn duim op en draai me dan weer om zodat ik weer verder kan fietsen.
Dan moet ik op de terugweg ook maar boodschappen doen, want volgens mij heb ik ook niets in huis...

Reacties (1)

  • TAMOCHi

    Owh Ashton baby ;3
    Ik wil wel voor je koken en ik heb een geweldig toetje in gedachten ^^
    Okey. Ik stop. Gaat nu al te ver.
    Love it Sow !
    ‘x

    2 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen